athens mountain cup στην Παρνηθα

την Κυριακη 26 Απριλιου 130 φιλοι του ορεινου τρεξίματος βρεθηκαμε σε εναν ακομα αγωνα της σειρας Athens mountain cup. Αυτήν την φορα στην Πάρνηθα σε μια διαδρομη ομορφη και, αν και μικρη, σιγουρα απαιτητική. το σκηνικό γνωστο. ωραία ατμοσφαιρα και πολλοι φιλοι. ειναι οι μονοι αγωνες που εχω παει μεχρις στιγμης εφέτος και η αληθεια ειναι οτι τους ευχαριστιεμαι παρα πολυ. Αγωνιστικα τωρα την κοινωνικότητα της αρχης την πληρωσα λιγο στην ανηφορα γιατι με τις χαιρετουρες και την πλακα ξεχαστηκα και δεν εκανα καλο ζεσταμα. και τα "σκαλακια" δεν ειναι και ευκολη ανηφορα να την πας χαλαρα... στην κατηφορα με την πιεση ενός παιδιου που ακολουθουσε ανοιξα περισσοτερο. την ευχαριστηθηκα την κατηφορα αλλα ισως να το παρακανα γιατι νοιωθω ακομα κατι τσιμπηματακια στους τετρακεφαλους και ελπιζω να μην την πληρωσω αυτην την Κυριακη στο Πηλιο. Για θεση βεβαια μη συζηταμε σε αυτον τον αγωνα γιατι είχε ερθει και η ... ελιτ κατηγορια που καπαρωσε τις τρεις πρωτες θεσεις. η εβδομη θεση δεν ειναι ασχημη ιδιαιτερα με την ανηφορα που εκανα. και θεωρουσα οτι θα ειναι το δυνατο μου σημειο.
οπως παντα το καλο ηταν στο τελος στα πηγαδακια των δρομεων. γελια, συζητησεις για τους αγωνες που ερχονται και τους στοχους του καθενός και βεβαια τα τεκταινομενα στο χωρο (vft, τσακωμοι και λοιπα παρατραγουδα) Βρηκα ακόμα την ευκαιρία να συλλεξω πολυτιμες πληροφοριες για το UTMB απο τον εμπειρο στη συγκεκριμενη διοργανωση Τασο Μαστροθόδωρο, όπως κανω σε καθε αγωνα της σειρας και με τον Μάριο τον Καγιόπουλο.
οι μικροι αγωνες της ανοιξης τελειωσαν λοιπον οπως συνηθως ευχαριστα και την Κυριακη ερχεται το πρωτο μεγαλο τεστ στις μεγαλες αποστασεις με τον υπερμαραθωνιο του Πηλιου. για να δουμε που πραγματικα βρισκομαστε!
για κλεισιμο μερικες φωτογραφιες μετα το τελος του αγωνα.


πλατια χαμογελα μετα τον αγωνα.
πατηρ και υιος Γερμακοπουλος και ο Πετρος Τασιόπουλος υγιης μετα τη χειμερινη περιπετεια





η Γκαμπι οπως παντα χαμογελαστη - ο Γιαννικος θυμα της Χουνης με το ποδι ...τουμπανο.



και αλλοι Γερμακοπουλοι...περιπατητες
ο Αντρέας, η Αργυρω, η μικρη Ειρήνη και ο μπεμπης Γιαννης



η αφεντια μου αναμεσα στον Γιωργο Κυριλλιδη και τον αδελφο του Βασιλη. που θα παει θα πεισουμε και τον Γιωργο να παρει τα βουνα


ο Γιαννης χαρουμενος στον τερματισμό


Ελινα και Γκαμπι: οι δυο πρωτες γυναικες



Κουρης και Κωστοπουλος:οι δυο πρωτοι αντρες

Marco Olmo

Ο Marco Olmo είναι σίγουρα μια ιδιαιτερη περιπτωση στο χωρο του ultra trail running. 61 χρονων πια εχει κερδισει αναριθμητους και ιδιαιτερα απαιτητικούς αγωνες παρότι ξεκινησε να τρεχει σε αυτούς σε μαλλον μεγαλη ηλικία. εγινε γνωστός στην αρχή για τις νικες του σε αγωνες στην ερημο αλλα η δημοτικότητα του εκτοξευτηκε με τις νίκες του στο UTMB το 2006 και το 2007 σε ηλικια με 58 και 59 χρονων. το 2008 ο μεγαλύτερος σε ηλικια νικητης εδωσε τη θεση του στο νεότερο. η εγκαταλειψη του Marco οχι πολυ πριν το τελος λογω τραυματισμου και η νικη ενος εκπληκτικου, μόλις 20 χρονων, Καταλανου ειναι απο τoυς περιεργους τρόπους που διαλεγει η ζωή για να προχωρησει. οπως το λεει και ο Marco εξαλλου καθε νικη του εχει πικρη γευση γιατι μπορει και να ειναι η τελευταία. δυστυχως δεν βλεπω το ονομα του στους συμμετεχοντες για το φετινο UTMB
το trailer απο το ντοκυμαντερ που γυρίστηκε για αυτόν αλλα και την περιοχη όπου εζησε ολη του τη ζωή ειναι υπεροχο. ελπιζω οτι θα εχουμε την ευκαιρία να δουμε και ολοκληρο το εργο καποια στιγμη.

Ανασταση

Μεγάλο Σαββατο το πρωί και ξεκίνησα για ενα long-long run στην Παρνηθα. ξεκίνημα απο Κατσιμίδι,αντι όμως για τη συνηθισμένη μου διαδρομη μεσα απο τη Λάκκα τσαούση για να ανεβω Μόλα προτίμησα την αναβαση του Ξεροβουνίου παρασυρμενος απο ενα ωραιο post του Σωτηρη στο runningnews, με σκοπό να συνεχίσω για Κορομηλιά και μετα προς Μόλα και Μπαφι. η διαδρομη του alpamayo trail δηλαδη μεχρι ενα σημείο. η αναβαση ηταν απότομη αλλα όμορφη και χωρίς απρόοπτα. στην κορυφή ομως και ενω ενας δυνατος ηλιος ειχε αρχίσει να βαραει, καταφερα να χασω το μονοπάτι που παει προς Κορομηλια. ακολουθωντας σηματα και ταινίες εμπλεξα σε ενα πολυ δυσκολο μονοπατι με βραχια. μετα απο καποιο διαστημα που συνεχισε να κατεβαινει καταλαβα οτι ειχα τραβηξει την καρτα "πισω στην αρχη" μετα απο μια ωρα ταλαιπωρία ήμουνα μολις λιγα χιλιομετρα απο το σημειο που ξεκινούσε το μονοπατι για Ξεροβούνι. ειχα αρχισει να εξαντλουμε μόλις λίγο μετα το ξεκίνημα του long run. δεν το εβαλα κατω παντως. μπηκα στη Λακκα Τσαούση και κίνησα προς τα πάνω. η μαλλον ήπια ανηφορα μου φανηκε αυτη τη φορα πιο δύσκολη. η ζεστη αλλα και το γεγονος οτι κουβαλούσα τσαντα για πρωτη φορα εδω και μηνες με κανανε να ιδρωνω πολυ και να μην μπορω να κινηθω στο συνηθισμενο ρυθμό. στη Μολα ήπια μπολικο νερο γιατι ημουν ηδη αφυδατωμενος και συνεχισα πανω προς κεραιες για να κατεβω απο την αλλη προς Μπαφι. εφτασα στο καταφυγιο εξαντλημενος. εκατσα για λιγο εφαγα μια μπαρα συνηλθα κάπως και αποφασισα να συνεχισω κανονικα. αδιορθωτος. κατεβηκα τη Χουνη σε σχετικα καλη κατασταση μεχρι λιγο πριν τους Θρακομακεδόνες οπου εφαγα την πρωτη τουμπα. σηκωθηκα χωρις καποιο ιδιαιτερο πόνο σκεφτηκα οτι φθηνα τη γλιτωσα (τωρα ποναει το ατιμο το καλαμι) και συνεχισα σε καλο ρυθμο μεχρι τελεφερικ. απο εκει πηγα προς τα "σκαλακια". πριν δυο εβδομαδες ειχα προσπαθησει να τρεξω αρκετα κομματια της ανηφορας. αυτη τη φορα δεν μπορουσα ουτε να το σκεφτω. "συρθηκα" σιγα- σιγα μεχρι το καζινο και απο εκει παλι για Μπαφι. απο εκει Κορομηλια- μεσσιανο νερο και κατω για επιστροφη στο κατσιμιδι. μπηκα ξανα στη Λάκκα κατακοπος. ετρεχα βεβαια κανονικα αλλα απο την κουραση δεν υπολογιζα σωστα κλαδια και πετρες και κινδυνευα καθε στιγμη απο πτωση. εσωσα τις περισσοτερες αλλα μια προσγειωθηκα σε κατι βατα. ηταν και αυτο το κλαρι το οποιο ηταν πιο χαμηλα απο οτι νομιζα και οπως στα κομιξ αρχισα να βλεπω αστερακια. ζωντανος - νεκρος, καταγδαρμενος, χτυπημενος, αφυδατωμενος και καμμενος (ειχα βαλει αντηλιακη μονο στο προσωπο)βρεθηκα να κατηφοριζω τον τελευταιο χωματοδρομο προς το αυτοκινητο. οταν εφτασα εκει πραγματικά ενιωσα σαν να ... Αναστηθηκα. ΘΑΥΜΑ, ΘΑΥΜΑ!!!!!
Καλο Πασχα σε όλους