τρεχοντας στο βουνο

2011: Ανασκοπηση

2012-01-12T17:34:00.002+02:00

Καμια φορα οι αριθμοι δινουν την εικονα μιας καταστασης. Με περισσοτερα λοιπον απο 4500 χιλιομετρα τρεξιματος (πανω απο 1100 περισσοτερα απο τις 3 προηγουμενες χρονιες) και 22 εβδομαδες με περισσοτερα απο 100 χιλιομετρα (λιγοτερες απο 10 μεχρι περυσι) δεν μπορω να εχω κανενα παραπονο απο τη χρονια που περασε, οχι τουλαχιστον ως προς το δρομικο της κομματι. Η απουσια τραυματισμων, η μεγαλυτερη ευχη για εναν δρομεα, ήταν ο βασικος λογος των πολλων χιλιομετρων. Ακομα και τις ενοχλησεις που κατα καιρους εχω (κυριως στον αριστερο αχιλλειο) καταφερα να τις ξεπερναω απλως με λιγη αυτοσυγκρατηση και χωρις απολυτο σταματημα των προπονησεων. Ελπιζω αυτο να συνεχιστει και τη νεα χρονια .
Περα απο τα ... στατιστικα ηταν συνολικα μια χρονια με πολυ, ωραιο και απολαυστικο τρεξιμο, κυριως στα βουνα. Μαλιστα παρολα τα πολλα χιλιομετρα, εφετος ετρεξα μαλλον με λιγοτερο προγραμματισμο και συστημα και περισσοτερο με οδηγο τη διαθεση. Απο αγωνες το 2011 δεν εκανα πολλους, επικεντρωθηκα στους μεγαλους. Ενας μαραθωνιος δρομου, δυο ορεινοι μαραθωνιοι και δυο ορεινοι υπερμαραθωνιοι 100 μιλιων ηταν οι μονοι αγωνες της χρονιας. Οχι οτι δεν μου αρεσουν οι μικροτεροι αγωνες, ισα - ισα που μου λειπει το κλιμα αγωνων οσο παω πιο σπανια ενω μου αρεσει και ποτε ποτε να τρεχω σε αγωνες με μικροτερη διαρκεια αρα και μεγαλυτερη ενταση. Ειναι δυσκολο ομως καμια φορα να συνδυαστουν με το υπολοιπο προγραμμα ενω η ολο και μεγαλυτερη οικονομικη στενοτητα εχει κανει ακομα και τα 15 τουλαχιστον ευρω της συμμετοχης αντικειμενο σκεψης, ποσο μαλλον αν χρειαζεται και μετακινηση.
Η περιγραφη των αγωνων υπαρχει σε προηγουμενα ποστ. Ανακεφαλαιωνοντας τα καλυτερα ηρθαν στην αρχη και στο τελος, ιδιαιτερα στο τελος. Ο μαραθωνιος στη Θεσσαλονικη ηταν απολυτα πετυχημενος μεσα στο στοχο για κατω απο 3 ωρες. Ο αγωνας του Alpamayo και ο Ολυμπος λιγοτερο επιτυχημενοι αλλα μαλλον λογικο καθως ηταν στα μεσα της προετοιμασια. Ασορτι δυστυχως και η αποδοση στο Utmb, οπου ειχα φιλοδοξιες, αλλα με τα απροοπτα του αγωνα κραταω τον, παντα σημαντικο, τερματισμο και το πολυ ωραιο ταξιδι. Το καλοκαιρι, τελικα, τα καλυτερα ηρθαν απο τις δυο υπεροχες προπονησεις στον Ταϋγετο, με εκλεκτη παρεα :). Και επειδη στις υπεραποστασεις σχεδον ποτε δεν ξερεις ποτε θα "σου βγει" και θα αποδοσει η προπονηση, ο καλυτερος μου αγωνας ηρθε το φθινοπωρο στο Rout οταν και θα επρεπε να ειμαι σχετικα κουρασμενος. Αγωνας που εξελιχθηκε τελεια σχεδον ονειρικα για εμενα.
Πεσμενο ηταν και το ...blogging αυτην τη χρονια αλλα επιφυλασσομαι για το 2012 ... ή το 13 ή...... Παντως το επομενο ποστ με τους στοχους του 2012 δεν θα αργησει....λογικα.

ολοι μαζι οι τερματισμοι για να ανεβω λιγο ... ψυχολογικα

Rout 2011

2011-11-05T12:24:00.001+02:00

Δεν ξερω πως τα καταφερα αλλα το ποστ πριν τον αγωνα το εγραψα αλλα ποτε, απο οτι φαινεται, δεν πατησα εκει που γραφει καθαρα: "Δημοσιευση". Σε εκεινο το κειμενο εγραφα οτι ειχα ξεκουραστει αρκετα μετα το Utmb και πριν απo τον Rout, περισσοτερο σιγουρα απο περυσι. Δεν ξερω αν οφειλεται σε αυτο, στα περισσοτερα φετινα χιλιομετρα προπονησης ή σε καποιον αλλο μεταφυσικο λογο παντως κατι πρωτογνωρο εγινε: κερδισα τον αγωνα!!! Βασικο λογο βεβαια επαιξε και η εγκαταλειψη του ασυναγωνιστου Νικου Σιδεριδη. Αν παντως κατι ξαφνιασε ακομα και εμενα σε αυτον τον αγωνα δεν ηταν τοσο η νικη (δεν ηταν εκπληξη φανταζομαι απο τη στιγμη που σταματησε ο Νικος) όσο η τελικη επιδοση: 24.46.36. Πανω απο 4 ωρες βελτιωση απο τον περσινο αγωνα, ακομα και αν εκεινος δεν ηταν απο τους καλυτερους μου.
Το ομορφο ταξιδι μας ξεκινησε με την καλη παρεα των Χρηστο Μασουρα, Μακη Μπενεζη και Θεμιστοκλη Αγγελοπουλου την Πεμπτη το πρωι. Νωρις το απογευμα φτανουμε στο δασικο χωριο, οπου εχουμε κλεισει ενα σπιτακι και γλιτωνουμε τις μετακινησεις ρουφωντας καθε λεπτο απο το φιλικο κλιμα του αγωνα. Μας υποδεχονται πολλοι φιλοι και ενας υπεροχος καιρος. Με τα νουμερα περνουμε ενα ακομα ωραιο δωρο απο τη διοργανωση, μετα το περσινο σακιδιο, εφετος ενα μπουφαν με το ονομα του καθενος πανω.Στην τεχνικη ενημερωση ειναι σχεδον ολα γνωστα, με λιγες φετινες πινελιες, λιγοτερα (αλλα αρκετα) νερα στα ρυακια και προσπαθεια για πιο πυκνη σηματοδοτηση. Αποδειχτηκαν και τα δυο σωστα. Η σηματοδοτηση, εμφανως βελτιωμενη εφετος, δεν ειχε κανενα προβλημα. Τα νερα εντελει εφτασαν και για τη δικια μου light προσεγγιση του αγωνα.
Εφετος εκμεταλλευτηκα τον καλο καιρο και το γεγονος οτι δεν υπαρχει υποχρεωτικος εξοπλισμος για να κανω εναν αγωνα οπως τον ονειρευομουνα. Ενα απιστευτα ελαφρυ σακιδιο οπου χωρουσε ενα αντιανεμικο,ενα μπαφ και liner γαντακια , 2 φακοι (ο ενας e-lite) και τα τζελακια και οι μπαρες. Για υδροδοσια ενα μπουκαλι 750μλ στο χερι . Απο την αρχη η αισθηση να τρεχω ελαφρυς ηταν απιστευτη. Ειχα επισης στο μυαλο μου να ξεκινησω ηρεμα, πιο ηρεμα απο τις τελευταιες φορες. Επειδη βεβαια δεν θυμομουνα σωστα τα περσινα περασματα τελικα μονο τα πρωτα 7 χιλιομετρα ηταν ενα λεπτο πιο αργα απο περυσι και τα υπολοιπα ολα αρκετα καλυτερα. Αισθανομουνα το ρυθμο ομως πολυ ανετο και φανταζομαι αυτο ειναι το πιο ενδεικτικο. Αντιθετα απο την περσινη ... μοναξια εφετος ετρεξα μεχρι την Πρασιναδα με πολλους καλους φιλους. Με την καλη σηματοδοτηση και τον καλο καιρο το πρωτο αυτο κομματι της διαδρομης περασε πολυ ευκολα. Εφυγα λιγο πιο γρηγορα απο την Πρασιναδα απο τα αλλα παιδια και δεν τους ξαναειδα μεχρι το τελος του αγωνα. Λιγο πιο πανω βρήκα τον Θεμιστοκλη που ειχε χασει για λιγο το δρομο, τρεξαμε λιγο μαζι αλλα εφυγε ξανα μπροστα. Δεν ειχα κανενα σκοπο να τον ακολουθησω και συνεχισα στον ανετο ρυθμο μου. Εφτασα Ζαρκαδια, γρηγορη σταση και φευγω για την ανηφορα προς Καϊκουλι. Παω καλα και ξαναπιανω τον Θεμιστοκλη. Παμε μαζι μεγαλο μερος της ανηφορας αλλα ειναι πιο γρηγορος στην κατηφορα για Φαρασινο. Καπου προς το τελος της κατηφορας περναω τον Ξανθη ο οποίος ταλαιπωρειται απο το ποδι του. Στον ελεγχο στο Φαρασινο ο εθελοντης με ενημερωνει οτι ο Θεμης εχει περασει δυο λεπτα και ο Νικος εχει σταματησει λογω τραυματισμου. Ετσι ξαφνικα βρισκομαι δευτερος. Τα χανω λιγο καθως συνειδητοποιω οτι για πρωτη φορα τρεχω για την πρωτη θεση και οχι για εναν αξιοπρεπη χρονο ή μια καλη εμφανιση οπως συνηθως. Υπαρχει μια διαφορα λεει ο Sebastien Chaigneau σε ενα απο τα βιντεακια για το Mont Blanc. Παρολα αυτα καταλαβαινω οτι η κουρσα εχει πολυ δρομο ακομα και δεν υπαρχει λογος να αρχισω να ανοιγω αποτομα. Εχει αρχισει να κανει και ζεστη σε αυτο το σημειο και με επηρεαζει λιγο αλλα με λιγη εξτρα προσοχη στους ηλεκτρολυτες και καθως μπαινουμε στο υπεροχο και σαφως πιο δροσερο δασος το ξεπερναω. Αρχιζω παλι να τρεχω καλα. Εχω δυναμεις και ευχαριστιεμαι πολυ αυτα τα ομορφα σημεια με καλες για τρεξιμο κλισεις. Εχει πολλα τετοια σημεια ο συγκεκριμενος αγωνας φτανει να υπαρχει ενεργεια να τα εκμεταλλευτει κανεις.

Με ποδηλατικη μπλουζα για τις χρησιμες πισω τσεπες, λιγα χιλιομετρα πριν το Κρουσοβο.

Το μονοπατι μεχρι το Κρουσοβο ειναι πολυ ωραιο αλλα αρκετα μακρυ και καθως χρειαστηκα αρκετο νερο τη στιγμη που ζεσταθηκα ειναι το μονο σημειο του αγωνα οπου η light τακτικη μου δοκιμαστηκε. Ξεροντας οτι υπηρχαν αρκετα ρυακια επινα ...ανοικονομητα, μεχρι που συνειδητοποιησα οτι ολα τα ρυακια σε αυτο το σημειο δεν ειχαν εφετος νερο. Παρολα αυτα ειχα ξαναβρει τον καλο ρυθμο και τελικα 4-5 χιλιομετρα πριν το Κρουσοβο περασα τον Θεμιστοκλη και ηταν η τελευταια φορα που ειδα καποιον αλλο αθλητη. 16 ωρες μοναχικου τρεξιματος, σαφης βελτιωση σε σχεση με περυσι :-). Λιγο μετα ενα ποταμακι εδωσε τελος στην μινι "κριση" υδροδοσιας και χωρις προβληματα εφτασα στο Κρουσοβο. Αλλαγη μπλουζας, ανεφοδιασμος σε τζελ και μπαρες, λιγο φαγητο και φευγω πριν ακομα εμφανιστει ο Θεμης γεγονος που με ξαφνιασε καθως πιστευα οτι ηταν πιο κοντα.
Απο εκει και περα ο αγωνας γινοτανε για εμενα συνεχως καλυτερος. Οι λεπτομερειες εχουν σχεδον χαθει μεσα στην ωραια αισθηση να τρεχω σε αυτο το υπεροχο μερος με καταπληκτικο καιρο και το σωμα να ανταποκρινεται απολυτα στον καλο ρυθμο που προσπαθουσα να κρατω. Και οσο δεν παραπονιοτανε το σωμα τοσο συνεχιζα να πιεζω το ρυθμο. Σε πολυ καλο κοντρολ ειχα και τα ενεργειακα θεματα ακουγοντας πολυ καλα τα σηματα που μου εστελνε το σωμα και αυξομειωνοντας αναλογα την τροφοδοσια μου. "Δεν μπορω τις ανηφορες, νιωθω αβολα στις κατηφορες και τρεχω μιζερα στις ευθειες" εγραφα πριν απο δυο σχεδον μηνες για το Mont Blanc και ακριβως το αναποδο ενιωθα τωρα: καλος στις ανηφορες, αποτελεσματικος και ανετος στις κατηφορες και ιδιαιτερα δυνατος στα πιο ισια σημεια. Καπως ετσι περασα ολα τα γρηγορα κομματια απο την Πυραμιδα και μετα και ιδιαιτερα στο πολυ ωραιο για τρεξμο Μεγα Ρεμα. Τρεχω με μακρυμανικο αλλα λεπτο μπλουζακι και δεν κρυωνω καθολου παροτι εχει πεσει για τα καλα η νυχτα. Το αντιανεμικο παραμενει στην τσαντα και ουτε γαντια δεν χρησιμοποιω. Η νυχτα ειναι θαυμασια και το τρεξιμο απολαυστικο. Καταπληκτικη εμπειρια και η συναντηση με τους εθελοντες στους σταθμους ελεγχου οι οποίοι ειναι πολυ θερμοι και αποτελουν ωραια παρενθεση στη μοναχικη βραδινη πορεια. Στη Ζαρκαδια το ιδιο μοτιβο με σχετικα γρηγορη σταση (αν εξαιρεσουμε το ..."χαος" στο drop bag μου που με καθυστερησε λιγο) και με φορα για την ανηφορα της Οξιας. Οι δυναμεις μου εξακολουθουν να ειναι ακμαιες αν και ενα μικρο λαθος (μαλλον πολυ μαγνησιο σε μικρη ποσοτητα ισοτονικου) μου δημιουργει μια μικρη δυσφορια στο στομαχι. Στο ρυακι μετα το σταθμο στο Μπουκοβο με αρκετο νερο η ισορροπια αποκαθισταται. Σιγουρα υπηρχαν καλυτερες και χειροτερες στιγμες στον αγωνα αλλα πια εχει επικρατησει η αισθηση μιας συνεχους καλης πορεια. Ειχα να αισθανθω ετσι απο το Mont Blanc το 2009 και αυτη τη φορα ημουνα μαλλον ακομα πιο ανετος. Καπου μετα την Πρασιναδα συνειδητοποιησα οτι πηγαινα για πολυ καλο, για τα δεδομενα μου, χρονο και καταλαβα οτι αν πιεζα λιγο ηταν εφικτο ακομα και κατω απο 25 ωρες. Εχασα λιγα λεπτα μπαινοντας στο δασος μετα τα Ταλια για να αλλαξω μπαταριες στον φακο ο οποίος ειχε γινει ... λυχναρακι (ενα απο τα λαθακια να μην κανω την αλλαγη στην Πρασιναδα οπου θα ηταν ευκολοτερο, πιο ξεκουραστο και πιο γρηγορο) αλλα στη συνεχει η ανηφορα πηγε πολυ καλα και δυνατα. Καθως κατεβαινα με ανεση απο τον Θεολογο προς τη βαση για τον Λειβαδιτη θυμομουν ιδιο καιρο περυσι πως ειχαν κλειδωσει οι τετρακεφαλοι σε αυτο το σημειο. Γρηγορη αναβαση και στον Λειβαδιτη και μολις βγαινω στο χωματοδρομο εχω πανω απο μια ωρα για τα τελευταια 7 χιλιομετρα για να παω κατω απο 25 ωρες. Δεν υπαρχει λογος να βιαστω και οι ταμπελες αντιστροφης μετρησης των χιλιομετρων που απομενουν βοηθανε να ελεγχω τον χρονο. Εχω βεβαια δυναμεις και τρεχω το μεγαλυτερο κομματι με ελαχιστο περπατημα αναμεσα για να μην φτασω ...σκασμενος στον τερματισμο. Πλησιαζω. Ακομα βραδυ, ποιος θα το περιμενε! Βλεπω απεναντι ενα φακο κεφαλης. Η παντα θερμη και ενθαρυντικη φωνη του Χρηστου του Κατσανου να λεει οτι απομενουν 500 μετρα. Με συνοδευει ... Τερματισμος.

Ζεστη υποδοχη παρα την ωρα. Νιωθω υπεροχα. Δεν ειναι μονο οτι ειναι η πρωτη μου νικη αλλα και το ποσο ωραια αισθανθηκα κατα τη διαρκεια της κουρσας και βεβαια ο πολυ καλος χρονος.
Η συνεχεια πολυ ωραια μεσα στο χωρο της διοργανωσης οπου ολοι φροντιζουν για την αποκατασταση μου. Ωραιο ειναι να σε περιποιουνται :-).

Φαγητο, μπανακι, μασαζ και ετοιμος για βολτες στο χωρο και παρακολουθηση των τερματισμων (υπνος παλι με τιποτα μετα απο αγωνα λογω υπερεντασης) Το μεγαλο (τεραστιο) σπασιμο ειναι οτι πρεπει να γυρισω νωρις την Κυριακη Αθηνα λογω της δουλειας μου και ετσι θα χασω την απονομη και την ομορφη ατμοσφαιρα της ληξης στον πρωτο αγωνα που κερδισα. Ρουφαω ετσι οσο μπορω ατμοσφαιρα αγωνα το Σαββατο. Σιγα-σιγα φτανουν ενα-ενα (και τρια -τρια σε μια περιπτωση :-)) και τα φιλαρακια. Το αυτοκινητο εχει μεγαλη επιτυχια: τεσσερις αθλητες, τεσσερις τερματισμοι μεσα στους επτα πρωτους. Διοργανωνεται και μια εκτακτη απονομη για την αφεντια μου οπου μαλλον λογω συγκινησης και εκπληξης παραμενω ουσιαστικα ...αλλαλος. Οσο πολυλογας μπορω να ειμαι σε μια παρεα τοσο σιωπηλος εμεινα μπροστα στον κοσμο αλλα τους ευχαριστω ολους πολυ για τη ζεστη τους υποδοχη.

Με φαγητο και παρεϊτσα περνα η υπολοιπη ημερα μεχρι τον προωρο απο το βραδυ αποχαιρετισμο. Αξημερωτα φευγουμε για Αθηνα (και οι αλλοι τρεις θυματα της δουλειας μου).
Πολυ αποτομη προσγειωση στην καθημερινη πραγματικοτητα. Απο τη στιγμη του γυρισμου οι πολιτικες εξελιξεις με εχουν σχεδον ... καθηλωσει στη δουλεια. Ο αγωνας εχει μεινει λιγο σαν ονειρο στο μυαλο. Ετσι οταν βρισκω λιγο χρονο στη δουλεια καθομαι μπροστα στον υπολογιστή και διαβαζω τις ομορφες περιγραφες των συναθλητων περνοντας λιγο αρωμα αγωνα ή ξεκλεβω χρονο για αυτο το κειμενο. Με την ελπιδα οτι οι επομενοι αγωνες μας δεν θα ειναι μια αποδραση απο την πραγματικοτητα αλλα μια ευχαριστη ολοκλήρωσή της.

Ultra Trail du Mont Blanc 2011

2011-09-22T16:29:00.002+03:00

Παει και αυτο, περασε. Μια ωραια εκδρομη και ενας αγωνας που εξελιχθηκε σε περιπετεια, με αισιο ευτυχως τελος. Ο χρονος 32 ωρες ακριβως, αρκετα πιο αργος απο το 2009 αλλα η θεση, 69η, μολις 5 θεσεις χειροτερα απο τοτε δειχνει μαλλον τις δυσκολιες αυτης της χρονιας.

Για το εκδρομικο μερος, οχι αποκλειστικα αθλητικό, πολλοι φιλοι θα εχουν παρει μια καλη γευση απο τις φωτογραφιες στο Facebook (και εδω : https://picasaweb.google.com/nikospetros/CHAMONIX2011). Η καλη παρεα φτανει στο Chamonix τεταρτη μεσημερι. Φαγακι και βολτουλα. Το διαμερισμα μας ειναι μεσα στο κεντρο, πιο κεντρο δεν γινεται, και περνουμε full αρωμα αγωνα. Για τα κοριτσια το αρωμα αυτο μαλλον παραειναι δυνατο καθως κατω απο το μπαλκονι παρελαυνουν κατα εκατονταδες οι αθλητες που εχουν "καταλαβει" την πόλη. Την Πεμπτη βολτα στη Mer de glace και μετα παραλαβη αριθμων και βολτουλα.

Mer de glace

Το βραδυ μακαροναδα και νωρις για υπνο. Μεχρι το πρωινο της Παρασκευης ο καιρος ειναι καλος με εξαιρεση καποιες σποραδικες βροχες τα απογευματα. Για την Παρασκευη το απογευμα ομως οι προβλεψεις ειναι δυσοιωνες. Ηδη για το CCC που ξεκινησε το πρωι εχουν γινει αρκετες αλλαγες στο τελευταιο κομματι της διαδρομης ενω αλλαγη διαδρομης ειχε και στο TDS στο οποιο ετρεχε η Δημητρα. Κατα το μεσημερακι μαθαινουμε τα νεα: η εναρξη παει 5 ωρες πιο μετα στις 23.30 το βραδυ ενω αλλαζει και το τελευταιο κομματι της διαδρομης το οποιο γινεται πιο ευκολο. Δεν εχουμε κανονισει τιποτα για την ημερα αφου ειχαμε σκοπο να ξεκουραστουμε και εκτος απο 1-2 μικρες βολτες στην πολη και στους τερματισμους των αλλων αγωνων μένουμε σπιτι. Μονο που ειχαμε υπολογισει μεχρι το απογευμα και τωρα η ημερα δεν περναει με τιποτα.

η ημερα δεν περναει με τιποτα

Απο το απογευμα βρεχει και δεν σταματαει λεπτό. Ετοιμαζομαστε αλλα παμε σχετικα αργα στην εκκινηση καθως δεν θελουμε να γινουμε παπιά.

εντελει ετοιμαζομαστε

και φτανουμε για τη βροχερη εκκινηση

Ειμαστε αρκετα πισω. Παρόλη τη βροχη και το οτι κοντευει μεσανυχτα, η ατμοσφαιρα παραμενει ζωντανη, ενθουσιασμος μουσικη και πολυς πολυς κοσμος. Ξεκιναμε με τον ιδιο αργο τροπο του 2009. Αρχιζει το τρεξιμο. Με τον Βαγγελη εχουμε πει να παμε μαζι στο ξεκινημα και οπου μας βγαλει ο αγωνας. Μολις στον πρωτο σταθμο τον χανω μεσα στην πολυκοσμια, το σκοταδι και την κακη ορατοτητα απο τη βροχη. Μαζι μας ηταν και ο Αγγελοπουλος ο Θεμιστοκλης. Χανομαστε και με αυτον. Ανοιγω λιγο νομιζοντας οτι βλεπω μπροστα τον Βαγγεληκαι μετα καθυστερω μηπως ειναι πισω. Αποφασιζω να συγκεντρωθω στον αγωνα. Πρωτη ανηφορα μεσα στη λασπη. Τα πραγματα πανε αρκετα καλά. Ψηλα, τρεξιμο οπου γινεται στο οροπεδιο. Ειμαστε αρκετα αραια οποτε καταλαβαινω οτι ειμαι πιο μπροστα απο το 2009 σε θεση. Αρχιζει η κατηφορα. Πολυ λασπη, καθε βημα και κινδυνος τουμπας αλλα εχει και την πλακα του. Καμποσοι διπλα μου φευγουν τσουληθρα χωρις να το θελουν αλλα εγω ειμαι αρκετα αποτελεσματικος προς εκπληξη μου. Μπαινουμε στο χωριο μετα τις 2 και ομως πολυς κοσμος ειναι εκει να χειροκροτησει. Ακομα βρεχει αλλα τελικα ακομα και αυτο συνηθιζεται και το ξεχνας απο ενα σημειο και μετα. Μετα τις τρεις ωρες αγωνα η βροχη σταματαει. Αλλα ειναι η ωρα να ανεβουμε προς τα ψηλα. Κανει κρυο, μπαινουμε για λιγο σε συννεφο με ψιλοχιονακι να πεφτει, αλλα σιγα σιγα ο ουρανος καθαριζει. Μακρυα φαινονται αστραπες, μαλλον το μετωπο απομακρυνεται. Προφανως αυτος ηταν ο λογος της αργοπορημενης εκκινησης, να μην συναντησουμε αυτο το μετωπο στην κορυφη. Καθως φτανουμε στα ψηλα στην Bonhomme τρεχουμε πανω στο χιονι. Το θεαμα ειναι πολυ ωραιο, το μονοπατι μολις αρχιζει η κατηφορα λιγο γλιστερο αλλα τιποτα που να δημιουργει μεγαλο προβλημα. Στο μεταξυ το πρωτο φως της ημερας αρχιζει να πεφτει και το τοπιο ειναι απιθανο. Αυτα τα μερη το 2009 τα περασα νυχτα και δεν ειχα δει τιποτα. Εχει και η αργοπορημενη εκκινηση τα θετικα της!! Κατεβαινοντας στο Chapieux πιανω συζητηση με εναν Ιαπωνα. Η δυνατοτητα να συζητας με αθλητες απο τοσα πολλα διαφορετικα μερη ειναι ενα από τα στοιχεια που λατρευω σε αυτον τον αγωνα. Μπαινοντας στο σταθμο βλεπω απεναντι τον Βαγγελη που βρισκεται στο check του υποχρεωτικου εξοπλισμου αμεσως μετα το σταθμο. Τελειωνω γρηγορα με το σταθμο μηπως τον προλαβω πιο κατω, αλλα πρεπει και εγω να σταματησω για check. Ξεκιναω αρκετα γρηγορα το επομενο κομματι που ειναι ηπια ανηφορα σε ασφαλτο. Προσπερνω εναν αθλητη που μου φαινεται γνωστος. Αναγνωριζω τον Bryon Powell απο το irunfar.com. Εχω γραψει μερικα σχολια στο σαιτ του και του συστηνομαι. Μιλαμε για λιγο και παω να φυγω καθως δειχνει κουρασμενος. Ακολουθει καθως οπως λεει η παρεα του εκανε καλο και συνεχιζουμε συζητωντας μερικα χιλιομετρα. Βλεποντας στο βαθος το Mont Blanc να ξεπροβαλλει βγαζει δυνατα επιφωνηματα χαρας. Ειναι αληθεια οτι εχει ξημερωσει μια ομορφη ημερα Περναμε και τον Προκοπη τον Αρκουδη καπου εδω με τον οποιο χαιρετιωμαστε. Στη βαση για την αναβαση στην Col de la Seign βλεπω τον Βαγγελη μερικες "φουρκετες" πιο πανω, φαινεται κοντα αλλα η ανηφορα ξεγελα. Ο Bryon "ανασταινεται" και ξεκιναει γρηγορη αναβαση ενω εγω συνεχιζω στο ρυθμο μου. Μετα απο λιγο τον βλεπω ψηλα πισω ακριβως απο τον Βαγγελη. Ξεμακραίνουν καθως ο ρυθμος μου σιγα σιγα χαμηλωνει Το...μηχανημα αρχιζει να μην τραβαει και αυτο δυστυχως κρατησε αρκετα. Δεν ξερω τι μου φταιει, πηγα λιγο γρηγορα στην αρχη ή απλα περνω μια ενεργειακη πτωση? Πιθανοτατα και τα δυο. Το πρωτο κoμματι ηταν λιγο πιο γρηγορο απο το 2009 αλλα αν υπολογισουμε και το οτι τοτε ειχαμε 2 ωρες ημερα και καλο καιρο μαλλον το φετινο ηταν αρκετα πιο εντονο. Γενικα παντως απο πιο νωρις ειχα προβλημα με το ρυθμο και με το φαγητο. Ενω το στομαχι μου δεν εχει προβλημα με τα τζελακια τις μπαρες και τα ισοτονικα φαινεται να μη συμφωνει το... εντερο μου. Καθε φορα που περνω ενα μετα απο λιγο εχω μια ταση να σταματησω για τουαλετα. Οχι διαρροια αλλα ενοχλητικο και ως προς το ρυθμο και ως προς το οτι το σκεφτομαι να ξαναπαρω και μαλλον εχω μεινει λιγο πισω σε ενεργεια. Ή μηπως ο κακος καιρος στοιχησε ενεργειακα? Δεν με ειχε προβληματισει ιδιαιτερα μεχρι τωρα ο καιρος αλλα μπορει να συμβαινει χωρις να το αντιληφθεις. Στο μεταξυ ανεβαινοντας στην Col de la Seign ο καιρος εχει χαλασει παλι, ψηλα μπαινουμε σε συννεφο και ψιλοχιονιζει. Το χειροτερο ειναι οτι καποια στιγμη μπηκα σε ασχημο τριπακι εγκεφαλικα με λαθος σκεψεις. Σκεφτομαι τον τεραστιο ογκο χιλιομετρων και υψομετρικων που με περιμενουν ενω εγω πρωτος λεω σε ολους οτι τετοιοι αγωνες αντιμετωπιζονται τμηματικα. Πιο κατω συνανταω τον φιλο Πανο Κωνσταντινου με τον οποίο ειχαμε τρεξει παρεα και στο Alpamayo. Ειναι πολυ αδυνατισμενος και δειχνει σε πολυ καλη κατασταση. Με περιμενει πολυ ευγενικα να τελειωσω με μια ακομα επισκεψη στην τουαλετα και να ξεκινησουμε μαζι αλλα στην πρωτη ανηφορα τον βλεπω πολυ δυνατο σε αντιθεση με εμενα και ... του δινω την ευχη μου να φυγει :-) Εχει ξαναφτιαξει ο καιρος και επιτελους βγαζω το αντιανεμικο. Στα ψηλα κανει ακομα κρυο αλλα προτιμω να το αντιμετωπιζω με buff και γαντακια, το αντιανεμικο για καποιο λογο δεν το αντεχω καθολου. Παρα την ασχημη αισθηση που εχω για την κουρσα μου, μεχρι και το Courmayeur τα περασματα μου ειναι καλυτερα απο το 2009, δεν αισθανομαι ομως το ιδιο ανετα. Εκει αλλαζω ολα μου τα ρουχα και τα παπουτσια για να νιωσω καλυτερα και τρωω κανονικο φαγητο, μακαρονια. Μιση ωρα σταση και εφετος και τη χρειαζομουνα.

Ξεκιναω καπως ανανεωμενος αλλα παρομοια κακη αισθηση. Ευτυχως λογω του καιρου οι εικονες των βουνων ειναι μαγικες και βελτιωνουν καθε τοσο παροδικα τη μιζερη διαθεση μου. Στην ανηφορα με ξαναπερνα ο Bryon σαν ανεμος αλλα τον ξαναβρισκω στο καταφυγιο στο Bertoni σε κακη κατασταση. Δινει οσο εχει και μετα ... "πεθαινει" πιο κατω. Λιγο πιο μετα σταματησε οριστικα απο οτι εμαθα μετα. Στο κομματι για το επομενο καταφυγιο ειμαι καπως καλυτερα αλλα στην ευκολη κατηφορα για Arnuva παλι τα ιδια. Ακολουθει η ανηφορα για Grand Col Ferret. Ατελειωτη, ειδικα οπως πηγαινω.... Δεν μπορω τις ανηφορες, νιωθω αβολα (χωρις να βρισκω το λογο) στις κατηφορες και τρεχω μιζερα στις ευθειες, τι κανω εδω πανω αναρωτιεμαι. Η κατηφορα για το Fouly ειναι ευκολη και ομαλη αλλα ενω ξεκιναω καπως καλυτερα στο τελος καταρρεω παλι. Λιγο πιο πριν ενας Γαλλος με τον οποίο τρεχαμε για λιγο παρεα μου λεει για ενα sms της διοργανωσης που μιλαει για αλλαγες στη διαδρομη. Στην αρχη νομιζω οτι μιλαει γαι τις αρχικες αλλαγες αλλα μου ξεκαθαριζει οτι μιλαμε για καινουριες που αυξανουν τη διαδρομη και την υψομετρικη. Σκεφτομαι μηπως μου κανει πλακα αλλα δεν φαινεται να εχει τετοιο υφος. Στη σταση τσεκαρω το κινητο και εχω παρει το ιδιο sms. Παραδοξως για την κακη μου κατασταση (στο χειροτερο σημειο πια) τα νεα με αφηνουν σχεδον αδιαφορο. Το ριχνω στο φαγητο, σουπα και ψωμι, τυρια και σαλαμια. Βρισκω τον Παναγιωτη παλι. Ειχε καποια προβληματα και βρεθηκε πισω μου. Ειναι αδυνατον ομως να περιμενω γιατι με πιανουν κρυαδες και πρεπει να αρχισω να τρεχω. Απο εδω και περα φοραω αντιανεμικο μονο στους σταθμους οπου σταματαω και στο ξεκινημα του τρεξιματος, μετα προτιμω να τρεχω χωρις, ακομα και στα ψηλα οπου κανει κρυο ιδιαιτερα οταν πεφτει η νυχτα. Αναποδος ανθρωπος!! Μετα το Fouly παω καλυτερα, τουλαχιστον νιωθω καλυτερα. Επιτελους βγαζω απο το μυαλο μου χρονους (λες να βοηθησαν οι αλλαγες που δεν επιτρεπουν συγκρισεις?) και πως θα βελτιωσω το ρεκορ μου και κοιταω την κουρσα και πως θα τα βγαλω περα αφου αυτο δεν ειναι καθολου δεδομενο. Στο Champex βρισκω τους δικους μου ανθρωπους και ανεβαινω λιγο ψυχολογικα.

στο Champex - Lac

Ρωταω γαι τον Βαγγελη που ξερω οτι ειναι σε καλη κατασταση και μου λενε οτι εχει προβλημα στο ποδι αλλα συνεχιζει. Απο εδω και περα σχεδον ολη η διαδρομη εκτος απο ενα βουνο εχει αλλαξει. Ξερω οτι η επομενη σταση ειναι ειναι το Martigny και οτι ειναι κατηφορα, Ο Γαλλος εχει πει οτι μας κατεβαζουν πολυ χαμηλα και για αυτο η αναβαση στο επομενο βουνο βγαινει παραπανω απο τα δυο βουνα που εχουν κοπει.Και αρχιζει η κατηφορα. Ηρεμη στην αρχη, αλλα αφου παρακαμπτουμε τη Bovine σε μικροτερα, δυσκολοτερα και πιο αποτομα μονοπατια. Κατεβαινουμε ατελειωτα, χανω απο χαζομαρα και για λιγο το δρομο καθως αφηρημενος συνεχιζω στην ασφαλτο αντι να στριψω σε ενα μονοπατι αλλα ευτυχως το καταλαβαινω 2 φουρκετες πιο κατω αφου δεν βλεπω σημαδι και γυρναω. Και ξανακατεβαινουμε. Καποια στιγμη διασχιζουμε ενα χωριο οπου στο μπαρ της περιοχης μας δινουν νερακι και συνεχιζουμε απεναντι σε ασφαλτινη ανηφορα αναμεσα σε αμπελια. Ανεβαινουμε αρκετη ωρα και μπαινουμε σε μονοπατι στο δασος. Αναρωτιεμαι αν το χωριο που περασαμε ήταν το Martigny (αφου ηξερα μονο για κατηφορα) και ανηφοριζουμε για να πεσουμε στο Trient. Ανηφορα, τραβερσα ξανα ανηφορα και ξαφνικα κατηφορα προς ενα χωριο απο κατω. Κατι δεν παει καλα αφου εχουμε ανεβει αρκετα αλλα σιγουρα οχι αρκετα για να περασει η υψομετρικη τη Bovine που εχει κοπει. Εντελει τωρα μολις φτανουμε στο Martigny. Ηταν τελικα μια απο τις ...μικρες αυτες ανηφορες που οπουδηποτε αλλου θα ηταν αξιες αναφορας αλλα εδω ειναι λεπτομερειες. Πανω απο 3 ωρες μου πηρε απο το Champex. Εχω παρει τον αγωνα λιγο ... "ηρωικα" τωρα και τιποτα δεν με πτοει. Ψυχολογικα αυτό, γιατι στην πραγματικοτητα η επομενη ανηφορα ξεκιναει καθετα και εγω ψιλοσερνομαι. Με περνανε δυο τυποι σαν σταματημενο. Ερχονται αλλοι τρεις, μια κοπελα και δυο αντρες. Πανε πιο ηρεμα και καθως με περνανε, καπως ασυναισθητα και χωρις να το καταλαβω ακολουθω το ρυθμο τους. Μαλλον αρχισε να επιδρα και η ενεργεια απο το φαγητο της στασης, παντως η ανηφορα παει πολυ καλυτερα απο οτι φαινοταν στο ξεκινημα της. Ειναι εντελως καθετη, χωρις στροφες και μακρυα αλλα εχουμε καποιο ρυθμο και παμε αρκετα καλα. Η κατηφορα ειναι αρκετα ηρεμη και ολοι μαζι σχεδον φτανουμε στο Trient. Με βασανιζει ωρα μια φευγαλεα εικονα απο το ιατρειο στο Martigny οπου ηταν ξαπλωμενος με πλατη ενας αθλητης. Ρωταω στο σταθμο και οι φοβοι μου επιβεβαιωνονται, ο Βαγγελης τελικα εχει σταματησει. Ο τραυματισμος στο γονατο ηταν τελικα σοβαρος. Πηγαινε τοσο καλα, ηταν σε πολυ κατασταση αλλα ενας παλιος τραυματισμος τον προδωσε τη χειροτερη στιγμη.

Φευγω για την ανηφορα στην Catogne και ξαφνικα εχω ενεργεια μεσα μου. Κανω μια καλη αναβαση, μαλλον και οι αθλητες που περναω ξαφνιαζονται που αναστηθηκα ετσι. Στην κατηφορα ειμαι ακομα αρκετα καλα, αλλα ειναι αρκετα τεχνικη στο δευτερο μισο της και την παω συνειδητα πολυ ηρεμα γιατι θελω να συνεχισω το ιδιο δυνατα στο τελευταιο κομματι που ειναι με λιγες υψομετρικες. Ξαφνικα ελεγχω την κουρσα μου και την ευχαριστιεμαι μετα απο τοσες ωρες.

Ξεκιναω συντηρητικα και απο τη Valorcine αλλα μετα απο το Argentiere ανοιγω. Ειμαι πολυ καλα. Παλι το ¨φαινομενο¨ του τελους του αγωνα οπου ολα μου φαινονται ευκολοτερα. Παω γρηγορα και ενας Αγγλος με αφηνει να περασω επειδη με βλεπει δυνατο οπως λεει και προσπαθει να ακολουθησει το ρυθμο. Δειχνει να το παλευει για να ακολουθησει αλλα δεν μενει πισω. Πιανουμε συζητηση. Κοντευουμε στο Chamonix οταν το μονοπατι παει παλι ανηφορικα. Αυτο δεν το περιμεναμε. Παρολα αυτα παμε καλα και οταν η ανηφορα γινεται λιγοτερο εντονη ξαναρχιζουμε τρεξιμο. Δεν εχουμε περασει κανεναν τοση ωρα που τρεχουμε καλα αλλα προφανως πλησιασαμε πολλους και τους πιανουμε τωρα μπαινοντας σχεδον στην πολη. Αφου περναμε 2-3 παρεες απο μια ξεκολαει ενας Γαλλος και μας ακολουθει. Οι τρεις μας μπαινουμε στην πολη με πολυ γρηγορο ρυθμο και συνεχως ανοιγουμε. Ολο ανοιγουμε μεχρι που καταληγουμε σε sprint. Μενω ελαχιστα πισω αλλα ειχε την πλακα του για καταληξη ενος αγωνα 100 μιλιων. 106 και κατι για την ακριβεια :-).

Ωραια ωρα για τερματισμο νωρις το πρωι, κατευθειαν για μπανακι και πρωινο. Κρουασαν και καφεδακι για αποκατασταση. Δεν καταφερνω να κοιμηθω οπως παντα αμεσως μετα τον αγωνα, αλλα η νυστα με πιανει προς το μεσημερακι οποτε χανω την ωραια βολτα των υπολοιπων στο Annecy. Ξεκουραζομαι καπως και κανω βολτα στην πολη για να δω τερματισμους. Συναντιεμαι με τη Γεωργια τη Μητσιου η οποια σταματησε στο Martigny λογω χρονου και βασικα λογω κακων (για να το πω ευγενικα)... χειρισμων. Σιγα σιγα μαζευονται και οι υπολοιποι στο διαμερισμα μας για κρασακι και γαλλικους μεζεδες (τυρια και αλλαντικα) που μου εχουν λειψει τοσες μερες με την αγωνιστικη διατροφη. Ωραιο τελευταιο βραδυ στο Chamonix. Ακολουθουν και δυο ημερες ομορφης ξεκουρασης στη Λιμνη Κομο πριν την επιστροφη στην Αθηνα.

Εχω ετοιμο το κειμενο εδω και μερες και δυσκολευομαι στον επιλογο και τον απολογισμο. Τα συναισθηματα ειναι λιγο μπερδεμενα. Το ταξιδι και η παρεα ηταν υπεροχα. Απο την αλλη ειδα πολλους καλους φιλους να μην τερματιζουν και ξερω ποσο σκληρο ειναι μετα απο μια τοσο σκληρη προετοιμασια. Η δικη μου κουρσα δεν πηγε οπως θα ηθελα αλλα τωρα που περασαν οι μερες θυμαμαι μεγαλο μερος της κουρσας ως μια ωραια περιπετεια και εχουν ξεθυμανει οι δυσκολες ωρες. Εξαλλου βλεποντας τις εγκαταλειψεις και αναλογιζομενος τις δυσκολιες καταλαβαινω οτι πρεπει να ειμαι ευχαριστημενος με το αποτελεσμα.

Καπως ετσι φτανουμε στο τελος μιας περιπετειας και ξεκινα το κυνηγι των επομενων.

Στο δρομο για τις Αλπεις

2011-08-23T20:25:00.000+03:00

Τα μαζεμενα ποστ τωρα τελαυταια ειναι ενα σαφες σημαδι οτι τα χιλιομετρα εχουν πεσει και πια τρωγομαι με τα ρουχα μου και με τα ... γυρω - γυρω του αγωνα στη Γαλλια.
Κανοντας μια συνολικη αποτιμηση της προπονησης δεν βρισκω κανενα λογο να γκρινιαξω. Συγκρινοντας με το 2009 και τον αντιστοιχο αγωνα μου στις Αλπεις βλεπω οτι εχω κανει πολλα χιλιομετρα, περισσοτερα απο το 2009, και το σπουδαιοτερο χωρις ιδιαιτερες ενοχλησεις στα ποδια. Λιγοτερο οργανωμενη προπονηση βεβαια αλλα εχοντας την προηγουμενη εμπειρια ημουνα λιγοτερο αγχωμενος εφετος και πιο χαλαρος με τον εαυτο μου. Ειτε λογω ελειψης πολλων διαλλειματικων ειτε λογω λιγοτερων μικρων αγωνων νομιζω οτι παρατηρω μικροτερη "έκρηξη" και ταχυτητα αν και αυτο μαλλον συμβαινει και λογω μεγαλυτερης ηλικιας.Ο σχετικα γρηγορος μαραθωνιος στη Θεσσαλονικη με κανει καπως πιο αισιοδοξο σε αυτον τον τομεα αλλα μαλλον ειναι ενας χρονος που μπορουσα να κανω και το 2009 αν δεν ειχα προβλημα στη λαγονοκνημιαια που δεν μου επετρεψε να το επιχειρησω. Στον Ολυμπο ημουνα σαφως καλυτερα το 2009 και αυτο καπως με εκανε σκεπτικο. Ειμαι και πιο βαρυς εφετος (η συνηθισμενη μου γκρινια εστω για το γουρι) αλλα μαλλον και σε καλυτερη κατασταση σε γενικοτερη δυναμη. Οσο για τα long run τα δυο προηγουμενα ποστ δειχνουν οτι ... κατι εγινε και σε αυτον τον τομεα. Δυο κολλητα long run 3 εβδομαδες πριν τον αγωνα ολοκληρωνουν την εικονα ενω απο τοτε καλα εχει παει και η ξεκουραση
Εκει που φαινεται να καταληγω ειναι οτι η συγκριση με το 2009 ειναι μαλλον δυσκολη και ετσι δυσκολα μπορω να πω και τι να περιμενω απο τον αγωνα. Σιγουρα θελω να κανω καλυτερο προσωπικο ρεκορ αλλα δεν ξερω ποσο εφικτο ειναι αυτο και σε πιο βαθμο. Εξαλλου αυτο θα εξαρτηθει σε μεγαλο βαθμο και απο εξωγενεις παραγοντες οπως ο καιρος. Ειναι ακομα νωρις για αξιοπιστες προβλεψεις σε αυτον τον τομεα. Οι πρωτες ενδειξεις των μετεωρολογικων σαιτ δειχνουν πιθανες βροχες . Ας ελπιζουμε οτι αυτο δεν θα επιβεβαιωθει ή εστω θα ειναι ελαφρυες. Εγω παραμενω αθεραπευτα αισιοδοξος και σε αυτο το σημειο.
Μη μπορωντας να κρινω ακριβως σε τι κατασταση βρισκομαι αμφιταλαντευομαι και για το πως να παω τον αγωνα. Απο τη μια θα ηθελα να βρεθω λιγο πιο μπροστα στην εκκινηση, οχι και πισω απο τους ελιτ αφου δεν εχω σκοπο να στηθω 2 ωρες πριν αλλα τουλαχιστον να αρχισει αμεσως το τρεξιμο αλλα δεν ξερω μηπως ετσι παρασυρθω σε γρηγορο ρυθμο. Ισως ομως να μην με πειραζε κιολας να ξεκινησω με λιγο πιο γρηγορο ρυθμο απο οτι συνηθως και να δω αν μπορω να τον κρατησω για μεγαλο διαστημα. Κατι σαν πειραμα που μπορει να οδηγησει σε καλυτερο χρονο αλλα βεβαια και σε πολυ χειροτερο αν το σεναριο δεν βγει πολυ καλο. Συζητηση μεσα στο μυαλο μου όλη αυτη εντελως θεωρητικη αφου εντελει θα μιλησει το ενστικτο και το πως νιωθει το σωμα αφου δεν προκειται παλι να ετοιμασω "σκονακι" με περασματα ή τιποτα σχετικο. Θα εχω εξαλλου πιθανοτατατα εκει κοντα τη "φωνη της συνεσης" (λεγε με Βαγγελη Μπακα) να με συγκρατει :-)
H φετινη εξορμηση παντως ειναι κυριως μια μεγαλη εκδρομη, με καλη και μεγαλη παρεα. Επιτελους θα μου κανει την τιμη να με συνοδεψει και η καλη μου.Ο Δημητρης Γερμακοπουλος και η Χριστινα οπως και ο Βαγγελης με τη Γωγω, ο παιδικος μου φιλος Οσβαλντ και βεβαια ο Γιαννης και η Δημητρα αλλα και η περσινη παρεα στα Πυρηναια η Γεωργια και ο Βαγγελης. Και αυτοι ειναι μονο οσοι μιλαω πιο συχνα γιατι θα συναντησουμε εκει και πολλους περισσοτερους φιλους απο την ελληνικη trail σκηνη, καθως η ελληνικη συμμετοχη ειναι και παλι πολυπληθης.
Λιγες ωρες μεινανε μεχρι να μπουμε στο αεροπλανο, η ανυπομονησια ειναι μεγαλη και ελπιζω οτι θα κανουμε μια πολυ ωραια εκδρομη, γιατι οχι και με καλα δρομικα αποτελεσματα.
Καλη μας διασκεδαση λοιπον.

Ταϋγετος ξανα. 17/7/2011

2011-08-20T10:46:00.002+03:00

Το πλοιο Κυθηρα - Καλαματα βολεψε μια χαρα και ετσι γυρνωντας απο διακοπες βρηκα την ευκαιρια για μια ακομα ομορφη εξορμηση στον Ταϋγετο παρεα με τον Βαγγελη. Αυτη τη φορα "φορτωθηκαμε" στον Χρηστο Μασουρα στη Σπαρτη και για υπνο απο το Σαββατο το βραδυ . Νωρις το πρωι (πιο σωστα βραδυ ακομα) ξεκινησαμε απο Μυστρα την περιπλανηση μας στο ομοσρφο βουνο. Ξεκινησαμε και οι τρεις μαζι αλλα χωρισαμε μετα απο καποιο σημειο καθως στοχος του Χρηστου ηταν η κορυφη Σπανακακι απο ενα εναλλακτικο μονοπατι. Η διαδρομη μεγαλη και παλι και με μεγαλη υψομετρικη, οπως απαιτουν οι προπονησεις για εναν αγωνα σαν το UTMB, αλλα σαφως πιο ευκολη απο την προηγουμενη αναβαση στις αρχες Ιουνιου. Το τελευταιο κομματι της προηγουμενης διαδρομης απο Μυστρα εως το καταφυγιο ηταν η αρχη και το τελος αυτης της προσπαθειας. Η καλη παρεα και η καλη θερμοκρασια λογω της ωρας εκαναν την ανηφορα απο το Μυστρα στην Αναβρυτη να περασει πολυ ευκολα. απο εκει και περα το γνωστο ωραιο δασωμενο κομματι για το καταφυγιο. Στη συνεχεια κινηθηκαμε προς τη Βασιλικη σε ενα ακομα ωραιοτερο δασωμενο κομματι με ωραιες για τρεξιμο κλισεις. Η θερμοκρασια ηταν ακομα πολυ καλη και το τρεξιμο σε τετοιο περιβαλλον απολαυση. Aπο εκει και περα αρχιζει η αναβαση για την κορυφη. Δυσκολη αλλα ..."βατη" σε σχεση με τα μονοπατια της προηγουμενης φορας. Στην κορυφη εχει αρκετο κοσμο καθως πλσιαζει του Προφητη Ηλια και ετοιμαζουν την εκκλησια.

Αρχιζει η καταβαση. Καταφυγιο απο τον κλασικο δρομο. Η διαδρομη ειναι ολη γνωστη απο εδω και περα αλλα η ζεστη αρχιζει να γινεται ιδιαιτερα αισθητη. Απο καποιο σημειο και μετα σχεδον ανυποφορη. Καταφερνουμε να μην κοψουμε πολυ ρυθμο αλλα κινουμαστε λιγο σαν αυτοματα (σαν ζομπι θα ελεγε ενας κακος), οι συζητησεις και τα γελακια εχουν κοπει... Καπως ετσι ...γκαγκανιασμενοι απο τη ζεστη φτανουμε στο Μυστρα... και καταφευγουμε που αλλου στο σπιτι του Χρηστου για αναζωογονηση. Αλλη μια ωραια αποκατασταση στο φιλοξενο σπιτι του και δεν υπαρχουν αρκετα λογια να τον ευχαριστησουμε.
Ο Χρηστος επιμεληθηκε και το υλικο που τραβηξε ο Βαγγελης με την φωτογραφικη του μηχανη:
http://www.youtube.com/watch?v=MZ-Hc0I-GrM

ενω τα στοιχεια της διαδρομης ειναι εδω:
http://connect.garmin.com/activity/100035860

Διασχιση Ταϋγετου 5/6/2011

2011-08-13T16:12:00.002+03:00

Οπως εχω γραψει και αλλη φορα σε αυτο το blog , ενας καλος λογος για να τρεχεις μεγαλους αγωνες - στοχους ειναι οτι μεσα απο την προετοιμασια προκυπτουν προπονησεις που πραγματικα απολαμβανεις. Απο αυτη την αποψη εφετος ξεχωρισαν οι δυο φορες που βρεθηκα με καλους φιλους στη νοτια Ελλαδα για εξορμησεις στον Ταϋγετο.
Η πρωτη ηταν το πρωτο Σαββατοκυριακο του Ιουνιου όταν μαζι με τον Δημητρη Γερμακοπουλο επισκεφτηκαμε τον φιλο Βαγγελη Μπακα στην Καλαματα για μια μεγαλη και οπως αποδειχτηκε πανεμορφη διασχιση. Ξεκινησε απο την Καλαματα και τελειωσε στον Μυστρα, μεσω της κορυφης του Ταϋγετου.
ειχα σκεφτει πολλα να γραψω κατα τη διαρκεια της εξορμησης αλλα μετα απο τοσο καιρο αναγκαστικα η περιγραφη θα ειναι συντομη.
Η διαδρομη εκτος απο ομορφη και πολυ απαιτητικη.

ξεκινημα νωρις το πρωι

Αναβαση στο Καλαθι και καταπληκτικη θεα της πολης καθως ξημερωνει.

Πιο πανω το μονοπατι εχει αρκετη πετρα και γυρναω το ποδι μου, κατι που ακομα "ψιλοκουβαλαω". Υπεροχο τοπιο στο οροπεδιο ψηλα πριν πεσουμε στο χωματοδρομο για τα Πηγαδια.

Ο Βαγγελης και ο Δημητρης στην πηγη στα Πηγαδια

Το μονοπατι που κατεβαινει στο Ριντομο πανεμορφο. Εξισου εντυπωσιακο και το φαραγγι.

Βγαινοντας απο το φαραγγι αρχιζουν τα δυσκολα. Συνεχομενη ανηφορα ενω αρχιζει να χτυπαει και η ζεστη την οποια ειχαμε γλιτωσει μεχρι τοτε. Στο Χαλασμενο ουσιαστικα αναρριχηση και μετα δυσβατο πετρωδες πεδιο μεχρι τις Πορτες. Ο Βαγγελης ειναι ¨μανουλα¨ σε αυτο. Κανω πλακα οτι θα του τα ¨σουρω¨ απο το μπλογκ, σιγουρα δεν θα ξαναγραψω ποσο απαιτητικα ειναι τα ..."αστεια" μονοπατια της Παρνηθας . Οποιος μαθει οτι διοργανωνει ο Μπακας αγωνα στον Ταϋγετο να ξερει τι να περιμενει :-) . Απο εκει και περα τα πραγματα ειναι πιο βατα. Ανοδος κορυφη και καθοδος στο καταφυγιο.

Στον Προφητη Ηλία.

καθοδος απο την κορυφη

Το Ε4 για Αναβρυτη πολυ ωραιο, δασωμενο και με ωραιες κλισεις για τρεξιμο που μας εχει λειψει στο πρωτο μερος της διαδρομης. Απο εκει γρηγορος χωματοδρομος και το ωραιο μονοπατι μεσα απο το βραχο για να φτασουμε στο Μυστρα υστερα απο 12 περιπου ωρες, 58 χιλιομετρα και πανω απο 3500μετρα αναβασης.
Μας περιμενει ο φιλος Χρηστος Μασουρας ο οποίος μενει στη Σπαρτη. Στο σπιτι του αρχιζουμε να ξαναβρισκουμε τη δυναμη μας. Μπανιο, δροσια και φαγακι μας κανουν να ξανανιωσουμε πριν το ταξιδι της επιστροφης.
Για κλεισιμο οι ευχαριστιες στον Βαγγελη και τη γυναικα του Γωγω για την υπεροχη φιλοξενια οπως βεβαια και τον Χρηστο αλλα και στον φιλο Μανο Κυριακακη που μου δανεισε τη go-pro με την οποια τραβηχθηκαν τα πλανα.
τα στοιχεια της διαδρομης:
http://connect.garmin.com/activity/90367085

Update: το βιντεακι μονταριστηκε και ανεβηκε στο you-tube:
http://www.youtube.com/user/nikospetros#p/a/u/0/C94RYUDoR3o

Olympus Marathon 2011

2011-07-29T16:30:00.000+03:00

ας ξεκινησω την αναφορα σε αυτα που ... "χρωσταω" απο το καλοκαιρι μεχρι τωρα με τον Ολυμπο. Δεν διαφερει εξαλλου πολυ απο τις προηγουμενες χρονιες. Πολλοι καλοι φιλοι και πολυς ενθουσιασμος οπως παντα. Το ταξιδι αυτη τη χρονια ηταν πιο γρηγορο και...οικονομικο. Αφιξη Σαββατο απογευμα με τον Γιαννη τη Δημητρα και τον Μακη και γυρισμος Κυριακη βραδυ.Το μοτιβο γνωστο, βολτες στην εκθεση και συναντηση με πολλους φιλους, μακαροναδα και υπνος νωρις.
Ο αγωνας τωρα δεν πηγε οσο καλα θα ηθελα (δηλαδη κατω απο 6ωρες) αλλα θα ειναι μαλλον υπερβολη να "γκρινιαζω" με χρονο 6:15. Πρεπει προφανως να αποδεχτω οτι δυσκολα μπορεις να πολεμησεις τον χρονο που περνα και μαλλον δεν προβλεπεται να αρχισω να γινομαι νεοτερος.

Τελειωνει η ασφαλτος και αρχιζει το μονοπατι.

Παρόλα αυτα οπως συμβαινει παντα στον Ολυμπο ηταν ενας αγωνας που απηλαυσα πολυ. Αν το 2009 ο καιρος ηταν τελειος για καλο χρονο, ο φετινος καιρος ηταν τελειος για.... αγναντι. Καθαρη ατμοσφαιρα και θεα που σου κοβει την ανασα ακομα και σε ενα βουνο που εχεις δει τοσες φορες. Χορταινεται εξαλλου το βουνο; Τον αγωνα τον τρεξαμε παρεα με τον Βαγγελη τον Μπακα.

Μετα απο μια αρκετα γρηγορη ασφαλτο μπηκαμε στο μονοπατι, οπου πηγαμε μαλλον συντηρητικα μεχρι την Κορομηλια για να ανοιξουμε στη συνεχεια και να καλυψουμε τη διαφορα απο το 2009 μεχρι την κορυφη. Στη συνεχεια ζωηρη κατηφορα μεχρι το καταφυγιο και λιγο πιο ηρεμη μεχρι τα Πριονια. Γενικα παντως συνεχεια ειχα την αισθηση οτι δεν πηγαιναμε οσο γρηγορα χρειαζοτανε για το στοχο που ειχαμε και μαλλον αυτο οφειλεται στα πολλα αργα χιλιομετρα των προπονησεων μας για τις Αλπεις. Με το που μπηκαμε Ενιπεα εκανα να ανοιξω και να "τραβηξω" και τον Βαγγελη αλλα ενα γυρισμα στον δεξι αστραγαλο (υποτροπη απο αντιστοιχο στον Ταϋγετο) με φρεναρε. Μετα απο λιγο biofreeze (που ευτυχως ειχα προβλεψει οτι μπορει να χρειαστει) και ενα αργο χιλιομετρο αρχισα παλι να τρεχω ικανοποιητικα και λιγα χιλιομετρα πιο κατω ξανασυναντηθηκα με τον Βαγγελη. Παρεα σε σχετικα ηρεμο και σταθερο ρυθμο φτασαμε στο Λιτοχωρο όπου και τερματισαμε παρεα.

Τερματισμος

Βλεποντας τωρα στο σαιτ της διοργανωσης τα περασματα που καναμε βλεπω οτι μαλλον πηγαιναμε καλυτερα απο οτι νομιζαμε καθως ειχα τους ιδιους χρονους με το 2009 μεχρι την Καστανα. Σιγουρα δεν υπηρχε περιπτωση να κατεβασω 4 λεπτα τον χρονο απο Καστανα μεχρι Λιτοχωρο, ιδιαιτερα καθως ειχα παει πολυ καλα σε αυτο το καμματι το 2009, αλλα τουλαχιστον μπορουσε να κατεβασει ο Βαγγελης το δικο του χρονο αν δεν το ..."παραταγαμε" απο καποιο σημειο και μετα.
Όπως και να το κανουμε οι βασικοι στοχοι επιτευχθηκαν: ευχαριστηθηκαμε το τρεξιμο στο καλυτερο δυνατο ορεινο περιβαλλον κανοντας παραλληλα μια πρωτης ταξεως προπονηση για το βασικο φετινο στοχο, το UTMB.

Αγαπημενο μου ημερολογιο...

2011-07-20T11:24:00.000+03:00

Αγαπημενο μου (διαδικτυακο) ημερολογιο,
με συγχωρεις πολυ που σε αμελησα τοσο. Και τι δεν εγινε αυτο το καλοκαιρι που δεν σου εμπιστευτηκα ακομα, Ολυμπος, δυο καταπληκτικες εξορμησεις στον Ταϋγετο και εβδομαδες γεματες χιλιομετρα στο δρομο για τις Αλπεις. Αλλα που θα παει πολυ συντομα θα βρω το χρονο για ανακεφαλαιωση.

Ολυμπος και παλι

2011-06-25T01:50:00.000+03:00

Αντιθετα απο οτι περιμενα εφετος εχω ακομα λιγοτερο χρονο για blogging. Ετσι "καταφερα" και εφτασα 2 ημερες πριν τον Ολυμπο και ακομα δεν εχω "ανεβασει" την περιγραφη απο μια καταπληκτικη προπονηση-διασχιση στον Ταϋγετο η οποία εγινε εδω και 3 εβδομαδες παρεα με δυο πολυ καλους φιλους : τον Βαγγελη Μπακα και τον Δημητρη Γερμακοπουλο. Θα επανερθω λοιπον σε αυτο σε επομενο ποστ.
Ολυμπος λοιπον ξανα, μετα απο ενα χρονο απουσιας. Οπως και την τελευταια φορα που ετρεξα εκει το 2009, ο αγωνας αυτος δεν ειναι κυριος στοχος. Τοτε ομως εκανα την καλυτερη κουρσα μου στον συγκεκριμενο αγωνα οποτε... Η αληθεια ειναι οτι δυσκολα μπορεις να πεις οτι θα πας στον Olympus marathon και θα "κρατηθεις" και για αυτο δεν λεω μεγαλες κουβεντες. Θα κανω την κουρσα μου οπως μου βγει. Ελπιζω οτι θα καταφερω να βελτιωσω το ρεκορ μου για 4 και κατι λεπτα που θα σημαινει κατω απο 6 ωρες αλλα δεν ειμαι και πολυ σιγουρος οτι μπορω να τα καταφερω.
Ως προς την κατασταση μου δεν πρεπει να εχω μεγαλο παραπονο. Τελη Μαϊου και αρχες Ιουνιου εκανα 2-3 πολυ γεματες σε χιλιομετρα εβδομαδες και γενικα εφετος η χρονια παει καλα απο ογκο προπονησης Αυτο κυριως λογω απουσιας τραυματισμων γιατι απο συστημα τρεχα γυρευε. Εφετος παω λιγο... κουτουρου, αλλα το ευχαριστιεμαι. Χαρις στη δουλεια που με κρατησε μακρια απο την προπονηση την προηγουμενη εβδομαδα καταφερα και ψιλοξεκουραστηκα τις τελευταιες 2 εβδομαδες αν και δεν ηταν αρχικα στις προθεσεις μου. Αν δεν υπηρχε εδω και 10 ημερες ενα ενοχλητικο ...γουργουρητο μαζι με "πλακωμα" στο στηθος καθε φορα που τρεχω ολα θα ηταν θετικα. Ελπιζω μονο να ειναι ενα απο αυτα τα προαγωνιστικα προβληματακια που εξαφανιζονται με το που ξεκιναει ο αγωνας και οχι καποιο "κουσουρι" που σερνω απο κανενα παλιο κρυωμα.
Ο καιρος δειχνει καλος η παρεα αναμενεται και παλι θαυμασια οποτε οτι και να γινει ειμαι σιγουρος οτι θα ειναι ενα υπεροχο Σαββατοκυριακο.

Alpamayo trail race 2011

2011-05-19T22:11:00.000+03:00

Ωρα για επιστροφη στα βουνα εγραφα στο προηγουμενο ποστ και δυσκολα θα μπορουσε να βρεθει πιο σκληρη ¨βουνισια¨ εμπειρια για επιστροφη. Ο αγωνα πια εχει μεγαλωσει απο το 2009 που τον ετρεξα τελευταια φορα ενω παραλληλα εχει δυσκολεψει ακομα περισσοτερο, γεγονος που φανταζε δυσκολο καθως ηταν ηδη ενας πολυ δυσκολος τεχνικα αγωνας. Η θερμοκρασια ηταν απο νωρις υψηλη αντιθετα απο τον καιρο ολης της εβδομαδας. Εχω παρατηρησει ότι καθε χρονο η πρωτη μεγαλη προπονηση ή αγωνας στη ζεστη δημιουργουν ιδιαιτερες δυσκολιες καθως ο οργανισμος δεν εχει ακομα προσαρμοστει στην κλιματολογικη αλλαγη. Μια δυσκολη λοιπον μαραθωνια διαδρομη μεσα στη ζεστη, οτι πρεπει για ...ξεκινημα.
Λιγο μετα τις 8 φτανουμε με τον Δημητρη Γερμακοπουλο στο χωρο της διοργανωσης. Το κλιμα οπως παντα πολυ καλο, μουσικη γελια και συναντηση με πολλους φιλους που εχουμε αρκετο καιρο να δουμε. Κανουμε και ενα γρηγορο ζεσταματακι και ετοιμοι για την εκκινηση. Ο Νικος ο Κωστοπουλος μας δινει τις τελευταιες οδηγιες ενω ο ηλιος ειναι ηδη εντονος. Αν ψαχνουμε για σκια τωρα φαντασου μετα...
5,4,3,2,1 φυγαμε. Ειμαι σχετικα μπροστα, δεν εχει και παρα πολυ κοσμο στη δικια μας διαδρομη οποτε χαρη και στο πρωτο ανετο χιλιομετρο δεν στριμοχνωμαστε καθολου. Μπαινουμε στο ρεμα με την κροκαλα πρωτα και αμεσως μετα στο πρωτο ανηφορικο μονοπατι. Ακομα ειμαστε κατω απο τα δεντρα. Ολα καλα.. Φτανουμε Κατσιμιδι και απο εκει κατεβαινουμε Λακα Τσαουση και βγαινουμε στο χωματοδρομο. Τρεχουμε παρεα με την Αμαλια σε καλο ρυθμο οταν μας περναει σαν ανεμος ενας αφρικανος αθλητης. Που ηταν αυτος αναρωτιόμαστε. Μετα καταλαβαμε οτι ηταν απο τον μικρο αγωνα και δεν χρειαστηκε παρα ελαχιστα χιλιομετρα για να καλυψει το ενα τεταρτο της ωρας διαφορα της εκκινησης.
Προσπερναμε το δυσκολο μονοπατι που ανεβαινει για Ξηροβουνι για να παμε πιο κατω οπου θα παρουμε το ... πολυ πιο δυσκολο. Ευτυχως ειχα ανακαλυψει το προηγουμενο βραδυ στο χαρτη της διαδρομης αυτην την αλλαγη γιατι θα παθαινα ...ψυχολογικο σοκ αν το ανακαλυπτα πανω στον αγωνα. Ανεβαινουμε σε μαλλον καλο ρυθμο με την Αμαλια μεχρι την κορυφη και κατεβαινουμε Κορομηλια. Προσεχω να ειμαι συνεπης με την υδροδοσια και ειδικα με ηλεκτρολυτες. Απο Κορομηλια ξεκιναει το μονο ισως κομματι του αγωνα με σχετικα ευκολο μονοπατι για τρεξιμο. Το μεγαλυτερο μερος μεσα στα ελατα, ειναι απολαυστικο. Μας φτανει ενας αθλητης. Ειναι ο Κωνσταντινου με τον οποιο θα τρεχουμε μαζι και στο Utmb. Tρεχoυμε μεγαλο διαστημα μαζι και γνωριζόμαστε. Η Αμαλια μενει λιγι πιο πισω.Φτανουμε Φλαμπουρι. Ειμαστε ηδη ψιλο...καμενοι και τον προετοιμαζω οτι τωρα αρχιζουν τα δυσκολα του αγωνα. Πινω οσο περισσοτερο νερο μπορω γιατι θα αργησω να ξαναβρω. Η καθοδος στη Χουνη τεχνικη αλλα την παμε μαλλον αρκετα γρηγορα. Νιωθω τους τετρακεφαλους να ...δουλευουν. Καλο ειναι να σκληραγωγουνται γιατι την προηγουμενη φορα στο Mont Blanc τα "παιξανε" απο νωρις. Ηδη διψαω αλλα μετραω τις γουλιες για να εχω στην ανηφορα. Ευτυχως στο σταθμο ελεγχου στην εισοδο του μονοπατιου για τα σκαλακια τα παιδια δινουν νερο. Πολυ ευχαριστο δωρο. Και μπαινουμε στα σκαλακια. Κολαση!!! Ο Παναγιωτης κατι ψελιζει οτι τα περιμενε πιο αποτομα αλλα μαλλον το μετανοιωσε συντομα που βιαστηκε να μιλησει γιατι μενει σιγα σιγα πιο πισω. Απο ενα σημειο και μετα νιωθω να σερνομαι απο τη ζεστη, την κουραση και την κλιση της ανηφορας. δεν πλησιαζει κανενας οποτε καταλαβαινω οτι μαλλον ολοι ετσι ειναι. Πιθανοτατα πηγα πιο γρηγορα απο πολλους τελικα αλλα η αισθηση της αδυναμιας ηταν μερικες στιγμες τρομερη. Βλεπω τον Μαυρικιο να ερχεται αναποδα. εχει σταματησει και γυρναει στο τελεφερικ. Λιγο πιο πανω ειναι και ο Καρλος που εχει κατσει σε μια πετρα.. Σε αυτο το σημειο και να θες να σταματησεις δεν ξερεις αν ειναι καλυτερα να πας πανω ή κατω. Σερνω το κουφαρι μου μεχρι το καζινο. Χρειαζομαι καμια 100αρια μετρα στην ευθεια για να πεισω τον εαυτο μου ότιι ειμαι εκει για να τρεξω. Σιγα - σιγα τα καταφερνω. Συνερχομαι σχετικα γρηγορα. Κατεβαινω Χουνη. Δεν παω ασχημα. Ανηφορες στις οποίες συνηθως στις προπονησεις τρεχω εδω ανεβαζω παλμους αλλα γενικα η αναβαση παει καλα. Βλεπω να πλησιαζω τον Καραχαλια και τον Αντωνοπουλο. Φτανουμε μαζι με τον Φωτη στο Μπαφι ενω ο Δημητρης εχει ηδη φυγει. Δινω στον εαυτο μου λιγο χρονο να συνελθει. Πινω πολυ νερο. Παρα πολυ νερο. Τοσο πολυ που το συνηθως πολυ ανεκτικο στομαχι μου παραπονιεται εντονα στην ανηφορα για τις κεραιες. Εχει εμφανιστει και ενα συννεφο που κοβει την ζεστη. Με το αερακι, τον ιδρωτα και την αδυναμια ισα που αρχιζω να νιωθω και κρυο. Στην κατηφορα η ζεστη αρχιζει να ξαναχτυπα. Ευτυχως το στομαχι ισορροπει
Ουσιαστικα ολο κατηφορα απο εδω και περα, τεχνικη κατηφορα με πολλη πετρα αλλα με ηρεμη κλιση μετα την Μολα. Νιωθω ξαφνικα πολυ καλυτερα. Μαλλον πολυ καλα γενικα. Ανοιγω ρυθμο σιγα -σιγα. Οταν ο επομενο στοχος ειναι ο τερματισμος ολα γινονται πιο ευκολα ξαφνικα. Αλλο ενα καλο τελειωμα σε αγωνα αν και μετα νιωθω ιδιαιτερη κουραση. Και διψα....

επιτελους τερματισμος. (φωτο: Giovanna Giovanni)

Παρεουλα και καλαμπουρι στον πολυ φιλοξενο χωρο της διοργανωσης. Στον ισκιο βεβαια με τα ποδια ψηλα.Στη συζητηση με τους υπολοιπους αθλητες καταλαβαινω οτι ολοι αντιμετωπισαν αναλογα προβληματα. Η διαδρομη οπως το φανταστηκα αποδειχτηκε 'ζορικη'. Θα ελεγα οτι το πιο δυσκολο στοιχειο αυτης της διαδρομης ειναι οτι σου δινει ελαχιστα σημεια για να χαλαρωσεις να ...ρολαρουν λιγο ανετα τα ποδια και να ανασυγκροτηθεις. Αποτελειται σχεδον αποκλειστικα απο μονοπατια και μαλιστα μονοπατια στη συντριπτικη τους πλειοψηφια ιδiαιτερα απαιτητικα. Όπως όμως συζηταγαμε και με τον Κωστοπουλο ετσι ειναι η Παρνηθα και τα μονοπατια της γεματα πετρα, οχι βεβαια οτι δεν του αρεσει και του ιδιου να κανει τις διαδρομες δυσκολες. Δεν παμε ομως στα βουνα για να ψαξουμε τις πιο ευκολες διαδρομες και στο φιναλε οσο πιο δυσκολη η διαδρομη τοσο μεγαλυτερη η ικανοποιηση στο τελος.

Ωρα για βουνο

2011-05-11T19:06:00.000+03:00

Ηρθε η ωρα (εστω και αργα) για τον πρωτο "βουνισιο" αγωνα της χρονιας. Alpamayo trail λοιπον σε μια ιδιαιτερα δυσκολη και απαιτητικη διαδρομη στα γνωριμα μονοπατια της Παρνηθας. Περιμενω με σχετικη περιεργια να δω πως θα παω σε αυτον τον αγωνα διοτι πραγματικα δεν ξερω σε τι κατασταση ειμαι.Στη Θεσσαλονικη πηγα καλα και μετα απο μια ηρεμη εβδομαδα γυρισα σε κανονικους ρυθμους προπονησης βαζοντας ολο και περισσοτερο μονοπατια. Σε γενικες γραμμες συνεχιζω να "βγαζω" προπονητικες εβδομαδες με αρκετα χιλιομετρα αλλα σε σχεση με τις προηγουμενες χρονιες εχω κανει λιγοτερες πραγματικα μεγαλες προπονησεις και λιγοτερες υψομετρικες. Ενω λοιπον νιωθω καλα αντιλαμβανομαι οτι στις δυσκολες αναβασεις αυτου του αγωνα. πιθανοτατα θα φανει η ελλειψη βουνου όπως και το ... βαρος το οποιο παρα την πολυ προπονηση δεν λεει να κατεβει εστω στα συνηθη καλοκαιρινα επιπεδα.
Στο μεταξυ στη μαραθωνια διαδρομη δεν τρεχουμε παρα πολλοι δρομεις αλλα βλεπω πολλους απο τους γρηγορους αθλητες και αναμενεται ενας πολυ ωραιος αγωνας, φανταζομαι με το ωραιο κλιμα που παντα εχει ο συγκεκριμενος αγωνας. Ο καιρος θα ειναι μαλλον πιο ζεστος απο οτι θα επιθυμουσαμε αλλα ειναι μαλλον φυσιολογικο για αυτην την περιοδο και σχεδον παντα ετσι θυμαμαι τον καιρο στο Alpamayo trail.Οπως και να εχει θα προσαρμοστουμε και οι πηγες της Παρνηθας να ειναι καλα να μας δροσιζουν.
Ως προς του αλλους αγωνες, αποφασισα (με βαρια καρδια) να μην παω Ζηρεια καθως ειναι πολυ κοντα στον κυριακατικο αγωνα και προτιμω να κρατησω λιγο τον εαυτο μου και να μπορεσω να κανω μερικες μεγαλες προπονησεις απο αυτες που χρειαζονται για τις Αλπεις. Σε αγωνα ξερω οτι ειναι απιθανο να κρατηθω σε προπονητικο ρυθμο οποτε δυστυχως Ζηρεια στην επομενη ευκαιρια.

Alexander the Great Marathon

2011-04-23T17:34:00.000+03:00

Τελικα τα πολλα χιλιομετρα στους τρεις πρωτους μηνες της χρονιας υπερισχυσαν της σχετικης ελλειψης σε γρηγορες προπονησεις και ετσι ο μαραθωνιος στεφθηκε με απολυτη επιτυχια καθως για πρωτη φορα κατεβηκα τις τρεις ωρες σε ενα μαραθωνιο: 2 ω 58' 12''.
Πανω απο ολα βεβαια περασα ενα ομορφο τριημερο στη Θεσσαλονικη παρεα με πολλους φιλους. Η απεργια της Παρασκευης μας εδωσε μια εξτρα μερα εξορμησης και ετσι Παρασκευη βραδακι ψαχναμε ματαια για παρκαρισμα στο κεντρο της πολης οπου μας φιλοξενουσε μια αγαπημενη μου θεια. Συγκινητικη ανταμωση μετα απο καιρο ωραιο φαγητο και ξεκουραση. Το επομενο πρωι στο Καυτανζογλειο για τα νουμερα και μετα βολτα στο κεντρο. Συναντηση με πολλους συναδελφους δρομεις. Ξεκουραση το μεσημερι και μετα καφε με καλους φιλους αναμεσα τους και Αθηναιους που σπανια βλεπω στην πολη μας. Η παρεα μεγαλωνει μεχρι που κοντευουμε να καταλαβουμε ολοκληρο το καφε. Λιγο πριν τη δυση αποφασιζω να λυτρωσω την καλη μου απο την δρομικη μας συζητηση με μια βολτα στην υπεροχη αυτην την ωρα παραλιακη. Για δειπνο συναντιομαστε με τη Γεωργια Μητσιου. Μετα την ωραια και γεματη ημερα, ξεκουραση. Ξυπνημα νωρις και με τον καφε η θεια μου επισημαινει τον Βαρδαρη που εχει σηκωθει κατα τη διαρκεια της νυχτας. O Λευκος Πυργος οπου περνουμε τα λεωφορεια για την εκκινηση δεν ειναι ουτε πεντα λεπτα τρεξιματακι απο το σπιτι και η διαδρομη για την Πελλα συντομη. Βλεπω την ατελειωτη πεδιαδα και καταλαβαινω οτι δεν θα εχει και πολλα ενδιαφεροντα σημεια η διαδρομη αλλα δεν πρεπει να εχει και μεγαλες δυσκολιες. Και πραγματι δεν εχει σχεδον καμια. Ο σχετικα λιγος κοσμος δινει τη δυνατοτητα να ξεμπλοκαριστεις πολυ γρηγορα απο τους πιο αργους αθλητες και η κατηφορα του πρωτου χιλιομετρου βοηθαει να βρεθεις αμεσα στον επιθυμητο ρυθμο χωρις ιδιαιτερη καρδιοαναπνευστικη επιβαρυνση. Παροτι δεν ήμουν (οπως εγραφα και στο προηγουμενο ποστ) πολυ σιγουρος για το αν μπορω να παω κατω απο τρεις ωρες ειχα αποφασισει να κινηθω σε αυτον τον ρυθμο και να τον κρατησω οσο γινεται. Πριν το 10ο χιλιομετρο αρχιζω να τρεχω παρεα με τον Παναγιωτη απο την Πατρα, ο οποίος εχει τον ιδιο στοχο. Παντα βοηθαει η καλη παρεα. Η μονη δυσκολια του αγωνα ειναι ο αερας ο οποίος κατα τοπους ειναι αρκετα δυνατος και κοβει αρκετα την φορα. Το θετικο βεβαια του αερα ειναι οτι κραταει τη θερμοκρασια μας σε καλα επιπεδα παρα την εντονη ηλιοφανεια. Ο Παναγιωτης ειναι καλυτερα ...διαβασμενος απο εμενα και ελεγχει τα περασματα μας. Περναμε ημιμαραθωνιο περιπου μισο λεπτο παραπανω απο το στοχο

με τον Παναγιωτη στον ημιμαραθωνιο (φωτο:http://beebbc.blogspot.com/2011/04/6-fotographs-6th-international-marathon.html)

Στο 30 ειμαστε λιγα δευτερολεπτα ακομα πιο αργοι. Εκει του λεω ότι ηρθε η ωρα να δωσουμε οτι εχουμε και προσπαθω να ανοιξω λιγο. Μου βγαινει και κινουμαι για αρκετη ωρα κοντα στα 4'/χλμ. Δεν ειμαι ανετα αλλα βλεποντας οτι πλησιαζω εντος στοχου τονώνομαι ψυχολογικα και δεν κοβω.Ευτυχως σε αυτο το τελευταιο κομματι ο αερας εχει ερθει στην πλατη μας και βοηθαει. Παραλιακη, οχι πολυς κοσμος αλλα οσος υπαρχει ειναι ιδιαιτερα υποστηρικτικος, παρα τα θρυλουμενα για τους αδιαφορους σαλινοκιους που πινουν τον καφε τους. Βλεπω πιο μπροστα μου να τρεχει ο φιλος Θανασης Κανελοπουλος, τον καταλαβαινω απο το στυλ τρεξιματος αλλα ειναι αδυνατο να τον φτασω. τερματιζω πολυ ιακανοποιημενος λιγα δευτερα πισω του. Ο Παναγιωτης με τον οποιο τρεξαμε μεγαλο διαστημα μαζι χανει το τριωρο για καποια δευτερολεπτα αλλα κανει προσωπικο ρεκορ. Η Νατασα και η θεια μου με υποδεχονται στον τερματισμο.

με την θεια Ευδοξια στον τερματισμο

Η συνεχεια ηταν οικογενιακη. Ψαρακι στα "κουμπαρακια" και ωραιες οικογενιακες ιστοριες απο τη Θεια, βολτα στην Ανω Πόλη και στο Σειχ Σου και μια τελευταια βολτουλα με την καλη μου στη νυχτερινη Θεσσαλονικη. Δευτερα πρωι δυστυχωςη ωρα της επιστροφης, κατευθειαν στη δουλεια. Επιστροφη παντα δυσκολη μετα απο ενα τοσο ομορφο και "γεματο" τριημερο

πολλες φωτο απο τον μαραθωνιο της Θεσσαλονικης στο : runningnews.gr και στο http://www.my-studio.gr/index.php?option=com_phocagallery&view=categories&Itemid=69

Eτοιμος για Σαλονικη

2011-04-06T17:10:00.000+03:00

Με αγωνα σε ασφαλτο θα ξεκινησει εφετος η αγωνιστικη χρονια. Παρασκευη λοιπον ξεκιναω για τη συμπρωτευουσα για να τρεξω στον μαραθωνιο της πόλης. Η προπονηση μεχρι στιγμης δεν εχει παει καθολου ασχημα. Δεν προσανατολιστηκε βεβαια τελειως στην ασφαλτο και σαφως υπαρχει ακομα ελλειμμα εκρηκτικοτητας λογω του βουνου και των πολλων αργων χιλιομετρων αλλα δεν μπορω να εχω κανενα παραπονο ως προς τα χιλιομετρα. Χωρις να νιωθω οτι εχω υπερβαλλει και με διαλλειματακια "τεμπελιας" χαρις στην απουσια τραυματισμων, το προπονητικο ημερολογιο εφτασε να δειχνει σχεδον 500 χιλιομετρα περισσοτερα απο το "καλο" 2009 και τουλαχιστον 800 απο την περσινη χρονια που δεν ειχε ξεκινησει καλα.. Παρα τα πολλα χιλιομετρα βεβαια το βαρος μου ειναι πρωτη φορα τοσο μεγαλο σε αγωνα οποτε μαλλον εκανα και προσωπικο ρεκορ στο φαγητο
Ως προς το στοχο μου για τον αγωνα τωρα, θα ηθελα να ειμαι σε κατασταση να δοκιμασω πρωτη φορα να κατεβω τις 3 ωρες αλλα παροτι οι λιγες σχετικα γρηγορες προπονησεις δεν πηγαν καθολου ασχημα, ειναι απιθανο να ειμαι ετοιμος για κατι τετοιο. Μαλλον θα προσπαθησω να κινηθω σε ρυθμο λιγο πανω απο 3 ωρες και βλεποντας και κανοντας.
Ο καιρος δειχνει καλος, καλους φιλους θα συναντησω εκει οποτε ηδη ανυπομονω για το ταξιδι.

Ο Φλεβαρης και αν φλεβισει.

2011-02-16T02:15:00.000+02:00

Αυτο σκεφτομουνα την Παρασκευη στον Υμηητο καθως ειχα καθαρα την αισθηση οτι δεν ετρεχα μια ηλιολουστη χειμωνιατικη μερα αλλα μια δροσερη ανοιξιατικη. Η φυση εχει αρχισει ανεπαισθητα αλλα χαρακτηριστικα να αναδυει τις γνωστες ανοιξιατικες μυρωδιες της, τα μπουμπουκια στις αμυγδαλιες εχουν σκασει, ως και γυρη ειδα να τιναζεται στο ελαφρυ αερακι.
Η φυση λοιπον αρχιζει να μπαινει στην ωραιότερη (και πιο "ξεσηκωτικη") φαση της και οπως καθε τετοια εποχη τα τελευταια χρονια η προπονηση εχει αρχισει να εντεινεται. Απο αυτην την αποψη η αρχη της χρονιας ηταν για εμενα πολυ καλη, η καλυτερη τα τελευταια χρονια. Ο Ιανουαριος βγηκε με τα περισσοτερα χιλιομετρα για αντιστοιχο μηνα απο τοτε που κραταω αρχειο και το ιδιο φαινεται να κυλαει και ο Φεβρουαριο και ολα αυτα λογω της απουσιας τραυματισμων, σοβαρων τουλαχιστον. Οπως καθε χρονο τετοια εποχη ειναι η ωρα να γκρινιαξω και για τα κλασικα "χειμωνιατικα κιλα" που εχω φορτωθει παλι και παρα τα πολλα φετινα χιλιομετρα δυσκολευομαι να ...αποχωριστω. Ειναι φανερο οτι οσο μεγαλωνω η διαδικασια να χασω αυτα τα κιλα γινεται και δυσκολοτερη αλλα αρνουμαι, ακομα, να μπω σε διαδικασια συνεχους ελεγχου του βαρους. Την απολαυση του φαγητου και του κρασιου δεν σκοπευω να την χασω οποτε μαλλον χρειαζεται...ακομα περισσοτερη προπονηση :-)
Τελος ειναι μαλλον καλυτερα να μην γραφω πια για τα σχεδια της χρονιας καθως εφετος αλλα γραφω στο ενα ποστ και αλλα κανω αμεσως μετα. Καπως ετσι "βρεθηκα" στη λιστα και για το φετινο Olympus Marathon. Μετα απο τρεις συνεχομενες χρονιες εχασα τον περσινο αγωνα αλλα εφετος παροτι ειχα πει οτι παλι δεν θα παω δεν καταφερα να αντισταθω. (ναι εγω μιλαω για οικονομια αγαπη μου αλλα τι να στοιχισει ενα ταξιδακι;) Μαζευονται ετσι 3 ορεινοι μαραθωνιοι σε εναμιση μηνα αλλα φανταζομαι (και ελπιζω) ότι θα ειναι ενταξει.

2011

2011-01-23T19:55:00.000+02:00

Ηρθε η ωρα για τους στοχους του 2011. και για να συνεχισω απο το τελος του προηγουμενου ποστ οι στοχοι δεν θα περιλαμβανουν κατι καινουριο αλλα μαλλον θα θυμιζουν την αρχη αυτου του blog. Το οποίο σημαινει κεντρικος φετινος στοχος ειναι και παλι τo Utmb. Η αληθεια ειναι οτι το αρχικο πλανο ηταν να μεινω εφετος Ελλαδα λογω οικονομικων κυριως λογων. Ηδη επεξεργαζομουνα στο μυαλο μου την προοπτικη του Σπαρταθλου, το οποίο αν και δεν ειναι ο τυπος αγωνα που προτιμω, ειναι ομως οπωσδηποτε μια προκληση. Ο Γιαννης ο Γερμακοπουλος ομως ειχε υποσχεθει στο γιο του και σε εμενα μια εκπληξη και αυτη οπως αποκαλυφθηκε ηταν να μας δηλωσει την τελευταια ημερα των δηλωσεων στο Mont Blanc χωρις καν να το ξερουμε. Όπως φαινεται δεν θελαμε και πολυ για να ...παρασυρθουμε και την τρελα της τελευταιας στιγμης ακολουθησε και ο Βαγγελης ο Μπακας. Μαζι με την Γεωργια και τον Βαγγελη απο την περσινη παρεα των Πυρηναιων δημιουργειται μια πολυ ωραια παρεα. Προφανως στοχος θα ειναι να παω καλυτερα απο το 2009 αλλα αυτο ειναι κατι που θα φανει αργοτερα μεσα στην προετοιμασια.
Περα απο τον κεντρικο αυτο στοχο δυσκολευομαι να αποφασισω ποιους αγωνες θα κανω εφετος. Το θεμα ειναι οτι εχω αποφασισει να κανω λιγο οικονομια και αγωνες που πολυ ευχαριστιεμαι οπως ο Ολυμπος και ο Κενταυρος απαιτουν ταξιδι που δεν βγαινει πια και πολυ οικονομικα.
Ετσι ειναι πολυ πιθανο να περιοριστω σε αγωνες κοντα στην Αθηνα οι οποιοι ουτως ή αλλως πληθαινουν και προσφερουν αρκετες επιλογες. Ετσι φανταζουν πολυ πιθανοι το Alpamayo trail στη μεγαλη διαδρομη και ο αγωνα στη Ζηρεια. Στα υπόψη και καποιοι αγωνες του Athens mountain cup ετσι γαι την πλακα της παρεας και λιγη ταχυτητα. Παντως μαλλον θα ξεκινησω με εναν αγωνα δρομου, το μαραθωνιο της Θεσσαλονικης μιας και εχω κανονισει να ανεβω με εναν καλο φιλο. Θα ηθελα να προσπαθησω για ενα γρηγορο μαραθωνιο κατω απο 3 ωρες αλλα δεν μπορω να ειμαι πια συνεπης με τις γρηγορες προπονησεις που αυτος απαιτει και τις προπονησεις δρομου. Δεν αντιστεκομαι στον πειρασμο του Υμηττου οπως τον βλεπω καθε πρωι διπλα μου οποτε μαλλον θα κανω απλως τον αγωνα μου και οτι βγει. Ειχα στο μυαλο και το 100αρι στο Αλεποχωρι αλλά αφου ναυαγησε το Σπαρταθλο και ξεμυαλιστηκα παλι με το βουνο μαλλον "καιγεται" και αυτο. Τέλος σκεφτομαι να επιχειρησω παλι το να κανω 2 αγωνες 100 μιλιων σχετικα κοντα οπως περυσι "κατεβαινοντας" και στο Rout αλλα αυτο θα φανει πιθανοτατα απο την κατασταση μου μετα το Utmb. Η "προσωπικη υπερβαση" που εγραφα στο προηγουμενο ποστ μπορει να αναβαλεται (για του χρονου...ελπιζω) αλλα απο οτι φαινεται εχει ξεκινησει μια ακομα ενδιαφερουσα χρονια, χωρις τραυματισμους ελπιζω.

ανασκοπηση 2010

2011-01-16T21:01:00.002+02:00

Προσωπικη ανασκοπηση εννοειται οπως προσωπικο ειναι σε συντριπτικο βαθμο και το υλικο σε αυτο το blog. Περιεργη δρομικη χρονια για εμενα το 2010. Ξεκινησε με τραυματισμους και πολυ λιγα χιλιομετρα αλλα τελειωσε με περιπου τα ιδια συνολικα χιλιομετρα με το, πολυ καλο, 2009 (περιπου 3350). Περιεργη και απο πλευρας αγωνων αφου ειχε λιγους αγωνες αλλα ιδιαιτερα μεγαλους και δυσκολους. Ο μονος "μικρος" ορεινος αγωνας που εκανα ηταν ο Παρνασος. Κατα την ανοιξη καταφερα να ανεβασω χιλιομετρα ετσι ωστε να ανταπεξελθω, εστω και με πονο στο τελος, στον Ολυμπιο δρομο, τον οποιο δεν ηθελα να χασω καθως θα επρεπε να περιμενω αλλα δύο χρονια για να προσπαθησω.

χωρις αλλο αγωνα εφτασα στα τελη Αυγουστου οποτε ταξιδεψα στα Πυρηναια για μια ακομα πολυ ομορφη εμπειρια.

γυρνωντας ενοιωθα πολυ καλα οποτε δοκιμασα αυτο που φοβομουνα περυσι, δηλαδη ενα δευτερο ultra κοντα στο προηγουμενο ιδιαιτερα καθως δεν ηθελα να χασω την ευκαιρια να συμμετασχω στο πρωτο trail 100miler στην Ελλαδα. Για κλεισιμο ο επετειακος Κλασικος μαραθωνιος της Αθηνας.

Σε γενικες γραμμες ολες μου οι προσπαθειες ηταν σχετικα καλες χωρις κατι όμως ιδιαιτερο και αυτο μαλλον οφειλεται απο τη μια στην οχι πολυ καλη αρχικη προπονηση, στο οτι δεν καταφερα όπως περυσι να χασω όλα τα κιλα που...παραδοσιακα παίρνω το χειμωνα αλλα και το οτι θεωρω οτι ηταν λογικο τα πρωτα χρονια που ασχοληθηκα με το τρεξιμο να εχω μεγαλη και αποτομη βελτιωση αλλα σιγα-σιγα και καθως μεγαλωνω τα περιθωρια βελτιωσης συνεχως στενευουν. To θετικο στοιχειο παντως ειναι η ο τροπος που βλεπω το σωμα μου να αντιδραει στους μεγαλους αγωνες ακομα και σε μικρη σχετικα αποσταση μεταξυ τους και αυτο βοηθαει στο να ευχαριστιεμαι ακομα περισσοτερο τους αγωνες. Με τρεις ορεινους αγωνες 100 μιλίων "κατω απο τη ζωνη μου" (που θα λεγανε και τα αμερικανακια) και εναν ακομα μεγαλυτερο (αν και όχι απολυτα trail) νοιωθω μεγαλυτερη αυτοπεποιθηση και σιγουρια απεναντι στην αποσταση. Το ακομα πιο θετικο ειναι οτι μεσα απο αυτους τους αγωνες εκανα ακομα πιο πολλους και καλους φιλους.

Τωρα ειναι καιρος για τους στοχους του 2011. Ιδανικα θα χρειαζομουνα ενα νεο μεγαλο στοχο που να αποτελει προσωπικη υπερβαση όπως ηταν το Vft το 2008 και το Utmb το 2009 αλλα πιθανοτατα αυτο δεν θα γινει ουτε εφετος. Μετα την Τριτη μαλλον θα ειμαι πιο ετοιμος για οριστικες αποφασεις.

Τρεξιμο στον χιονισμενο Υμηττό

2010-12-14T11:53:00.001+02:00

απο τη στιγμη που ακουσα για χιονια στην Αττικη αυτο το σαββατοκυριακο αρχισα να ετοιμαζομαι για τις εξορμησεις. Ετοιμαζομαι τροπος του λεγειν γιατι Σαββατο καταφερα να φτασω στο βουνο με φωτογραφικη που δεν ειχε μπαταρια. Μπορει να μην μπορω να μοιραστω λοιπον τις ομορφες εικονες του Σαββατου αλλα ευχαριστηθηκα ενα πολυ ωραιο τρεξιμο, με το χιονι να πεφτει. Φαινεται παντως πως αρκετοι φιλοι δρομεις ειχαν την ιδια ιδεα και ειδα ωραια βιντεο και φωτο απο προπονησεις μεσα στη Σαββατιατικη χιονοπτωση. Την Κυριακη (με μπαταριες γεματες πια) ο ουρανος ειχε καθαρισει, το χιονι το εβρισκες λιγο πιο ψηλα και αρκετος κοσμος και δρομεις ειχαν ανεβει στο βουνο να χαρουν το χιονι και την πεντακαθαρη παγωμενη μερα που συνηθως ακολουθει την εντονη χιονοπτωση. Εντελει παρασυρθηκα και ετρεξα παραπανω απο οτι υπολογιζα αλλα δεν ηταν ευκολο να αντισταθω να ανεβω λιγο πιο ψηλα οπου ηταν το χιονι.

ανεβαινοντας το 5

μια αρκετα γρηγορη τεχνικη καταβαση αλλα χρειαζονται ... δραμαμινες για να το παρακολουθησει καποιος

στο τελος της επομενης κατηφορας συνανταω δευτερη φορα την Gaby και τον Γιαννη αλλα περισσοτερο ακουγονται παρα φαινονται λογω... αγαρμποσυνης :-)

επιστροφη στη δραση

2010-12-11T12:14:00.000+02:00

Για καποιο λογο η περυσινη μεγαλη ξεκουραση μετα το Mont Blanc δεν φανηκε να μου βγαινει σε καλο με πολλους τραυματισμους μολις ξεκινησα το τρεξιμο. Προφανως δεν εφταιγε η ξεκουραση αλλα τα χιλιομετρα ολης της χρονιας αλλα οπως και να εχει για εφετος αποφασισα μικροτερη ξεκουραση. 2-3 εβδομαδες και ενδιαμεσα εκανα και ενα ελαχιστο jogging για να μη... σκουριαζουν τα ποδια. Εδω και λιγες εβδομαδες εχω ξεκινησει σιγα σιγα παλι τις προπονησεις. Ο Υυμηττος ηταν υπεροχος το τελευταιο διαστημα με τον καλο καιρο και τωρα ειμαι ετοιμος για ομορφες εξορμησεις αυτο το σ/κ μεσα στα πρωτα χιονια.
Αυτο που μενει ακομα ανοιχτο ειναι οι στοχοι για το 2011. Θα ηθελα οπως εχω ξαναγραψει να μπορω να πηγαινω σε ενα μεγαλο αγωνα στο εξωτερικο καθε χρονο (και εκει ειναι πολλοι οι υποψηφιοι και ονειρεμενοι στοχοι) αλλα εφετος μαλλον θα αναγκαστω να μαζευτω καπως οικονομικα. Οποτε πιθανοτατα μενουμε Ελλαδα με τους γνωστους αγαπημενους αγωνες εκτος και αν προκυψει κανενα...Σπαρταθλο που εχει αρχισει να τριγυριζει στο μυαλο μου, μετα απο την εντονη προτροπη πολλων φιλων. 240 χιλιομετρα ΑΣΦΑΛΤΟΥ μου φανταζει αυτη τη στιγμη σαν εφιαλτης αλλα αν το δουλεψω λιγο με το ...μυαλο ισως παρω τελικα τη μεγαλη αποφαση. Προς το παρον απολαυστικο τρεξιμο χωρις στοχους.

Ωρα για παρτι........(Κλασικος Μαραθωνιος Αθηνας)

2010-11-13T20:36:00.000+02:00

Ειχα να τρεξω σε καθαρα ασφαλτινο αγωνα (ο Αεθλιος βεβαια εχει πανω απο 50% ασφαλτο) πανω απο δυο χρονια. Το εορταστικο κλιμα όμως για τα 2500 χρονια απο τη μαχη του Μαραθωνα και ο επετειακος χαρακτηρας του φετινου μαραθωνιου της Αθηνας φαινεται επιασε και εμενα και ετσι δεν ελειψα απο αυτον τον αγωνα. Εντελει δεν το μετανιωσα καθολου.Ηταν ενα πολυ ωραιο παρτι! Ειναι αστειο και παραλληλα ενδιαφερον οτι λιγότερο απο τρεις εβδομαδες μετα απο τον πλεον μοναχικο και ενδοσκοπικο αγωνα οπου εισαι συνεχως απεναντι στον εαυτος σου βρεθηκα στον πιο 'κοσμοπολιτικο' και κοινωνικο αγωνα τουλαχιστον για τον ελλαδικο χωρο. Και επειδη στη ζωή υπαρχει και η αναγκη να τα βρεις με τον εαυτό σου αλλα και η αναγκη για κοινωνικοτητα πρεπει να πω οτι τελικα το ευχαριστηθηκα ανελπιστα πολυ. Καθως δε δεν ειχα ιδιαιτερες απαιτησεις ως προς το χρονο το απολαυσα οσο περισσοτερο μπορουσα.
Δυστυχως Σαββατο μεσημερι δουλευα αλλα πηρα μια δοση απο το κλιμα παρτι που ειχε δημιουργηθει στο Ζαππειο το πρωι μαζι με τα φιλαρακια τον Βαγγελη τον Μπακα και τον Παναγιωτη επονομαζομενο και "καψουλι". Αφου μιλησαμε με πολλους συναθλητες και φιλους στον καταμεστο χωρο της εκθεσης, καναμε τις βολτες μας και ηπιαμε το καφεδακι μας στον Κηπο. Το βραδι παστα- παρτι στο φιλοξενο σπιτι του Γιαννη του Γερμακοπουλου.
Πιθανοτατα απο τους αγωνες που εχω τρεξει ήταν αυτος με το λιγοτερο προαγωνιστικο αγχος. Πολυ γελιο και καλη διαθεση το πρωι στο αυτοκινητο για Μαραθωνα με το καψουλι καi τον φιλο μου τον Οσβαλντ. Καταπληκτικος καιρος στο Μαραθωνα. Μετα απο δυο χρονια βρισκομαι ξανα στην εκκινηση αυτου του αγωνα και ο κοσμος ειναι προφανως πολλαπλασιος. Βλεπω πολλους φιλους αλλα και πολλους που ηθελα να δω δεν τα καταφερνω. Λογω μπλοκ στο οποιο ειμαι τοποθετημενος χανομαι με το "καψουλι" και τον Βαγγελη. Ξεκιναω ομως με τον Γιαννη και τη Δημητρα, ενω πιο διπλα ειναι ο Δημητρης ο Καζουρης με την Δημητρα και πιο διπλα o Περικλεους. Βουνισια παρεα. Ξεκιναμε αργα οπως ειναι φυσικο. Ο κοσμος πολυς γεματος ενθουσιασμο. Στον Τυμβο οι θεατες ειναι πολυ περισσοτεροι απο οτι τις προηγουμενες φορες αλλα εκει που αντιλαμβανομαι οτι εφετος ολα ειναι διαφορετικα στον αγωνα ειναι στη Νεα Μακρη. Εκει που καποτε περιμενανε λιγοι ανθρωποι εφετος ειναι μια ατελειωτη σειρα με ανθρωπους και απο τις δυο πλευρες του δρομου. Μεγαλη διαφορα και στη συμπεριφορα. Μεγαλος ενθουσιασμος, οικογενειες με παιδια που ζητωκραυγαζουν ολον τον κοσμο και απλωνουν τα χερια για να κανουν high 5 με τους αθλητες. Απο εκει και περα σε καθε οικισμο τα ιδια. Ακομα και σε σημεια οπου δεν ειχε οικισμους αλλα εφταναν δρομοι ειχε μαζευτει κοσμος. Ειχες καποιες στιγμες την αισθηση οτι δεν ετρεχες στην Ελλαδα, σιγουρα οχι οπως την ηξερες. Ειχα μπει μεσα στο κλιμα και εγω. Φωναζα γελαγα και επαιζα με τον κοσμο συνεχεια. Απο τον ενθουσιασμο ετρεχα συνεχεια κατω απο 5'/χλμ, και πολυ πιο ανετα απο οτι το φανταζομουνα. Καπου μετα τον ημιμαραθωνιο εφτασα τον Βαγγελη και τον Παναγιωτη οι οποίοι πηγαιναν καπως πιο συνετα. Εκατσα μαζι τους για να τους ...χαλασω την ησυχια. Πηγαμε αρκετα ευχαριστα χιλιομετρα ολοι μαζι παρεα. Στο Σταυρο ο κοσμος εχει κατακλυσει τη γεφυρα και σου δινει την τελικη ωθηση για την τελευταια ανηφορα. Το καψουλι ειχε αρχισει να κουραζεται απο ενα σημειο και μετα αλλα αρκουσε να συναντησουμε μια ομορφη παρουσια στο δρομο για να ...αναζωογονηθει. Απο καποιο σημειο και μετα στην κατηφορα εγω με τον Βαγγελη φυγαμε πιο μπροστα. Πηγαιναμε αρκετα γρηγορα πια, στα ορια να γινει επιπονο αλλα με τιποτα δεν εφευγε ο ενθουσιασμος. Περναγαμε συνεχεια κοσμο πια και συναντησαμε πολλους φιλους. Στην τελικη ευθεια στην Ηρωδου του Αττικου συναντησαμε και τον Οσβαλντ και ετσι οι τρεις μας συνεχισαμε αναμεσα στον πολυ κοσμο για την εισοδο στο σταδιο.

Και εκει ο κοσμος πολυ περισσοτερος απο αλλες φορες. Να τερματιζεις μεσα σε μια τετοια ατμοσφαιρα στο Καλλιμαρμαρο σταδιο παρεα με δυο πολυ καλους φιλους. Θελει πολλα περισσοτερα ενας ερασιτεχνης αθλητης; Αναμεσα στους θεατες και η αδελφη μου με την ανηψουλα μου αγκαλια. Ετσι για να ειναι πιο...γλυκια η αποκατασταση στις κερκιδες. Του χρονου ελπιζω θα μπορει να φωναζει και ...θειε. Το ερωτημα ειναι του χρονου θα εχει διατηρηθει το ιδιο κλιμα στον αγωνα ή σε καμια ...500αρια χρονια παλι? Πιστευω ότι ολο και κατι θα μεινει και εξαλλου δεν ειναι ωρα για μεμψιμοιρία. Οποτε, αντε και του χρονου!!!

Rout 1OOmiler

2010-11-06T18:20:00.000+02:00

Παει και αυτο. Μετα τον αγωνα στη Ροδοπη επεσε λιγο ... σιγη ασυρματου λογω της δουλειας που με περιμενε. Παρόλα αυτα ρουφουσα με μανια τις περιγραφες των συναθλητων μου στο a-z.gr θελοντας να κρατησω λιγο περισσοτερο τα ωραια συναισθηματα που εζησα. Εντελει η αναρτηση ολοκληρωθηκε αφου ετρεξα αλλον ενα αγωνα (την Κλασικη) αλλα επιτελους ηρθε η ωρα να δωσω και εγω το δικο μου τονο.
Για μια ακομα φορα σταθηκα ευτυχης στην παρεα. Με τον Βαγγελη Μπακα, τον Χρηστο Μασουρα και τον συνηθη υποπτο Γιαννη Γερμακοπουλο διασχισαμε το μεγαλυτερο μερος της ηπειρωτικης Ελλαδας για να βρεθουμε απογευμα Πεμπτης στην πανεμορφη φθινοπωρινη Ροδοπη. Φθινοπωρινη ημερολογιακα γιατι για εκεινο ειδικα το Σαββατοκυριακο μας φυλαξε τις πρωτες χειμωνιατικες θερμοκρασιες!!! Τακτοποιηθηκαμε στο ανετο καταφυγιο του Λειβαδιτη και φυγαμε για το δασικο χωριο οπου ηταν το κεντρο του αγωνα. Το κλιμα εκει υπεροχα ζεστο. Οι αθλητες ειχαν αρχισει να μαζευονται και ειχε δημιουργηθει μια μικρογραφια ολυμπιακου χωριου καθως οτι και να εκανες ήσουνα αναμεσα σε φιλους και συναθλητες. Πηραμε τα νουμερα μας (μαζι με ενα πολυ ωραια δωρο εκπληξη, μια τσαντα με υδροδοχειο της Quechua), φαγαμε τις μακαροναδες μας, και κατσαμε όλοι μαζι για την τεχνικη ενημερωση.

Η αναμνηστικη φωτο απο την παραλαβη των αριθμων και των δωρων με τον Χρηστο και τον Λαζαρο. (φωτο Β. Μπακας)
Η προβλεψη για τον καιρο ελεγε πολυ κρυο αλλα μαλλον γλιτωναμε τις βροχες που ηταν ο μεγαλυτερος μου φοβος. Στο τελος οι συνηθισμενες κουβεντες, τα πειραγματα και τα αστεια πριν παμε στα δωματια για τις τελευταιες ετοιμασιες και την ξεκουραση πριν τη μεγαλη μαχη. Πεσαμε πολυ νωρις στα κρεββατια και ο υπνος αργησε λιγο να ερθει αλλα εντελει ηταν ικανοποιητικοτατος για την περισταση. 3.30 ηδη ετοιμαζομασταν και κατα τις 4.30 φτασαμε στο δασικο χωριο οπου φαγαμε πρωινο μαζι με ολους τους συναθλητες. Λιγο αργα ειναι η αληθεια και το καταλαβα αυτο τρεχοντας με γεματο το στομαχι στο αρχικο σταδιο του αγωνα. .
Λιγα λεπτα πριν την εκκινηση μαζεμενοι ολοι μαζι, καμια 50ρια τρελοι. Κανει κρυο αλλα εχει ξαστερια. Καθολου ασχημα, το κρυο δεν πολυπειραζει, το να τρεχεις βρεγμενος ως το κοκκαλο ειναι που θελω να αποφευγω. Η αγωνια αναμικτη με ανυπομονησια ειναι διαχυτη. Τελευταια λογια απο τον Λαζαρο και φυγαμε. Οπως ειναι το φυσιολογικο ο Νικος ο Σιδεριδης με τον Αλεξη Γκουνκο φευγουν μπροστα στην ευκολη κατηφορα με τον Θοδωρη τον Πολυχρονιδη λιγο πιο πισω. Οι υπολοιποι ξεκιναμε μαλλον επιφυλακτικα, ισως πολυ επιφυλακτικα καθως εγω που συνηθως ξεκιναω αργα βρισκομαι μονος τεταρτος. Αμεσως ομως καταλαβαινω οτι τα ποδια μου ειναι αρκετα βαρια. Δεν ξερω αν φταιει ο αγωνας στα Πυρηναια ή επρεπε να τρεξω λιγοτερο και να ξεκουραστω περισσοτερο στο ενδιαμεσο των δυο αγωνων (πιθανοτερο το 2ο) αλλα αμεσως καταλαβαινω οτι πρεπει να το παρω ηρεμα. Ενα ενιαιο γκρουπ φτανουμε στο τελος του χωματοδρομου στο 7ο χλμ και λιγο μετα βρισκουμε και τον Θοδωρη που ...ψαχνεται στα μονοπατια του Λειβαδιτη. Παω πολυ ηρεμα στην τεχνικη κατηφορα του Θεολογου καθως καταλαβαινω οτι αυτου του ειδους οι κατηφορες, μπορει να ειναι η χαρα του ορεινου τρεξιματος αλλα ειναι και οι πιο επιπονες για τους τετρακεφαλους μου (ευτυχως δεν εχει παρα πολλες ο αγωνας). Ο Βαγγελης ο Μπακας με τον Θοδωρη φευγουν μπροστα ακολυθει ο Kugota και λιγο πισω εγω με τον Χρηστο τον Μασουρα. Λιγα χιλιομετρα πιο κατω πρεπει να περασουμε ενα ποταμι απο μεσα. Εχω προετοιμαστει με 2 σακουλες για να γλιτωσω τα ποδια μου απο το βρεξιμο και την πιθανοτητα φουσκαλας αλλα μεχρι να φτασω εκει εχω ηδη βραχει πεφτοντας μεσα στο νερο καθως περνουσα δυο ευκολα ρυακια. Tο κολπο με τις σακουλες επιασε αλλα ο αθλητης...βραχηκε. Εχω τα διαολια μου με τον εαυτο μου. Kαπου εκει χωριζουμε με τον Χρηστο, λιγο μετα περασα και τον Kugota και δεν ξαναειδα αλλο αθλητη μεχρι τον τερματισμο. Ουτε περασα ουτε με περασαν.Απολυτη μοναξια για περιπου 27 ωρες!! Την ψιλοφανταζομουνα μια τετοια εξελιξη αλλα οχι σε τετοιο... ακραιο βαθμο.Η αληθεια ειναι ομως οτι το να τρεχω μονος ποτε δεν με πειραξε και ουτε μπορω να πω οτι με επηρεασε αυτη η εξελιξη. Στην Πρασιναδα αλλαξα καλτσες (ειχα προνοησει για αυτο παρα την τακτικη ελαφρυας τσαντας) και συνεχισα ανανεωμενος. Μιλωντας για τσαντα οι ανησυχιες μου αν επαρκουσαν τα 1.2 λιτρα υγρων που κουβαλουσα σε εναν αγωνα 160 χιλιομετρων με μολις 6 στασεις συντομα καθησυχαστηκαν καθως, οπως μας ειχε διαβεβαιωσει και ο Λαζαρος, νερο μπορουσα να βρω σχεδον παντου μεσα στη φυση. Το κακο ειναι οτι οχι μονο επινα νερο απο τα ρυακια αλλα συνεχισα να πεφτω και μεσα σε αυτα. Στο μονοπατι μετα τη Ζαρκαδια ενιωθα καλα αλλα ακομα τα ειχα με τον ...ανισορροπο εαυτο μου που μου ειχε στοιχισει δυο βρεγμενα ποδια. Σε μια κωμικη στιγμη, εχοντας την πεποιθηση οτι ημουν μονος στο δασος εξωτερικευσα, δυνατα και καθολου ευγενικα, αυτον το θυμο για να διαπιστωσω αμεσως μετα οτι 20 μετρα πιο κατω ηταν ο Λαζαρος με τον Σταμο. Κλασικη αμηχανη στιγμη, ευτυχως μπροστα σε δικούς μας ανθρωπους (φτανει να μην το εχει καταγραψει η καμερα του Σταμου). Καπου εκει καταλαβα οτι επρεπε να σταματησω να ασχολουμαι και να "χαλιεμαι" με τα ποδια μου τα οποία ουτως ή αλλως τελικα αντεξαν μια χαρα χωρις ιχνος φουσκαλας.
Συνεχισα αρκετα καλα την αναβαση προς το Καϊκουλι η οποια ομως απο καποιο σημειο και μετα μου φανηκε πολυ μακρυα (κατι πρεπει να εχει αλλαξει απο προπερσι). Στο μεταξυ ο καιρος ο οποίος ηταν καλος μεχρι εκεινο το σημειο αρχισε να αλλαζει με συννεφα να μαζευονται και το κρυο να σφιγγει. Καμια ωρα πριν φτασω στο drop bag που περιμενε στο Κρουσοβο αρχισε να κανει πολυ κρυο και να ψιλοχιονιζει. Ημουνα με ελαφρυ αντιανεμικο και ειχα χασει ενα γαντι (το ιδιο ειχα παθει και στα Πυρηναια οποτε μαλλον κατι κανω ...λαθος οταν τα βγαζω να πιασω κατι) και ενιωθα λιγο αβολα με το κρυο αλλα τιποτα τρομερο. Στο Κρουσοβο ανασυνταχθηκα με διπλη μπλουζα, καλο αντιανεμκο, στεγνο buff και καινουριες καλτσες και γαντια και ξεκινησα για τη μεγαλυτερη ενδιαμεση διαδρομη των 33 χιλιομετρων μεχρι το Αλήκιοϊ. Ο κρυος αερας που εμπαινε απο το στομα συνεχως και το κρυο νερο απο τα ρυακια ειχε αρχισει να παγωνει τις αμυγδαλες αλλα παροτι φοβομουνα οτι δεν θελει πολυ για να αρπαξουμε καμια πνευμονια τιποτα δραματικο δεν εγινε μεχρι το τελος. Μεχρι το υψηλοτερο σημειο στην Πυραμιδα δεν πηγαινα πολυ καλα. Δεν ενοιωθα εξαντληση αλλα συνεχεια κατι μου εφταιγε και δεν μπορουσα να βρω ρυθμο (προβλημα που ειχα συνολικα στον αγωνα αλλα σε αυτο το διαστημα εγινε εντονοτερο).Μια ζεσταινομουνα και εβγαζα τη μια μπλουζα, εβγαζα και ξαναεβαζα το σκουφι, ειτε σταματαγα καθε 15 λεπτα για ...πιπι λες και ειχα πιει ενα κασονι μπυρες. Τετοιου ειδους στασεις βεβαια ζηταει καμια φορα ο οργανισμος μας οταν νιωθει κουρασμενος αλλα δεν θυμαμαι να ημουν σε κακη κατασταση. Εκανα παντως πολυ αργο χρονο σε αυτο το κομματι. Ξεκινωντας την κατηφορα απο την πυραμιδα ξαφνικα κοκαλωσε τελειως και η δεξια γαμπα. Καπου εκει νομιζα οτι τελειωσε και ο αγωνας. Περπατησα με δυσκολια καμια 500 μετρα στην κατηφορα και σιγα σιγα αρχισε παλι να... ρολαρει το πραγμα. Πιθανοτατα επαθα καποια κραμπα (πρωτογνωρο για εμενα). Σκεφτομαι εκ των υστερων οτι ειχα μεινει πισω σε ηλεκτρολυτες καθως ηταν η πρωτη φορα που δεν ημουν τοσο συνεπης με τη ληψη τους. Μετα τη Γιουμουρλου αρχισα να πηγαινω αρκετα καλυτερα. Ειχε πεσει το βραδυ εξαλλου και παντα πηγαινω καλυτερα το βραδυ, αγνωστο γιατι. Συναντησα εναν νεαρο βοσκο που με ρωτησε "που πας βραδιατικα, εχει αρκουδες εδω", αλλα εγω ολο για αρκουδες ακουγα και μονο αγελαδες εβλεπα. Αμετρητες αγελαδες. Μετα το Αληκιοϊ στο Μεγα Ρεμα ενιωθα ιδιαιτερα ωραια. Οι κλισεις της περιοχης βοηθουν για γρηγορο τρεξιμο και καποια στιγμη ειχα βρει πραγματικα καλο ρυθμο. Μεχρι που βρηκε το ποδι μου σε μια πετρα και εγινα κυριολεκτικα ...ιπταμενος. Για κακη μου τυχη ετρεχα διπλα σε εναν απο τους ομορφους πετρινους τοιχους απομειναρι παλιου οικισμου και πανω σε αυτον "εσκασα" με τον αριστερο ωμο. Η συγκρουση ηταν δυνατη αλλα οταν σηκωθηκα ενιωσα εντονο πονο μονο στο αριστερο μπρατσο απο τη συγκρουση και καποιες εκδορες. Περισσοτερο ηταν το σοκ απο το τρανταγμα. Αλλη μια φορα ειχα χασει το ρυθμο μου αλλα με τετοια πτωση θα μπορουσαν να ειχαν συμβει πολυ χειροτερα. Σκεφτομουν μονο οτι αν δεν ειχα ξεχασει στο Κρουσοβο να αλλαξω φακο (ειχα υπολογισει τον Tika xp για το πρωινο κομματι και τον Mayo για το βραδυ) ειχα περισσοτερες πιθανοτητες να αποφυγω μια τετοια κατασταση. Στο επομενο σημειο ελεγχου μου περιποιηθηκαν τις εκδορες και συνεχισα αρκετα δυνατα για Ζαρκαδια. Αλλαγη μπλουζας, φακου (βεβαια!!), και ανεφοδιασμος σε τζελακια και σχετικα γρηγορη αναχωρηση. Στην ανηφορα για την Οξια ειχα την αισθηση οτι πηγαινα πολυ αργα, οποτε ξαφνιαστηκα ευχαριστα οταν ειδα το σταθμο ελεγχου σιγουρα οχι σε χρονο ρεκορ αλλα πιο συντομα απο οτι το περιμενα. Ολα κυλησαν φυσιολογικα μεχρι την Πρασιναδα. Απο εκει και περα ενιωσα καλα και εφτασα μεχρι το ξεκινημα της ανηφορας του Θεολογου με πολυ καλο ρυθμο. Το προβλημα ειναι οτι εδω και καποιο διαστημα ειχα καταλαβει οτι τα τζελ δεν βοηθουσαν πια πολυ παρα μονο προσθεταν μια ταση να τρεχω στην τουαλετα ενω αντιθετα ενιωθα μεγαλυτερη βοηθεια απο τους ηλεκτρολυτες οι οποιοι ομως καπου εδω εξαφανιστηκαν απο την τσεπη οπου ηταν για μια ολοκληρη ημερα (το μυστηριο λυθηκε στον τερματισμο οταν βγαζοντας το κολαν επεσε απο μεσα το σακουλακι. τους ειχα μαζι μου ολη την ωρα χωρις να το ξερω αλλα τουλαχιστον δεν εκανα σκουπιδια). Παρολα αυτα και παροτι δεν επινα πια και πολυ νερο η ανηφορα πηγε μαλλον φυσιολογικα ενω ηταν ιδιαιτερα ευχαριστο οτι αρχισαν να ερχονται απο απεναντι οι αθλητες απο το 82αρι με τον αναλογο ενθουσιασμο οταν συναντιωμασταν. Φτανοντας ομως στην κορυφη του Θεολογου καταλαβα οτι καπου εκει ο δεξιος τετρακεφαλος αρνουταν πλεον να συνεργαστει. Η κατασταση δεν ηταν απελπιστικη καθως δεν εμενε δα και μεγαλο κομματι της διαδρομης, υπηρχε όμως η κατηφορα προς τον καταραχτη του Λειβαδιτη πριν την τελευταια ανηφορα. Μικρη σε διαρκεια αλλα απο αυτες που καλυτερα να λειπουν οταν εισαι ετσι... Ηταν πραγματι το πιο επιπονο και ...αργο κομματι της διαδρομης και η ανηφορα μετα ηρθε σχεδον σαν ...βαλσαμο. Επιτελους στον χωματοδρομο των τελευταιων 7 χιλιομετρων. Ενας ωραιος ηλιος ειχε βγει και η διαδρομη ηταν ευκολη με ευκολης κλισης ανηφορα. Η προσπαθεια για τρεξιμο παντως ηταν αποτυχημενη καθως το ποδι ειχε γινει τελειως ακαμπτο. Δεν υπηρχε λογος να το ζορισω παραπανω, φοβομουνα οτι ηδη του ειχα κανει ζημια. Ειχα παντως δυναμεις και καταφερνα να πηγαινω με ικανοποιητικα γρηγορο περπατημα. Εφτασα καποια στιγμη εντελει στην τελικη ευθεια για το χωριο. Ενας εθελοντης ηρθε να τρεξει διπλα μου (πρεπει να εκανε οσα χιλιομετρα καναμε και εμεις ολη τη μερα σε αυτο το ποστο) και καταφερε να μου δωσει τον απαιτουμενο ρυθμο για εναν αξιοπρεπη τερματισμο. Εναν τερματισμο πολυ ομορφο με τα κουδουνια να βαρανε και πνιγμενος στις αγκαλιες του Χρηστου του Κατσανου και του Λαζαρου.

η ...λυτρωση. (Το ειχα παρακανει με τα ζεστα ρουχα μετα τη Ζαρκαδια, οπως φαινεται και στη φωτο. Ψιλοεσκασα αλλα βαριομουνα να αλλαξω :-)) (φωτο Δημητρα Μερτυρη)

συνανταω τον Βαγγελη ο οποιος ειναι ηδη πλυμενος-φτιαγμενος. Εκανε καταπληκτικη κουρσα. Η προπονηση για το UTMB απεδωσε.

με τον Βαγγελη και τον ατυχο Δημητρη Ανδριτσοπουλο, λιγα λεπτα μετα τον τερματισμο μου.

Παω και εγω για μπανακι. Λιγη φροντιδα και διατασεις απο τα συμπαθεστατα κοριτσια που ειναι στο ιατρειο, φαγητο και μετα στο δωματιο για ξεκουραση. Ο υπνος βεβαια οπως παντα δυσκολος αυτη τη στιγμη. Με το που παω να κλεισω τα ματια "βλεπω" πετρες που πρεπει να αποφυγω και κανω αντανακλαστικες κινησεις. Παρολα αυτα ξεκουραζομαστε αρκετα και γυρναμε στο χωριο για να παρουμε κλιμα απο τερματισμους και να υποδεχτουμε τους φιλους μας. Τερματιζει ο Χρηστος. Ειναι πολυ καταπονημενος αλλα παρα τους πονους τα εχει καταφερει! Για τον Γιαννη δεν χρειαζεται να γραψω οτι συνεχιζε, deja vu απο ολες τις προηγουμενες περιγραφες αγωνων. Δεν τον σταματαει τιποτα τον Γερμακοπουλο. Αφηνουμε στο καταφυγιο τον Χρηστο και περιμενοντας τον Γιαννη παμε για φαγητο με την καλη παρεα του Νικου Σιδεριδη της Ναταλιας Παπουνιδου, της Γιωτας της Πολατιδου και του Θοδωρη Πολυχρονιδη. Τρωμε πολυ, πινουμε αρκετα και περνώντας καλα αργουμε για τον τερματισμο του Γιαννη ο οποίος παλι μας αιφνιδιασε κανοντας πιο γρηγορα απο οτι περιμεναμε το τελευταιο κομματι. Το κλιμα στο χώρο οπου ειναι μαζεμενοι οι αθλητες μετα και τον τερματισμο και του τελευταιου αθλητη πολυ συγκινητικο. Κουραση πολυ αλλα και ικανοποιηση αναλογη.
Ο βραδινος υπνος ειναι πολυ αναζωογονητικος και το πρωι παμε στο χωριο για τις απονομες.

Το κλιμα παρα πολυ ομορφο. Η ωρα της ανταλλαγης των εμπειριων και της απολαυσης μετα την κουραση. Ευκαιρια να ευχαριστησουμε και τους υπεροχους εθελοντες. Η βραβευση του Γιαννη ειναι η συγκινητικοτερη στιγμη. Τελευταια χαμογελα, αστεια και σχολια και σιγα σιγα ερχεται η δυσκολη ωρα του αποχωρισμου και της επιστροφης.
Συνοψιζοντας ηταν ενα υπεροχο τετραημερο αναμεσα σε φιλους (αλλα και ενδοσκοπησης σε μεγαλο μερος του αγωνα). Καποια στιγμη ισως προσπαθησω να συγκρινω το συγκεκριμενο αγωνα με την εμπειρια απο τους δυο αγωνες στη Γαλλια. Προς το παρόν ενα μεγαλο ευχαριστω στους ανθρωπους που μοχθησαν για τον αγωνα.

Υ.Γ: Δεν υπαρχει καλυτερος τροπος για να μπει καποιος στο κλιμα του αγωνα απο το βιντεο του Σταμου:
http://www.youtube.com/user/RodopiUltraTrail#p/a/u/0/kxReiVmDZ_g

Τελευταια προκληση (για εφετος ... μαλλον)

2010-10-02T16:51:00.000+03:00

Στο πλαισιακι, δεξια στο σαϊτ, με τους αγωνες του 2010 απο νωρις ειχα βαλει και το Rout. Αν με ρώταγε καποιος στο 100ο χιλιομετρο του αγωνα στα Πυρηναια αν τελικα θα δηλωνα σε αυτον τον αγωνα πιθανοτατα δεν θα του απαντουσα καθολου ευγενικα, στην καλυτερη θα ημουν απολυτα αρνητικός. Ο καλος, όμως τερματισμος και η γρηγορη (ελπιζω οχι φαινομενικα) αποκατασταση μου εβαλε ξανα "κακες" ιδεες στο μυαλο και τελικα δεν αντισταθηκα να δηλωσω στον πρωτο ορεινο αγωνα 100 μιλιων στην Ελλαδα.
Υπεροχη περιοχη, οπως θυμαμαι απο το Vft το 2008 και μια νεα προκληση καθως μπορει να μην εχει τις ... ατελειωτες ανηφορες και κατηφορες των Αλπεων και των Πυρηναιων αλλα εχει καποια ιδιαιτερα στοιχεια περιπετειας. Βασικοτερο ειναι οι λιγοι σταθμοι, μολις 6, σε ολοκληρο τον αγωνα. Ειναι ακομα η μεγαλη απομόνωση του αθλητη καθως συμμετεχουν λιγοι αθλητες οι οποίοι γρηγορα θα διασκορπιστουν ενω δεν υπαρχουν, σχεδον καθολου, κατοικημενοι οικισμοι στη διαδρομη. Στην περιοχη υπαρχουν αρκουδες και λυκοι, ενω ερητηματικο ειναι και ο καιρος καθως ειναι πολυ μεγαλη η πιθανοτητα βροχής αυτήν την εποχη.
Ως προς τις λιγες στασεις υπαρχει το θετικο της υπαρξης πολλων νερων στην περιοχη. Ελπίζω οτι θα καταφερω να τα εκμεταλλευτω γιατι δεν σκοπευω να κουβαλαω τεραστιες ποσοτητες νερου πάνω μου. Θα χρειαστουν βεβαια επαρκεις ποσοτητες σε ενεργειακα σκευασματα αλλα αυτα εχουν μικροτερο ογκο και βαρος. Η απομονωση δεν νομιζω να με επηρεασει πολυ. Εχω κανει πολλες μοναχικες προπονησεις, πολλες απο αυτες βραδινες και νομιζω εχω την ψυχολογια να αντιμετωπισω τετοιες καταστασεις ενω δεν θεωρω πραγματικη απειλη τα ζωα του δασους φτανει να μην ... γαυγίζουν. Τα δυο θεματα που με προβληματιζουν καπως ειναι ο καιρος και κατα πόσο το σωμα μου ειναι ετοιμο να αντιμετωπισει την αποσταση τοσο συντομα μετα απο εναν αναλογο αγωνα. Για τον καιρο μπορω μονο να ελπιζω και να εχω τον καταλληλο ρουχισμο. Τώρα ως προς το αν θα αντεξει το σωμα ειναι το μεγαλο στοιχημα. Επειδη πολυ γκρινια εχω ριξει εφετος πρεπει να παραδεχτω οτι μεχρι στιγμη νιωθω πολυ καλα μετα τα Πυρηναια. Τολμω να πω (με φοβο μην διαψευστω πικρα) καλυτερα απο οτι εχω νιωσει ολη τη χρονια. Οι περισσοτερες απο τις προπονησεις τον τελευταιο καιρο ηταν πραγματικη απόλαυση και συνηθως γρηγοροτερες και πιο ανετες απο οτι περιμενα. Πριν δυο περιπου εβδομαδες ενιωσα στο φορτε και συνεχιζω να νιωθω ωραια. Το στοιχημα ομως ειναι πως θα νιωθω μετα τα 60 πρωτα χιλιομετρα και κατα πόσο θα βγει κουραση απο τον προηγουμενο αγωνα και σε πιο βαθμο. Ειναι και αυτο ενα απο τα αινιγματα που θα κανουν τον αγωνα μου ενδιαφεροντα...ελπιζω.

Le Grand Raid des Pyrénées

2010-09-19T02:41:00.002+03:00

Αποστολη εξετελέσθη! Τεσσερις δρομεις απο την Ελλαδα τρεξαμε, τεσσερις τερματισαμε σε εναν πολυ όμορφο αλλα και πιο δυσκολο απο οτι περιμενα αγώνα. Αποδείχτηκε ότι, όπως ειχα υποθεσει και στο τελευταιο ποστ, η περιοχη και η διαδρομη ήταν καταπληκτικη. Το ιδιο ωραία ηταν και η παρεα. Εκανε και φανταστικο καιρο, ε τι αλλο να ζητησει κανεις!
Σε σχεση με περυσι ξεκινησα μια ημερα νωριτερα εχοντας περισσοτερο χρονο ελευθερο πριν τον αγωνα γεγονος πολυ ωραιο. Ξημερωματα Τριτης λοιπον προσγειωθηκα στο αεροδρομιο της Βαρκελωνης και περιμενα το... βορειοελλαδιτικο τμημα της παρεας πίνοντας καφε και μελετωντας μια ακομα φορα τα στοιχεια της διαδρομης. Η υπόλοιπη παρεα αποτελουνταν απο την Γεωργία Μητσιου και τον γιατρο μας τον Βαγγελη Δρόσο, οι οποίοι ετρεχαν μαζι μου στο μεγαλο αγώνα, τον Παυλο Μυλωνα που ετρεχε στα 88 χιλιομετρα και τον ανηψιο του Βαγγελη (και μελλοντικο υποψιαζομαι πρωταγωνιστη των αγωνων βουνου) Χρηστο.

όλη η ομαδα μαζι στο κεντρο του χωριου οπου μειναμε.

Μετα απο μερικα "απαραιτητα" δρομικα ψωνια στην πόλη ξεκινησαμε για τα Πυρηναία. Η διαδρομη απο τη στιγμη που πλησιασαμε τα βουνα εγινε πολυ ομορφη. Η γαλλικη πλευρα μας υποδεχτηκε με ομιχλη αλλα σιγα - σιγα αποκαλυφθηκε μια εξισου, αν οχι ομορφοτερη φυση. Περασαμε το χωριο του αγωνα και φτασαμε στο πολυ όμορφο χωριο οπου μειναμε, το Areau, το οποίο εντελως συμπτωματικα ειχα σε φωτο στο προηγουμενο ποστ. Αφου βολευτηκαμε στα δωματια, καναμε τη βολτα στο χωριο και καθίσαμε για φαγητο. Αντισταθηκα στις "σειρηνες" του γαλλικου καταλογου (κοκκινο κρασι και τυρια) και αρκεστηκα σε μια απλη μακαροναδα και για σαλατα στη μεση ... πιτσα.
Εχει ψυχρουλα το βραδυ αλλα τιποτα υπερβολικο.
Πρωινο στην "αυλιτσα" του δωματιου με καφε και κρουασαν και λιγο μετα η τελευταια προπονηση. Η λεγομενη προπονηση στα ...κουτουρου (οπως το ονομασε η Γεωργια). Εξερευνηση στο διπλανο βουνο σε μονοπατια και δρομους, με αδιεξοδα, ωραια ποταμακια και πολλα μπρος πισω μεχρι να βρουμε την ιδανικη (για τελευταια ηρεμη προπονηση) τραβερσα που όμως αντι να μας οδηγησει πανω απο το χωριο οπως φανταζομασταν μας "παρεσυρε" αρκετα μακρια απο αυτο μεχρι να το καταλαβουμε και να γυρισουμε σε αυτο απο τον κεντρικο δρομο.

το ξεκινημα στο μονoπατι που περναει πισω απο τα δωματια μας

Όμορφη αν και λιγο μεγαλυτερη απο οτι σχεδιαζαμε προπονηση αλλα με πολυ ηρεμο ρυθμο και αναποφευκτες λογω του ψαξιματος και των φωτογραφιων στασεις οποτε δεν εγινε και καμια ...ζημια.
Σιεστα και απογευματινη βολτα στο ...κεφαλοχωρι της περιοχης οπου ομως δεν προλαβαινουμε ανοιχτα τα μαγαζια οποτε κατευθειαν για φαγητο. Το κρυο εχει υποχωρησει όλη την ημερα και ειναι μια χαρα για τραπεζακι εξω...φτανει να βρεις ελευθερο.
Πρωινο στο γνωστο μερος και παμε για τα νουμερα μας. Ειναι ακομα νωρις οταν φτανουμε εκει και τελειωνουμε πολυ γρηγορα. Καθομαστε για φαγητο στην πλατεια του χωριου παίρνοντας λιγο κλιμα αγωνα καθως μαζευονται σιγα σιγα οι δρομεις.

Στην τεχνικη ενημερωση η οποία εγινε φυσικα μονο στα γαλλικα. (φωτο: Βαγγελης Δροσος)

Το απογευμα ισα που προλαβαινουμε τα μαγαζια για τα τελευταια ψωνια (αναμεσα τους και ενα πολυ βολικο τσαντακι για τα τζελακια), παστα παρτυ και νωρις για ξεκουραση. Κοιμαμαι κατα τις 11.30 μεχρι τις 3.30. καθολου ασχημα για υπνο πριν απο αγωνα. Γενικα νοιωθω πολυ καλα το πρωι, όπως και ολες τις τελευταιες ημερες. Η μονη ενοχληση ειναι απο μια σαχλαμαρα: ενα κακοκομμενο νυχι στο μεγαλο δαχτυλο εχει αρχισει να μπαινει στο δερμα αλλα αυτα ειναι πταισματα.Εντελει στον αγωνα βρηκα τροπο να μην με ενοχλει στο τρεξιμο. Βεβαια οταν το ποδι εβρισκε σε πετρα ή γενικα οποτε πιεζοτανε το δαχτυλο ο πόνος ηταν πολυ οξυς. Περναγε ομως σχετικα γρηγορα οποτε δεν επηρεασε ουσιαστικα τον αγωνα.

Ο αγωνας
10 λεπτα πριν την εναρξη ειμαστε ετοιμοι στην εκκινηση. Υπαρχει μουσικη, ανυπομονησια και ενθουσιασμος. Σιγουρα σε μικροτερη κλιμακα απο το UTMB αλλα καθολου ασχημα για τα μετρα των περισσοτερων απο τους υπολοιπους αγωνες.

Χαιρετιόμαστε με τη Γεωργία και τον Βαγγελη και ...φυγαμε. Περπαταμε στους στενους δρομους του χωριου και συντομα αρχιζει το χαλαρο τρεξιμο. Για ξεκινημα πρεπει να ανεβουμε 1400 μετρα υψομετρικης μεχρι το Col de Portet. Η κλιση παρολα αυτα ειναι πολυ καλη με ωραια κομματια μεσα στο δασος που τρεχονται ευχαριστα. Η απαντηση για το ποτε μπαινει η υψομετρικη ερχεται οταν φτανουμε στη βαση ενος χιονοδρομικου.Μπροστα μας ορθωνεται μια πιστα (μεγαλης κλισης ) που πρεπει να ανεβουμε καθετα χωρις ουτε ενα ζικ ζακ. Δεν ειναι μονοπατι να μπορεις εστω να τοποθετησεις το ποδι καθετα προς την κλιση. Χωρις μπατον νομιζω οτι ... θα με "παρει" πίσω. Ευτυχως ειναι νωρις ακομα στον αγωνα και οι δυναμεις πολλες, οποτε συνεχιζουμε ακαθεκτοι μεχρι μια μικρη κατηφορα που μας οδηγει στον πρωτο σταθμο. Αλλη μια ανηφορα 500 μετρων υψομετρικης μας περιμενει και ηδη μπαινουμε σε ενα τεχνικο πεδιο. Οι πετρες γινονται σιγα σιγα πιο πολλες και σε λιγο κινουμαστε πανω σε βραχια. Στην ανηφορα δεν πειραζει πολυ αλλα συνεχιζει και στην κατηφορα. Στην αρχη το νιωθω σαν ενα ακομα τεχνικό πεδιο οπως τα πολλα που βρισκεις στην Ελλαδα αλλα διαρκει πανω απο 10 χιλιομετρα και μας περιμενουν 130 ακομα. Ειναι πια επιπονο για τα πόδια αλλα σε αποζημιωνει το απιθανο τοπιο με τις πολλες αλπικες λίμνες.

(φωτο: Παυλος Μυλωνας)
Σιγα σιγα το μονοπατι φτιαχνει για να φτασουμε στον σταθμο της Artigue όπου μας περιμενει θερμη υποδοχη.

Α midi au Pic du Midi
Ξεκιναμε για την μεγαλη ανηφορα στο Pic du Midi, το υψηλοτερο σημειο του αγωνα. Ξεκιναει με ομαλη ανηφορα. Αρχιζω να υποψιαζομαι οτι το μοτιβο του αγωνα θα ειναι αυτο: ομαλη ανηφορα στην αρχη και ... "τοιχος" λιγο πριν την κορυφη. Η ανηφορα ειναι παρατεταμενη αλλα πηγαινω μαλλον καλα. Σιγουρα καλυτερα απο τους γυρω μου αφου συνεχως προσπερναω κοσμο. Αναμεσα στις πληροφοριες που μαζευαμε για την περιοχη ηταν και η υπαρξη αετων και σε αυτο το βουνο βλεπω πολλούς. Ενας περναει πολυ κοντα μας. Εντυπωσιακο θεαμα. Φτανουμε στη Col de sencours τη βαση του Pic du Midi απο οπου θα ανεβουμε κορυφη και θα γυρισουμε στον ιδιο σταθμο για να συνεχισουμε Δυτικα. Οι Οut and back διαδρομες συνηθως ειναι λιγοτερο ενδιαφερουσες αλλα οταν ειναι μονο ενα μικρο κομματι της διαδρομης οπως εδω θεωρω οτι μπορει να λειτουργησει καλα σαν ευκαιρια επικοινωνιας αναμεσα στους αθλητες. Δυστυχως δεν υπηρχε πολυ ενθουσιωδες κλιμα αναμεσα στους αθλητες που ανεβαιναν και κατεβαιναν. Εκανα οτι μπορουσα φωναζοντας στους αθλητες που ερχοντουσαν και εισεπραξα επισης ενθουσιωδεις απαντησεις αλλα δεν με μιμηθηκαν και πολλοι Γαλλοι. Στο μεταξυ εξακολουθουσα να ειμαι σε καλη κατασταση και να περνω κοσμο. Το μονο προβλημα ειναι οτι εκανε αρκετη ζεστη. Εφτασα στο Pic du Midi (Κορυφη του Μεσημεριου) ακριβως μεσημερι (αντε 6-7 λεπτα μετα). Με τα λαμα γυρω νομιζα οτι εφτασα καπου στις Ανδεις

(φωτο: Βαγγελης Δροσος)
Το ιδιο το Pic du Midi δεν ελεγε και πολλα πραγματα αλλα η θεα απο εκει πανω σου εκοβε την ανασα. Απειρες βουνοκορφες όσο φτανει το ματι σου ξεπροβαλαν μεσα απο τα συννεφα.

Απο το Col sencours στο Hautacam ήταν το μεγαλυτερο κομματι χωρις σταθμο το οποιο υπολογιζα να κανω γυρω στις τρεις ωρες. Επρεπε να περασουμε τρια περασματα.Ξεκινησα απο το Col de sencours σε πολυ καλη κατασταση αν και τα ποδια μου "εκαιγαν" λιγο απο τη ζεστη και απο το πετρωδες κομματι που ειχε προηγηθει. Συντομα ενα συννεφο εκρυψε τον ηλιο και μας εφτιαξε τη θερμοκρασια. Μετα απο μια μικρη ανηφορα ειχαμε μια μεγαλη τραβερσα. Φτασαμε σε ενα περασμα αρκετα πιο αποτομο απο οτι το περιμενα. Συνεχιστηκε ετσι με μεγαλες τραβερσες και αποτομες ανηφορες. Μαλλον δεν ειχα διαβασει πολυ καλα τη διαδρομη σε αυτο το σημειο. Περιμενα την τελευταια τραβερσα οταν καταλαβα οτι ειχα μετρησει λαθος τις ανηφορες και εμενε μια ακομα: η πιο απότομη. Στο τελος της ανηφορας μπηκαμε μεσα στο συννεφο. Η θερμοκρασια δεν ηταν τραγικα χαμηλη. Δεν σταματησα να βαλω αντιανεμικο γιατι ημουνα σιγουρος ότι η σταση ηταν πολυ κοντα και θα αρχιζαμε να κατεβαινουμε. Σιγουρα δεν ειχα διαβασει καλα τη διαδρομη, με περιμενε τουλαχιστον μιση ωρα σε ισοϋψη μεσα στο συννεφο. Ετρεχα μονος μου και ειχα κοψει λιγο ρυθμο. Βλεπω σε ενα σημειο μεσα στην ομιχλη μια μεγαλη γυναικα να καθεται στην ακρη του μονοπατιου στη μεση του πουθενα και να χειροκροτει. Λιγο πιο κατω ενα δεκαχρονο παιδι το ιδιο. Μηπως βλεπω πραγματα που δεν υπαρχουν? Οχι απλως ετσι ειναι τα βουνα εδω μπορεις να συναντησεις τις πιο απιθανες εικονες. Για να ειναι αυτοι εδω καπου κοντα πρεπει να ειναι και η σταση σκεφτομαι. Τελικα δεν ειναι και τοσο κοντα . Οταν εφτασα στο σταθμο ειχα παγωσει απο την υγρασια που ειχε κατσει πανω μου. Τρεις ωρες πριν καιγομουνα και τωρα κρυωνα επειδη δεν σταματησα για το αντιανεμικο.

Take it easy
Αποφασισα ότι επρεπε να αλλαξω λιγο το πλανο του αγωνα. Το πηγαινα λιγο γρηγορα για το ειδος του αγωνα που ητανε. Εκανα μια μεγαλη σταση στο Hautacam παροτι η επομενη σταση ηταν κεντρικη. Ζεσταθηκα και συνηλθα αρκετα εκει και ξεκινησα με το αντιανεμικο. Μετα απο δεκα λεπτα στην κατηφορα το εβγαλα και δεν το ξαναεβαλα μεχρι το τελος του αγωνα! Η κατηφορα ηταν ευκολη αλλα την πηγα πολυ ηρεμα και συνηλθα τελειως μεχρι να φτασω στη Villelongue. Αλλη μια αρκετα μεγαλη σταση εκει και φευγω για την αναβαση στο Cabaliros σε πολυ καλη κατασταση. Το μονοπατι ειναι και εδω καλο και το χωμα μαλακο. Τα πελματα ηρεμουν σιγα σιγα. Πιανω συζητηση με εναν βελγο που μιλαει αγγλικα και ανεβαινουμε ολη την ανηφορα μαζι. Βραδιαζει καθως πλησιαζουμε στην κορυφη. Χωριζουμε στην κατηφορα και κατεβαινω με καλο ρυθμο στο Cauterets οπου μας περιμενει μια πολυ θερμη υποδοχη στην κεντρικη πλατεια του χωριου.
Το επομενο βουνο (Το Riou) ειναι μολις ... 1000 μετρα υψομετρικης (θα ηταν η 2η μεγαλυτερη στο Mont Blanc αλλα εδω ειναι η μικροτερη) πηγαινω μια χαρα, καβαλαμε το βουνο και ξεκιναμε την κατηφορα σε εναν ευκολο χωματοδρομο μεχρι τον σταθμο στο εστιατοριο χιονοδρομικου κεντρου. Στο βαθος κατω (στα 11 χιλιομετρα) φαινεται η Luz Saint-Sauveur οπου ειναι ο δευτερος κεντρικος σταθμος (γιατι αληθεια οποτε βλεπεις απο νωρις το χωριο στοχο στη βαση του βουνου μετα φαινεται να μην φτανεις ποτε?). Ολα πανε καλα... Στο σταθμο μας τονιζουν οτι εδω ειναι μια απο τις αλλαγες της φετινης διαδρομης καθως δεν κατεβαινει απο το χωματοδρομο αλλα απο ενα μονοπατι. Μονο που η λεξη μονοπατι ειναι πολυ κολακευτικη για αυτο που ακολουθει. Στα πρωτα χιλιομετρα δεν φαινεται τιποτα αλλο παρα ψηλα αγριοχορτα. Μεσα στο σκοταδι με το φακο δεν ξερεις τι θα πατησεις (πετρες ή χωματα) κατω απο αυτα καθως δεν υπαρχει ιχνος μονοπατιου. Ακομα χειροτερα τα χορτα εχουν μαζεψει ολη τη βραδινη υγρασια και γλιστρανε απιστευτα. Τρωω 1-2 τουμπες μεχρι να αρχισω το περπατημα. Τρωω και αλλη. Νιωθω απιστευτη αδυναμια να κινηθω σε αυτο το πεδιο. Περναω εναν Γαλλο που τα παει ακομα χειροτερα αλλα ενας αλλος με περναει με μια ταχυτητα που μου φαινεται απιστευτη. Μετα απο αρκετη ωρα τελειωνει αυτο το μαρτυριο . Ελαχιστα μετρα σε χωματοδρομο και... οχι παλι το ιδιο. Πιο κατω μπαινουμε σε δασος. Εδω υπαρχει μια αισθηση μονοπατιου μονο που δεν εχει καθαριστει ποτε και ο αριθμος των κορμων που υπαρχουν ειναι πολυ μεγαλος. Κινουμαι συνεχεια πολυ σιγα. Το χειροτερο ειναι οτι ξεκινησα την κατηφορα με πολυ ενεργεια, δυναμη και αισιοδοξια και τωρα ειμαι στα προθυρα της...απελπισιας. Βριζω δυνατα στα ελληνικα για να ξεθυμανω με κυριο στοχο τον (συμπαθεστατο στην πραγματικοτητα) τεχνικο διευθυντη. Ετσι δεν ξεδινουν ολοι και στους ελληνικους αγωνες :-). εχει περασει πανω απο μια ωρα και η πολη δειχνει ακομα μακρια. Μετα τη μεση το μονοπατι στρωνει και αφου μας κανει μια απιθανη βολτα παραλληλα με την Luz ερχεται εντελει η λυτρωση. 2 ωρες και 20 λεπτα για μια κατηφορα 11 χιλιομετρων και ενω ημουνα μια χαρα απο δυναμεις!!! μετα απο αυτην την περιπετεια "χαρισα" στον εαυτο μου αλλη μια αρκετα μεγαλη σταση και ξεκινησα με αρκετες δυναμεις για το τελευταιο κομματι της διαδρομης. Ετρεξα όλο σχεδον το κομματι μεχρι το Tournaboup μαζι με εναν Γαλλο. Ξαφνικα συνειδητοποιησα οτι μετα απο 120χλμ στο βουνο με λιγοστο γλυκογονο στον, ουτως η αλλως οχι πολυ συγκροτημενο, εγκεφαλο μου καταφερνα να συνενοούμαι στα γαλλικα, μια γλωσσα που σε μεγαλο βαθμο ειχα ξεχασει απο τα μακρινα σχολικα χρονια που την ειχα διδαχτει. Η πλακα ηταν οτι καθως συναντιωμουνα συνεχεια με τους ιδιους αθλητες (μια τους περναγα μια με περναγανε) ειχα γνωριστει με αρκετους απο αυτους και ημουν κατι σαν αξιοπεριεργο (Le Grec- Ο Ελληνας)

Το τελευταιο κομματι
Ξημερωνε πια και εφευγα για την τελευταια μεγαλη ανηφορα. Ξεκιναγε ηρεμα σε ωραιο τοπιο και κινηθηκαμε αρκετη ωρα κοντα στο ποταμι. Η αληθεια ειναι οτι αν ειναι κατι χαρακτηριστικο σε ολη σχεδον τη διαδρομη ειναι τα πολλα νερα (λιμνες, ποταμια, καταρρακτες, ρυάκια) καποιες φορες ακομα και μεσα στο μονοπατι που τρεχεις. Πολυ ομορφα σε γενικες γραμμες. Η ανηφορα ηταν μακρια αλλα μονο το τελευταιο κομματι (ως συνηθως) ηταν πολυ απότομο. Μετα ερχοταν η κατηφορα ... δυστυχως. Δυστυχως γιατι ηταν αλλη μια τεχνικη κατηφορα. Η κουραση της στιγμης ισως την εκανε πιο δυσκολη απο οτι στην πραγματικοτητα ηταν αλλα παντως εκεινη τη στιγμη ηταν μαρτυριο. Και ηταν μακρυ μαρτυριο. Μετα απο μια ...αιωνιοτητα μας περιμενε μια οχι πολυ μεγαλη ανηφορα και μια δυσκολουτσικη αλλα συντομη κατηφορα ως την τελευταια σταση (η ιδια με την πρωτη). Ξεκιναω παλι με τον "παλιοφιλο" τον Βελγο. Ειμαστε στην 31η θεση. Μπροστα μας ορθωνεται μια αποτομη αλλα πολυ συντομη ανηφορα και 11 χιλομετρα κατηφορας για τον τερματισμο. Ανεβαινουμε σχετικα γρηγορα την ανηφορα και μπαινουμε στην κατηφορα η οποια ξεκιναει πολυ ηρεμα. Τα ποδια μου αρχιζουν και ρολαρουν. Καταλαβαινω οτι ο Philippe εχει μεινει λιγο πιο πισω , γυριζω να τον δω και μου λεει συνεχισε. Ειναι εμπειρος αθλητης υπεραποστασεων αλλα δρομου όχι βουνου και σε καθε κατηφορα θελει τον χρονο του να προσαρμοστει. Απο την αλλη εγω νοιωθω ξαφνικα καλυτερα απο οποιαδηποτε στιγμη μεσα στον αγωνα. Το μονοπατι ειναι στρωτο και εγω νοιωθω σαν να τρεχω για να τερματισω τον ...Ολυμπο. Ξαφνιαζομαι και ο ιδιος με τη δυναμη μου και σκεφτομαι οτι πρεπει να συγκρατηθω με το φοβο μηπως δεν φτανει η ενεργεια μεχρι το τελος, αλλα ειναι αδυνατο να σταματησω. το ιδιο βλεπω να ξαφνιαζονται και οι αθλητες που περναω, οι οποιοι πηγαινουν σιγα ή μαλλον φυσιολογικα για τερματισμο τετοιου αγωνα. Κυριολεκτικα δεν καταλαβαινω πως περνανε τα χιλιομετρα. Πλησιαζω το χωριο με αμειωτη ενταση και ετσι ακριβως τερματιζω στην 23η θεση! Η αισθηση ειναι τρομερη. Όπως συμβαινει ενα ωραιο τελος να απογειωνει μια συμπαθητικη ταινία ή βιβλιο έτσι και εδω ο τερματισμος μου αφηνει μια ξεχωριστη γευση για τον αγωνα.
Στον τερματισμο με περιμενει ο Χρηστος. Μια ομορφη γιατρινα μου περιποιειται το νυχι που εχει μπει εντελως στο ποδι. Απορει πως ετρεξα με το δαχτυλο ετσι. Εκανα τοσες χιλιαδες χιλιομετρα και δεν θα ετρεχα για ενα νυχι της λεω. Εξαλλου εφτασε ως το τελος της λεει μια αλλη γιατρινα (με casting τις εχουν διαλεξει ή ειναι η στιγμη που τα βλεπω ολα ωραια?). Μου ακουστηκε ωραια αυτο και μαλλον "φουσκωνω" απο περηφανια. Φαγητο, ανασυγκρότηση και σπιτι για υπνο. Λιγο υπνο γιατι με την υπερενταση δεν ειμαστε για πολλα-πολλα. Το απογευμα ξανα στο χωριο για να μαθουμε πως πανε τα παιδια και να παρουμε λιγο κλιμα. Εχει πλακα, σχεδον ολοι οσοι τερματιζουν πανε σε μια υπαιθρια μπαρα ακριβως απεναντι και πινουν μπυρα. Βλεπω ανθρωπους που μολις εχουν τερματισει και δεν εχουν βγαλει καν το σακιδιο. Μου φαινεται ωραιο αλλα δεν μπορω να φανταστω να το κανω!
Τα παιδια στο μεταξυ συνεχιζουν κανονικα μεσα στη νυχτα. Ο Παυλος παει πολυ καλα και τερματιζει σε κανενα διωρο. Παμε να φαμε μεχρι να τερματισει. Κανονικο γαλλικο φαγητο επιτελους και κρασι. Ο Παυλος τερματιζει σε πολυ καλη κατασταση. Περνουμε πιτσες (για να βρουν και τα παιδια που τερματιζουν αργα) και την κανουμε για σπιτι. Κατα τις 3.30 ξυπνημα για να παμε να τους υποδεχτουμε. Ερχονται παρεα καθως βρεθηκανε μεταξυ τους στην τελευταια σταση.

(φωτο: Παυλος Μυλωνας)
Η Γεωργια και ο Βαγγελης ερχονται, κατακοποι αλλα και πολυ ευχαριστημενοι και πως να μην ειναι? Πηγαινουμε στο ιατρειο καθως τα ποδια της Γεωργιας ειναι σε ασχημη κατασταση απο τις φουσκαλες (γεγονος που την καθυστερησε πολυ) και στη συνεχεια γυρναμε στα δωματια. Ειμαστε ολοι κατακοποι και δεν ξερω αν θα προλαβουμε το πρωι τις απονομες. Πεφτω κατευθειαν στο κρεβατι. Μετα απο κανενα δεκαλεπτο ανοιγω τα ματια και βλεπω τον Βαγγελη να κοιμαται πανω απο την πιτσα που εχει μπροστα του οπως ειχε κανει πριν απο λιγο και στο ιατρειο. Φυσιολογικο μετα απο τετοια υπερπροσπαθεια.

(φωτο: Παυλος Μυλωνας)
Τελικα το πρωι ξυπναω και προλαβαινω να παρω λιγο κλιμα απο απονομες. Ολος ο κοσμος πινει μπυρες στην πλατεια. Η μπυρα παιζει κυριο ρολο στο αγωνα. Χαιρεταω καποιους αθλητες που τρεξαμε μαζι και πιανω λιγο κουβεντα με τον Βέλγο που εκανε επισης καλο φινις και τερματισε 25ος. Μετα παμε στο μπουφε που εχουν ετοιμασει οι διοργανωτες. Οι πεινασμενοι αθλητες εχουν πεσει σαν αρπακτικα πανω στα φαγητα και η...κεντροευρωπαϊκη ταξη εχει χαθει. Εχει πλακα αυτη η οικεια σε μας τους Ελληνες εικονα. Λιγο κρασι και οτι προλαβαινουμε απο τσιμπημα και γυρναμε στο χωριο. Μεσημεριανο στην αυλη μας. Ωραια παρεα, μπυρες, τοπικα τυρια και αλλαντικα και συζητηση για τον αγωνα. Η καλυτερη αποκατασταση. Ειναι ωραια οταν ολοι ειναι χαρουμενοι με το αποτελεσμα της προσπαθειας τους. Το βραδυ ωραιο δειπνο σε εστιατοριο μεσα στο χωριο.

(φωτο: Παυλος Μυλωνας)
Δυστυχως Δευτερα ερχεται η ωρα της αναχωρησης. Μια μικρη περιπετεια λογω απροσεξιας του γραφοντος δινει ενα βιαστικο τόνο στο ταξιδι του γυρισμου αλλα η Γεωργια (δικαιωματικα αρχηγος της αποστολης) μας οδηγει στην ωρα μας στο αεροδρομιο. Καιρος να αποχωριστω την υπεροχη παρεα που αναχωρει πρωτη. Εγω περιμενοντας τη μεταμεσονυχτια πτηση μου με λιγο κρασακι, ξαναπερναω τις εικονες που κατεγραψα (στη φωτογραφικη μηχανη αλλα και στο νου) την τελευταια εβδομαδα.

http://picasaweb.google.com/nikospetros/GrandRaidDesPyrenees#
Υ.Γ. Δυστυχως μετα τον τερματισμο το μυαλο μου δεν λειτουργουσε ... 100% με αποτελεσμα να ξεχναω συνεχεια τη φωτογραφικη στο δωματιο :-(. Ευτυχως ο Βαγγελης και ο Παυλος σωσανε την παρτιδα και του ευχαριστω για τις φωτο.

Εφθασε η ώρα

2010-08-22T17:55:00.000+03:00

Για να δουμε που βρισκόμαστε λιγοτερο απο μία εβδομάδα πριν τον αγώνα.
Επιτελους θα τρεξω σε αγωνα πάλι μετα απο αρκετο καιρό και πάλι είναι μεγάλος αγωνας.
Για τον συγκεκριμενο αγωνα δεν εχω γραψει και πολλα (μαλλον τιποτα) στο blog. Σε γενικες γραμμες μοιαζει με τον περυσινο στις Αλπεις. Ειναι μόλις 4 χιλιομετρα μικροτερος αλλα με την ίδια υψομετρική. Εχει και ενα - δυο στοιχεία που με φοβιζουν ότι μπορεί να ειναι λίγο πιο δυσκολος.
Πρωτον: οι ανηφορες περυσι στο Mont Blanc ήταν πολλες, δεκα στον αριθμό. Εφετος ειναι μονο 5. Με την ιδια υψομετρικη αυτο σημαινει ότι το αναπτυγμα τους ειναι πολυ μεγαλύτερο. Οι τεσσερις απο αυτες ειναι πανω απο 1500 μετρα υψομετρικης διαφορας, ενω περυσι μονο μια ηταν τοσο μεγαλη. Βεβαια αντιστοιχες θα ειναι και οι κατηφορες αλλα και αυτο δεν ειναι παντα θετικο. Θα δειξει. Δευτερο στοιχειο ειναι το μονοπατι που δειχνει να μην ειναι τοσο ευκολο σε μερικα σημεια της διαδρομης. Βεβαια αυτα τα σημεια δεν ειναι και τοσο εκτεταμενα τωρα που αναλύω την διαδρομη και απο πετρα ειμαστε μαλλον ειδικοι εδω στην Ελλαδα αλλα οπωσδηποτε ενα καλοπατημενο σε σχεση με ενα πετρωδες μονοπατι μπορει να κανει διαφορα όταν τα ποδια ειναι ξεθεωμενα μετα το 100. Ο αγωνας ακόμα εχει πολυ λιγοτερο κοσμο απο ότι στις Αλπεις αλλα αυτο δεν ειναι αναγκαστικα κακό. Εξαλλου με πανω απο 500 αθλητες δεν μπορει να πει κανεις ότι ειναι και... μοναχικός αγωνας.
Απο την αλλη ειμαι ενθουσιασμενος που θα ταξιδεψω σε ένα εντελως καινουριο μερος και απο ότι βλεπω στις φωτο προκειται για ενα πολυ όμορφο μερος.

Ωραία διαδρομη, ωραία χωριά, ωραία φανταζομαι θα περασουμε.

Καινουρια θα ειναι και οι παρεα που θα ταξιδεψει στα Πυρηναια. για την ακριβεια η παρεα αποτελειται απο όλη την ελληνικη συμμετοχη στον αγωνα, δηλαδη εμενα τη Γιωργια τη Μητσιου και τον Βαγγέλη τον Δρόσο. Τα παιδια βεβαια τα γνωριζω απο τους αγωνες αλλα τωρα θα ταξιδεψουμε παρεα και προφανως θα εχουμε την ευκαιρια να γνωριστουμε καλυτερα, γεγονος που επισης κεντριζει το ενδιαφερον.
Ήδη με εχει πιασει η γλυκια ανυπομονησια του ταξιδιου και τις τελευταιες εβδομαδες ασχολουμε πολυ με τις λεπτομερειες του αγωνα ετσι εχει δημιουργηθεί και ο απαιτουμενος ενθουσιασμος για το εγχειρημα. Ενθουσιασμός που συνδυάζεται εσχάτως και με αρκετη αισιοδοξία. Όχι ότι πιστευω ότι θα σκίσω. Ξερω ότι περυσι είχα κανει πολύ καλύτερη προπόνηση όλη τη χρονιά και περισσότερους αγώνες, αγώνες που ειχαν λειτουργήσει καλά ως γρήγορες προπονήσεις και αυτοί. Παρόλα αυτά εχω αρχίσει να εστιαζω περισσότερο και στα θετικά που πάντα υπάρχουν. Πρώτον εφέτος ειμαι σαφώς πιο έμπειρος σε τετοιες αποστάσεις απο ότι πέρυσι. και αυτό αντανακλά και στο σωμα που γινεται πιο ανθεκτικο στην πολυωρη ταλαιπωρία. Αυτό νομιζω φανηκε και στον Αέθλιο όπου με ακόμα λιγότερη προπόνηση τα πραγματα πήγαν μάλλον αρκετα καλά μεχρι τουλαχιστον το 150ο χιλιόμετρο. Τον τελευταίο εναμιση μήνα ειμαι αρκετα ευχαριστημενος απο την προπόνηση μου και ελπίζω ότι αυτό θα βοηθήσει. Σιγουρα μου λείπει αρκετα προπόνηση σε πολυ μακριες ανηφόρες (ο αγωνας στον Ολυμπο θα ηταν ιδανικη τετοια προπόνηση) αλλά ειναι αυτού του ειδους οι ελλειψεις που ελπίζω να καλυφθουν απο την επιπλέον εμπειρία και απο την αναλογη προσαρμογη του σωματος.
Κατα τα άλλα τα πλάνα για τον αγωνα ειναι πανω κάτω τα ιδια με τα περυσινα αφου περυσι μαλλον τα περισσότερα πραγματα κύλησαν καλα (εως ιδανικά). Θελω να προσεξω μόνο λιγο περισσοτερο το φαγητο τις ημερες που προηγούνται του αγωνα γιατι περυσι διαλεξα μαλλον τις πιο ... βαριες μακαροναδες στους γαλλικους καταλόγους. Αλλαξα ακομα τσαντα, μια και εφετος το υποχρεωτικό νερο ειναι περισσότερο (1,5 λτ) αλλα όχι και χούγια. Πάλι θα χρησιμοποιησω παγουρια και δεν θα κουβαλάω μπατον. Λιγο πιο βαρυα λοιπόν η τσαντα (ασορτι με το σωμα μου) και με τις ιδιες πάνω κατω συνηθειες στη διατροφη.
Την ίδια η ωρα που η μικρη παρεα μας ετοιμαζεται για τα Πυρηναία μία πραγματική εκστρατεία ξεκιναει απο την Ελλάδα για το μεγάλο πάρτυ στις Αλπεις. 76 (ζωη να εχουνε) φίλοι και συναθλητες περνουνε μερος σε ολους τους αγωνες μαζι. Η αναπτυξη του αθλήματος στην Ελλαδα ειναι εντυπωσιακή. Αναμεσα σε αυτους ειναι πολλοι καλοι αθλητες και ειμαι απόλυτα σιγουρος ότι θα εχουμε εφετος μια παρα πολυ καλη επίδοση απο Ελληνα αθλητη στο μεγαλο αγωνα. Σιδεριδης και Τσιαντος πιστευω ότι θα πανε πολυ καλα (ο Νικόλας ειδικα πιστευω θα μας ...τρελανει) ενω και ο Μαυρίκιος εχει όλες τις προϋποθεσεις για μία καλη επίδοση. Πιστευω επισης πολυ στον φίλο τον Βαγγελη τον Μπακα που εχει κανει πολυ καλη προπόνηση εφετος,. Φυσικα υπαρχουν και αλλα πολλα μεγαλα ονόματα σε όλες τις κουρσες (Μαλιμπόρσκα, Καλοφυρης, Γκούνκο) αλλα ας μην κανω ξεχωριστη αναφορα στον καθενα Όλα τα παιδια πάντως εχουν τις δυνατότητες να τερματισουν και ειμαι σιγουρος ότι θα δωσουν τον καλυτερο τους εαυτό. Καλο αγωνα εύχομαι στον καθενα ξεχωριστα και ... Bon courage. (θα το ακουσουν χιλιαδες φορες)

προπόνηση στα Κυθηρα με φωτογραφική.

2010-08-16T17:11:00.004+03:00

Πολλές φορές βλέπω στο ιντερνετ φωτογραφίες απο προπονήσεις ή αγώνες και μου αρεσει πολυ να τις χαζεύω αλλα ποτε δεν το είχα επιχειρήσει μεχρι τώρα. Παλαιότερα ειχα πολυ καλη σχέση με τη φωτογραφία (μεχρι και σκοτεινο θάλαμο είχα στα είκοσι μου) αλλα τελευταία δεν την εξασκούσα με τον ιδιο ζήλο. Αν προσθεσουμε το γεγονός ότι προτιμώ να τρεχω με όσο λιγότερο βαρος γίνεται και με ελάχιστες στασεις γινεται καλύτερα αντιληπτό γιατι δεν το είχα κανει. τελικά η ευκαιρία δοθηκε με την αγορα μίας καινουριας, ευχρηστης και ελαφριάς, φωτογραφικής μηχανής την οποία χρησιμοποίησα στην τελευταια μου προπόνηση στο νησί. Έτσι παρακάτω παρουσιάζονται μερικά απο τα μερη στα οποία τρεχω στο βόρειο τμήμα των Κυθήρων. Το θετικό με τις διαδρομες που κάνω στο βόρειο τμήμα είναι ότι απολαμβάνεις θεα τόσο της πλευρας του Αιγαίου, όσο της πλευρας του Ιονίου αλλά και των ακτων της Πελοποννήσου και του Καβου Μαλια. Δυστυχως στο νησι εχουν μείνει λίγα μονοπάτια ενω εχουν πληθυνει οι ασφαλτινοι και οι χωματινοι δρομοι. κυριως λοιπόν κινούμαι σε χωματινους δρόμους και σε ένα γειτονικό "βουναλακι", με όχι πανω απο 400 μετρα υψόμετρο αλλα με ενα ωραίο δασος. Αφετηρία ειναι το χωριό του Καραβα, όπου ειναι και το εξοχικό της οικογένειας.

Βγαίνοντας απο τον Καραβά προς τα βόρεια. Το χωριό έχει πολυ πρασινο και η αρχή ειναι ιδανική.

...λιγο πιο βόρεια όμως το τοπίο θυμίζει ...αμερικάνικη δύση

ένα απο τα λίγα μονοπάτια οδηγεί στο φάρο ή "φανάρι" για τους ντόπιους

Το Φανάρι

η θέα προς τα βορειο - δυτικά...

και προς τα βορειο- ανατολικα

             πίσω και βουρ για το βουνό.
             εδω καποτε πρεπει να εφτανε η θάλασσα.
             εχει και κοχυλακια στον βραχο

όταν τρεχεις μόνος σου ασχολεισαι υπερβολικά με τον ... εαυτό σου

αντι για το συνηθη δρόμο προς το βουνο πηρα ενα πιο άμεσο και απότομο "μονοπατόδρομο" (που θα έλεγε και ο Λάζαρος) προς την...

κορυφογραμμή, που δεν σημαινει και τελος της ανηφορας

ο ήλιος βαραει στην πολυ φαρδια αντιπυρικη ζώνη και με τους ευκάλυπτους νομιζεις ότι βρισκεσαι σε έρημο στην... Αυστραλία

αλλα σε αποζημιώνει η θέα

ώρα να αφήσω την κορυφογραμμή για να κατέβω προς το δάσος δυτικά.

δοκιμάζω ένα χωμάτινο δρόμο που είχα υπόψιν εδώ και καιρό αλλά όπως συμβαίνει πολλές φορές βγάζει σε αδιέξοδο, με θέα όμως στο Ιόνιο.

γυρνάω στα γνωστά.

Ο αγαπημένος μου δασικός δρόμος στο βουνό. Mία τραβέρσα 3 χιλιομέτρων μέσα στη σκιά

φεύγοντας από το Γερακάρι, το χωριό που βρίσκεται πάνω στην κορυφογραμμη...

ώρα για τον κατήφορο της επιστροφής στο χωριό (στο μέσο περιπου της φωτό).

και η αφιξη στο σπιτι.

Πλάκα είχε η προπόνηση με τη φωτογραφική. προσπάθησα να κάνω όσο το δυνατό λιγότερες στάσεις και οι περισσότερες φωτό ειναι τραβηγμένες εν κινήσει. στα βιντεάκια βεβαια η σταθερότητα είναι ενα θεμα αλλα τελος πάντων. Ισως συντομα επιιχειρήσω κατι ανάλογο με τα αγαπημενα μου μονοπάτια στον Υμηττό.

http://picasaweb.google.com/nikospetros/201002#

Διακοπες τέλος (δυστυχώς)

2010-08-11T12:01:00.001+03:00

ειχα ετοιμασει μια αναρτηση πριν φυγω για διακοπες αλλα μεσα στην "τρελα" των ετοιμασιων της τελευταιας στιγμης ξεχασα να τη δημοσιευσω. σκοπος ηταν να δωσω εναν πιο αισιοδοξο τόνο για τρέξιμό μου σε σχεση με τη "γκρινια" των τελευταιων αναρτησεων. Γυρνωντας απο τις διακοπες τα πραγματα ειναι ακόμα καλυτερα. Ήδη αισθανομουνα πολυ καλυτερα πριν ξεκινησω διακοπες. Ως προς το σιδηρο ειμαι πολυ καλος "ασθενης" (σπασικλακι με λεει η Νατασα) περνωντας παντα το χαπακι και τηρωντας όλους τους διατροφικους κανονες και αυτο φαινεται να αποδιδει (ελπιζω να το δειξουν και οι εξετασεις αλλα σιγουρα νιωθω πολυ καλυτερα) Ακόμα οι προπονησεις στις διακοπες φαινεται να βγαινουν πολυ πιο εύκολα και η αποκατασταση να ειναι πολυ καλυτερη. φανταζομαι σοβαρο ρολο παιζει η ελλειψη πιεσης αλλα και το κολυμπι μετα το τρεξιμο.
Την πρωτη εβδομαδα στην Κρητη το τρεξιμο ηταν σχετικα περιορισμενο αλλα συνδιαστηκε με μια πολυ ωραία πεζοπορία στην κορυφη του Ψηλορειτη. Έτσι βρεθηκα για λίγο και σε καπως ψηλο υψομετρο κατι που ελειπε απο την προπονηση μου εφετος.

Στην κορυφή του Ψηλορείτη
http://picasaweb.google.com/nikospetros/bxjpGB#

όπως και περυσι όμως εκει που ευχαριστηθηκα τρεξιμο ήταν στα Κυθηρα όπου τα πραγματα είναι πιο γνωριμα. Εφετος μαλιστα η παρεα στο νησι ήταν όχι μονο καλοί φίλοι αλλά παραλληλα και δρομεις . ετσι καποιες απο τις προπονησεις δεν ειχαν τη συνηθη μοναξια.
Το σιγουρο ειναι ότι οι προπονησεις στο νησι αλλα και οι πολυ όμορφες και αναζωογονητικες διακοπες παρεα με καλους φίλους με έκαναν να νιωθω ολο και καλυτερα και να ειμαι πιο αισιόδοξος για τον αγωνα στα Πυρηναια.
Πισω στη δουλεια πια και για τις επόμενες δυο εβδομαδες θα προσπαθησω να συνδυασω τη δουλεια με το τελικο φορμαρισμα για τον αγωνα.

Στην εποχή του σιδηρου

2010-07-16T20:15:00.001+03:00

αρχισαν λοιπόν να ανεβαινουν τα χιλιομετρα της προπόνησης μόνο που υπαρχει ενα μικρό ... τεχνικό πρόβλημα. εδω και καιρό ενοιωθα μία αδυναμία και συχνά νοιώθω σαν να μην εχω αρκετο οξυγόνο μετα απο ένα σημειο στην προπόνηση. καποιο φίλοι με ρωταγαν αν εχω κανει εξετασεις αίματος για τα επίπεδα του σιδηρου ενώ παράλληλα διαβαζα τελευταία καποια αρθρα για το ίδιο θεμα αλλα αδικαιολόγητα το αμέλησα. Μέχρι που πηγα να δωσω αίμα και για πρωτη φορα ο αιματοκρίτης μου ηταν στο όριο. θορυβήθηκα λίγο, όπως και απο το επόμενο long run στο οποίο πραγματικα σερνόμουνα (μαλλον δεν επρεπε να το κανω τοσο κοντα στην αιμοδοσία). Δευτερα πρωί ημουν στο εργαστηριο για εξετασεις και οι υποψίες επιβεβαιώθηκαν: σίδηρος κάτω απο το οριο και φερετίνες ακριβως στο οριο. Μπήκα λοιπόν στην εποχή του ...σιδηρου ή αλλοιως ζωντας με το χαπι. συμπάσχω με τη γαρδενια μου που απο ελλειψη σιδηρου κιτρινισε.
αρχισα λοιπόν να γίνομαι ειδικός στο τι να τρωω και τι να συνδυαζω με τί. βεβαια ξερω οτι πολλοι άνθρωποι εχουν συνηθισει να τρεχουν με τετοια προβληματα, ακόμα και στο επίπεδο της ανεμίας. μεχρι τωρα δεν ειχα συνειδητοποιήσει ποσο δυσκολο ειναι αυτό που κάνουν. εμενα πάντως μου κακοφαίνεται.
προσπαθω πάντως να μη με πάρει πολυ απο κατω και συνεχιζω την προπόνηση κανονικά. εξάλλου τα νουμερα δεν ειναι και τραγικα οπότε ελπίζω σε συντομη βελτίωση. ελπίζω μάλιστα αρκετα συντομη γιατι οι αγωνες πλησιάζουν.

καιρος για πραγματικη προπονηση

2010-07-03T00:48:00.000+03:00

εκανα παλι ενα μηνα να γραψω στο blog. εμπλεξα παλι με τις εξετασεις στο Ανοιχτο Πανεπιστημιο και δεν εβρισκα χρονο. Οι οποιες εξετασεις εκαναν και το προγραμμα προπονησης ανω-κατω. δυο τρεις μερες δεν ετρεχα για να προλαβω διαβασμα και δουλεια και μετα προσπαθουσα να ανπληρωσω χιλιομετρα, με μετρο όμως κιολας για να μην εχουμε τιποτα καινουριους τραυματισμους. περασα και ενα τετραημερο στα Κυθηρα για τα βαφτίσια της ανηψιάς, όπου περασα πολυ ωραια αλλα δρομικα τεμπελιασα με ενα μονο τρεξιμο. με αυτα και αυτα πλησιαζει ο χρονος για τα Πυρηναια και η προπονηση παει στο ρελαντι. το θετικο παντως ειναι οτι γενικα τα πόδια μου πανε πολυ καλα και η αποκατασταση απο τον Αέθλιο ηταν πολυ πιο γρηγορη απο ότι περιμενα. ακομα και το ισχυο που ηταν σε πολυ ασχημη κατασταση στον τερματισμό, σπάνια μου δινει καμία σουβλιά και αυτο μετα τα 20 χιλιομετρα προπονησης.
Ηρθε λοιπόν η ωρα για μερικες καλες εβδομαδες με πολλα χιλιομετρα, για να αρχισω να "φτιαχνομαι" και λιγο περισσοτερο με τον αγωνα. το "κολπο" ειναι ο συνδυασμος πολλων χιλιομετρων και διακοπών. περυσι τα καταφερα καλα. για να δουμε και εφετος...

Πανωλεθρίαμβος

2010-06-06T20:16:00.019+03:00

Μίλαγα με ένα φίλο στο δείπνο μετά τον αγώνα και με ρώτησε αν θα γράψω για αυτόν σε αυτό το blog. Βεβαίως του απάντησα και ξέρω ήδη και τον τίτλο. Πανωλεθρίαμβος. Η λεξη αυτή που χρησιμοποιεί ο Κ. Τζουμας ήταν πρωτη που σκέφτηκα να περιγράψει την κατάστασή μου όταν τερμάτισα.Ποσο συχνά αλήθεια πάνε χερι χερι αυτά τα δύο και πόσο ταιριάζει εδώ. Θρίαμβος και μόνο ο τερματισμός σε έναν τέτοιο αγώνα αλλά μεσα απο τρομερες στιγμές πανωλεθρίας κατά τη διάρκειά του.
Λίγες μερες μετα και με τους πόνους σταδιακα να με εγκαταλείπουν οι καλές στιγμές εχουν αρχισει όπως πάντα να επιπλέουν και οι κακες να ξεθωριάζουν αλλα θα προσπαθησω να ειμαι οσο πιο ακριβης γίνεται.
Ξεκινήσαμε Παρασκευή πρωί του αγώνα για Κορινθία με τη γνωστή παρέα των Γερμακόπουλων (πατέρα και υιού)αλλά και της καλής μου και του πολύ καλού μου φίλου Οσβαλντ οι οποίοι δεν έτρεχαν βέβαια αλλά ήθελαν να μας αποχαιρετήσουν (με το φόβο της τελευταίας φοράς ?) στην εκκίνηση. Αφού πήραμε τα νούμερα μας ντυθήκαμε, φάγαμε και πολυλογήσαμε με όλους τους φίλους και συναθλητές που βρήκαμε εκεί, ξεκινήσαμε για Νεμέα.

με την καλή μου πριν ξεκινήσουμε για Νεμέα

Εκεί είχαμε ένα τελετουργικό στο αρχαίο στάδιο το οποίο παρότι αντιλαμβάνομαι ότι προσπαθεί να συνδέσει τον αγώνα με αρχαίους συμβολισμούς δεν παύει να προσθέτει στους αθλητές, οι οποίοι πρόκειται να τρέχουν για μια ολόκληρη ημέρα, μιάμιση βασανιστική ώρα μέσα στους 30 βαθμούς θερμοκρασίας.

η τελετή στο αρχαίο στάδιο της Νεμέας

με τον Δημητρή και την Αμαλία ψάχνοντας για ... σκιά

Δύο και μισή η εκκίνηση. Λιοπύρι. Ξεκινάμε όλοι σχετικά μαζεμένοι και μάλλον αργά. Σιγά σιγά διαχωριζόμαστε. Με τον Δημήτρη είμαστε σχετικά μπροστά. Πάμε γρήγορα? Όχι νομίζω. Αλλά η ζέστη τα κάνει όλα να φαίνονται γρήγορα. Αλλά και πιο αργά να πας μήπως γλιτώνεις από τον ήλιο? Λίγο πριν το 20χιλιομετρο χωρίζουμε. Μετά από αυτό το σημείο ξεκινάει ο πρώτος χωματόδρομος. Ανηφόρα, λογική κλίση. Τρέχω αλλά μάλλον σιγά. Κάποιοι προσπερνούν, ανάμεσά τους και ο Γιώργος ο Κρυστάλλης. Συνεχίζω μέχρι το ψηλότερο σημείο, είμαι αρκετά κουρασμένος και είμαστε ακόμα νωρίς. Η ζέστη μάλλον με έχει επηρεάσει. Η κατηφόρα είναι αρκετά ήπια σε εύκολο (όπως όλοι σχεδόν) χωματόδρομο. Έχω κόψει ρυθμό. Πέφτουμε σε μία όμορφη πεδιάδα με πολλούς αμπελώνες και κάποια δροσιά από ποτιστικά. Μπαίνουμε στο χωριό και φεύγουμε για τον επόμενο ανηφορικό χωματόδρομο. Είναι ίσως το μόνο κάπως τεχνικό κομμάτι της διαδρομής. Πάω όμως πάλι σιγά. Εδώ ακόμα χειρότερα. Σίγουρα φταίει η ζέστη αλλά και η απροπονησιά. Φτάνω ψηλά και αρχίζει η κατηφόρα σε άσφαλτο.

περίπου στο 40 λιγο πριν βγω στην ασφαλτο (δεν πετάω κιόλας)

Από κάτω η Καντήλα φαίνεται σχετικά κοντά αλλά με τις τεράστιες φουρκέτες κάνουμε ώρα να προσεγγίσουμε. Φτανω στο χωριό οπου περιμένει αρκετός κόσμος. Η Γιώτα που κανει υποστήριξη στην Αμαλία βοηθαει και εμενα με μερικα τζελακια καθως... δεν τα εχω υπολογίσει και πολυ καλά. Ξεκινάω. Τα επομενα δυο κομμάτια δεν είναι μεγάλα και ειναι αποκλειστικά σε άσφαλτο σχεδον χωρίς κλίσεις. Λίγο εξω απο το χωριο με προσπερναει το πουλμαν του αγώνα και μόλις με περνάει σταματαει. Βλέπω τον Δημήτρη να με περιμένει. Έχει σταματήσει. Σοβαρό προβλημα με το στομάχι. Για πρωτη φορά σε αγωνα και εγω νωρίτερα είχα καούρες στο στομάχι. Η ζέστη και ο αγώνας που είναι πιο γρήγορος απο αυτούς που εχω συνηθίσει είχα σκεφτεί. Με τη ζέστη να υποχωρεί και έχοντας παρει πια το... κολάι του αγωνα ήμουνα πια αρκετα καλά απο αυτήν την άποψη. Ήδη πηγαινα καλύτερα. Μεσα στην πεδιαδα προς το Λεβίδι ο ήλιος επεφτε και οι εικόνες ηταν πολυ όμορφες. Βράδι πια στο Λεβίδι, αλλάζω μπλούζα, εφοδιάζομαι σε τζελ και χαιρετώ τη Γιώτα και τον Δημητρη για τη μεγαλύτερη ενδιάμεση διαδρομή του αγώνα, τα 22χλμ μεχρι τη Βυτίνα. Σύντομα μπαίνω στο χωματόδρομο, πάλι βατός με εύκολη κλίση. Τα πρώτα χιλιομετρα περνάνε εύκολα αλλα κάποια στιγμη δυσκολεύομαι να τρεξω χωρίς να ανεβάζω σφυγμούς. Ξαφνιάζομαι γιατί είναι πραγματικά ευκολη ανηφόρα. Περπατάω μερικα κομματια, ξανατρεχω, εναλλαγές. Περνανε καποια χιλιομετρα έτσι και εκει που ειμαι ψιλοαπογοητευμένος με την καταστασή μου απλα αρχίζω να τρεχω και να συνεχίζω. Ενεργεια πάλι μεσα μου. Εχω ξαναπροσέξει σε αγωνες υπερμαραθωνίου αυτες τις περίεργες αλλαγές στην ενέργεια, τη μία στιγμή σβήνεις και μετα απο μιση ωρα όλα ειναι καλά, αλλα σε αυτόν τον αγώνα αυτό εφτασε σε πρωτόγνωρα επίπεδα. Πάντως το τέλος της ανηφορας πήγε καλα. Εκει μας περιμένε με έξτρα νεράκι μπόνους (ευπροσδεκτο) ο Πετρολιάγκης, τον οποίο βεβαια εκείνη τη στιγμή δεν αναγνώρισα αλλα τον ευχαριστώ τώρα. Το ίδιο καλα συνέχισε και η μεγάλη κατηφόρα μεχρι τη Βυτίνα. Απο εκει και περα ενα ευκολο κομμάτι αρχικα στον κεντρικό δρόμο και μία ανηφορα σε άσφαλτο για τον επόμενο σταθμό. Εδώ πάλι δεν πήγαινα πολυ καλά. Κάποια στιγμη, μόνος μέσα στο βουνό με ένα τεραστιο φεγγαρι συντροφιά, περναει η Γιώτα με το αυτοκίνητο και σταματάει να μου κάνει... σερενάτα. Μου φτιάχνει το κέφι. Απο το χωριό και μετα ξαφνικα ανασταίνομαι. Φτάνω σχετικα γρήγορα στο Βαλτεσινικο, όπου ανάμεσα στον πολυ κόσμο που μας βοηθάει είναι και τα παιδιά που έχουν ανέβει για τα Θεοδωράκεια, και ακόμα πιο καλά πάω στο επόμενο χωματινο κομμάτι 19 χιλιομέτρων πάνω στο βουνό.

με τον Παύλο στο Βαλτεσινικο τις μικρές ώρες που πήγαινα καλά

Εδω ξεμακραίνω απο τον Άρι τον Μίκαλα και τον Γιώργο τον Κρυστάλλη με τους οποίους είχα συναντηθεί πολλές φορες στους σταθμούς. Ευχαριστιέμαι το τρεξιμο το βραδυ αλλα καθώς φτάνω στο Περδικονέρι αρχίζει να ξημερώνει και φοβάμαι πολύ τι θα συμβεί οταν βγει ο ήλιος έχοντας την εμπειρία της προηγούμενης ημέρας. Οσο είναι νωρις κατεβαίνω γρηγορα το βουνό και περνάω σχετικα καλά τα επόμενα τρία χωριά. Στο μεταξύ ανάμεσα στους διάφορους πόνους των ποδιών, αυτός στο ισχύο γίνεται όλο και πιο επίμονος και η γρήγορη κατηφόρα μάλλον τον επιδεινώνει. Φτάνω στο ποτάμι ενώ ο ήλιος έχει αρχίσει να ανεβαίνει επικίνδυνα. Εχω πάρει δυο σακουλες απο τον τελευταιο σταθμό μηπως περασω στεγνός, μετα απο συμβουλή του Νικου του Θάνου. Μου ειπε διπλες σακούλες για σιγουριά αλλά ντραπηκα να ζητησω περισσότερες. Περνάω στεγνός μέχρι το ενδιάμεσο αλλά στο δεύτερο μισό τρυπανε και οι δύο σακούλες!!! Επρεπε να πάρω διπλές. Τρεχω σιγα σιγα μεχρι το σταθμό όπου αλλάζω κάλτσες και παπουτσια παρότι τα πρώτα με ειχαν παει πολυ καλα μεχρι εκει. Αυτά που έβαλα μου είναι συνηθως πολυ ανετα αλλα ετσι που είναι τα πόδια μου δεν μου κάθονται και πολυ καλά. Όχι ότι έπαιξε και μεγάλη σημασία. Δεν ξανανέπτυξα σοβαρη ταχύτητα στα τελευταία 29 χιλιόμετρα του αγώνα για να παίξει σημασία!!! Μέσα στο σταθμό με πέρασε ένας Γερμανος με πολυ καλο ρυθμό αλλά ξεκινώντας κατάλαβα ότι έπρεπε πια να με ενδιαφέρει μόνο ο τερματισμός. Μετα το πρώτο μικρό κομμάτι ασφάλτου μπαίνουμε σε εντονα ανηφορικό χωματόδρομο. Καλύτερα λέω ευκαιρία για περπάτημα, αλλά το ισχύο πια με πονάει πολύ ακόμα και στο ανηφορικό περπάτημα. Μόνο σε περπάτημα σε ευθεία λιγάκι ησυχάζει. Ανηφορίζω αργά και με πόνο. Όσο πιο αργά πάω τόσο περισσότερο εκτεθειμένος μένω στον ήλιο και αρχίζω να εξαντλούμαι. Φτάνω στο160οχιλιόμετρο με μεγάλη καθυστέρηση και σε κακή κατάσταση. Κάθομαι λίγο να ξεκουραστώ. Εδώ με πέρασε ξανά ο Αρι. Το επόμενο κομμάτι είναι μέχρι το 172 και μετα δύο μικρα κομμάτια μέχρι το τέλος. Αρά όλα τα λεφτα είναι τα επόμενα 12 χιλιόμετρα. Βασικά χωματόδρομος, το πρώτο κομμάτι κατηφορικό και το υπόλοιπο εύκολη ευθεία χωρίς κλίση. Ευκολο ακούγεται και όμως εξελίχθηκε στη χειρότερη εμπειρία στη μέχρις στιγμής δρομική μου καριέρα. Ένα μαρτύριο χωρίς τέλος. Αρχικά να πώ ότι παρότι δεν κάθισα λίγο στο σταθμό εντούτοις ξεκάθαρα δεν ήταν αρκετό. Έπρεπε να συνέλθω λίγο ακόμα. Με το ξεκίνημα όπου ήμουν σχετικά καλύτερα προσπάθησα να τρεξω την κατηφόρα. Κατάλαβα ότι ήταν σχεδόν αδύνατο. Το ισχύο με πέθαινε. Στις μικρές ανηφορες με δυσκολία ακόμα περπατούσα, κάτι σαν αναρίχηση. Σε δύο πολυ απότομες κατηφόρες αφησα λίγο τον εαυτό μου να ...τσουλίσει αλλα στο τέλος το πόδι ήταν άκαμπτο σαν μπαστούνι. Απο το ισχύο ο πόνος εξαπλωνότανε και στη μέση αλλά πότε πότε και στο δικέφαλο. Έφτασα στην ευθεία. Προσπάθησα να τρέξω. Δύσκολο. Στο μεταξύ ερχότανε και η εξάντληση απο τη ζέστη. Κοιταζα γύρω και δεν υπήρχε ούτε ένα δεντρο. Εκανα προσπάθειες να τρέξω για ελάχιστα δεύτερα αλλά δεν θυμαμαι πια αν σταμάταγα απο τον πόνο ή την εξάντληση. Για την ακρίβεια ουτε να περπατήσω γρήγορα δεν μπορούσα. Από ένα σημείο και μετά απλώς σερνόμουνα. Πλησίαζα στο χωριό όταν είδα μία αχλαδιά που έκανε μία μικρή σκιά στο περβάζι του δρόμου και έκανα κάτι σπάνιο για μενα ακόμα και σε πεζοπορία, κάθησα πέντε λεπτά για ξεκούραση. Λιγο πιο πάνω ωραίες πηγές με κρυστάλλινο νερό. Άλλη μία στάση εκεί λίγες εκατονταδες μετρα πριν τη στάση. Με τα πολλά έφτασα στη στάση πιθανότατα με αρνητικό ρεκόρ όλων των εποχών στα 12 χιλιόμετρα. Έμεναν ακόμα 7 εύκολα ασφάλτινα χιλιομετρα. Φαντάζομαι η εγκατάλειψη δεν ηταν πια επιλογή αν και θα μπορούσε να είναι μία πρωτοποριακή κίνηση. Η ενυδάτωση ηταν ευκολη υπόθεση, ηδη με το νερό της πηγης είχα νιωσει καλύτερα. Εξάλλου αν κάτι με σωζει σε αυτούς τους μεγάλους αγώνες ειναι ότι καταφερνω και αναζωογονούμε σχετικα γρήγορα στους σταθμούς και αυτό με ειχε φερει ούτως ή άλλως μεχρι εκεί. Το πρόβλημα ήταν το τρέξιμο. Το ισχύο πια ήταν σε άθλια κατάσταση. Απο εδώ και πέρα μεμικρή κατηφορική κλίση κατάφερνα να κάνω κάτι σαν κουτσο- τρέξιμο με πολύ όμως πόνο. Τα επόμενα 3 χιλιόμετρα μεχρι την επόμενη στάση τα πήγα έτσι. Εμεναν λιγότερα απο 5. συνέχισα με τον ίδιο ρυθμό. Και λιγο περπάτημα ενδιάμεσα για να συνέρχεται το πόδι. Ήξερα ότι ερχότανε και η πρώτη γυναίκα απο πίσω, μία Ιταλίδα, αλλά πραγματικά το μόνο που με ενδιέφερε πλέον ήταν ο τερματισμός. Σκεφτόμουνα μόνο αν ειχα κάνει καλά που συνέχιζα και φοβόμουνα ότι είχα κάνει ζημιά στο ισχύο. Περπατώντας και κουτσοτρέχοντας πλησιάζα την αρχαία Ολυμπία. Στα 2,5 χιλιόμετρα είδα πίσω στο τέλος της ευθείας την κοπέλα απο την Ιταλία. Κάτι παιδιά απο το αυτοκίνητο προσπάθησαν να με ξυπνήσουν προκαλώντας με λίγο «δεν πιστεύω να μπει καμία γυναίκα και μάλιστα ξένη στη εξάδα» αστειεύτηκαν, «θα μπει, θα μπει» τους γέλασα. Σε 2,5 χιλιόμετρα μου «εριξε» και 5 λεπτά. Τόσο γρήγορα «έτρεχα». Με το μοναδικό μου κουτσο-τρέξιμο έφτασα κάποια στιγμή στον προορισμό μου και στον πιο δύσκολο τερματισμό που έχω κάνει ποτέ. Μιλώντας για τερματισμό πρέπει να πω ότι το κλίμα ήταν λίγο φτωχό σε αυτό το σημείο. Ενώ όλα οι σταθμοί ήταν καταπληκτικοί, με τους ανθρώπους του χωριού να δημιουργούν ζεστό κλίμα, εδώ ήταν ελάχιστοι άνθρωποι και οι περισσότεροι περίμεναν κάποιους αθλητές, μία μικρή ομπρέλα και στο λιοπύρι που τερμάτισα στριμοχνώμασταν για λίγη σκιά. Μικρό το κακό. Όλο το μεγαλείο ήταν το στάδιο από κάτω όπου θα ήταν ψέμα να πω ότι έτρεξα στην κατάσταση που ήμουνα. Μπήκα πάντως περπάτησα λίγο και βασικά ξάπλωσα στο γρασίδι αγναντεύοντας. Μετά ένας καλός άνθρωπος με πήγε στο ξενοδοχείο όπου χρειαζόμουνα μπάνιο, γενική επισκευή (υπήρχαν και άλλα προβλήματα όπως γενικευμένα εκζέματα κ.ά.) και ξεκούραση. Μία ευγενέστατη (και συνάμα ωραιότατη) γιατρός με φρόντισε με τον καλύτερο τρόπο. Σιγά σιγά άρχισαν να καταφθάνουν και οι υπόλοιποι αθλητές και αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε εμπειρίες. Κατάλαβα ότι αρκετοί είχαν ταλαιπωρηθεί από τη ζέστη ιδιαίτερα στο σημείο που είχα δοκιμαστεί και εγώ. Έτσι μάλλον εξηγείται το γεγονός ότι κανένας δεν με πέρασε τόση ώρα που εγώ … σερνόμουνα.

Μέχρι την επόμενη μέρα που φύγαμε το ξενοδοχείο λειτούργησε σαν …ολυμπιακό χωριο (ή μήπως άσυλο?) όπου πολλοί (τρελοί?) ομοιοπαθείς αντάλλασαν απόψεις. Μετά την όμορφη τελετή απονομής την Κυριακή πρωί κινήσαμε για την Αθήνα.

με τον Γιάννη μετά την απονομή μάλλον ... ικανοποιημένοι

Η διοργάνωση σε γενικές γραμμές ήταν πολύ καλή με ικανούς συντελεστές που τρέχανε παντού, πολύ ζεστους ανθρώπους στους σταθμούς στα χωριά και αρκετά ενδιαφέρουσα διαδρομή παρά τους πολλούς δρόμους. Χρειάζεται μόνο λίγο μεγαλύτερη προσοχή στις ανάγκες των δρομέων όπως αυτή της άμεσης πρόσληψης φαγητού και υγρών μετά τον αγώνα, καθώς κάποιες στιγμές φαίνεται να υπερίσχυε το πολιτιστικό μέρος από το δρομικό.
Το αίσθημα μετά τον αγώνα ήταν αυτό του τίτλου. Ήδη τώρα είναι πια ένας αγώνας που θυμάμαι ευχάριστα αλλά φαντάζομαι πολλά μαθήματα θα μου μείνουν από αυτόν.

ευχαριστώ τη Γιώτα Πολατίδου για τις φωτό (προφανώς και για τη βοήθεια), όπως και τον Παύλο Διακουμάκο.
φωτό: http://picasaweb.google.com/nikospetros/2010#
http://www.runningnews.gr/?id=7360&parent=home

σε τέσσερις ημερες στη Νεμέα!!!

2010-05-24T18:45:00.000+03:00

ο τιτλος τα λέει ολα και τα θαυμαστικά μπαίνουν κυρίως γιατι δυσκολεύομαι να το πιστέψω. δυστυχως εφετος η κατάσταση μου δεν εχει καμία σχέση με την περσινη πολυ καλη κατάσταση και η αγωνία μου εφέτος δεν εχει αυτή τη γλυκια αίσθηση του άγχους για το καινουριο αλλα και της ανυπομονησίας όσο το φόβο ότι δεν είμαι έτοιμος για αυτόν τον αγώνα. ας ειναι όμως, δεν μπορείς πάντα να εισαι στην καλύτερη κατάσταση.
πριν δύο εβδομαδες έκανα και το τελευταίο "μεγάλο". απο το 20ο χλμ πονουσε η γάμπα αλλά εγω έκανα αλλα σχεδον 30. μετα δεν μπορούσα να κουνησω το πόδι. εξυπναδες!!! ευτυχώς ο χειροπράκτης ο Περικλής με καθησύχασε οτι προλαβαίνω και με "εδεσε" με λίγη μπλε ταινία (kinesio tape)ετσι για να ... ειμαι στη μόδα. καπως ετσι μοδατος βλεπω να πηγαινω και στον αγωνα.
παντως τωρα τα ποδια μου ειναι πολυ καλυτερα και ειμαι έτοιμος να μπω στον αγωνα και να τον ευχαριστηθω. στην πραγματικότητα αυτό που με τρομάζει περισσότερο ειναι η μεγάλη διάρκεια της ασφάλτου παρα η συνολική απόσταση. υπάρχει εξάλλου σε αυτόν τον αγώνα το υπέρτατο δόλωμα για να συνεχίσεις: τερματισμός στην αρχαία Ολυμπία. δεν ειναι λίγο!
οποτε τερμα οι γκρίνιες, θετικές σκεψεις και ...φυγαμε.

Μονοπατι Παρνασου.

2010-05-16T18:12:00.000+03:00

πηγα επιτελους και στον πρωτο αγωνα εφετος. πάντα είναι ωραία η αίσθηση του αγωνα ιδιαίτερα οταν εχω πολυ καιρό να τρεξω. είχα και καλη παρέα. τον φίλο και συνάδελφο στη δουλεια, τον Μάνο ο οποίος με φιλοξένησε στο σπίτι του στη Γραβιά. ο Μάνος είναι έμπειρος αθλητής του παραπέντε αλλά εσχάτως έχει μυηθεί και στο τρέξιμο και ιδαίτερα το ορεινό. δυστυχως το Σαββατοκύριακο αρχισε αργα το Σάββατο αφού μέχρι το απογευμα επρεπε να βρίσκομαι στη δουλεια, πρόλαβα πάντως να πάρω κλίμα απο αγώνα το βραδάκι στην Αμφίκλεια όπου συνάντησα πολλούς φίλους συναθλητές.
την άλλη μερα ο αγώνας. ζεσταματάκι με πολλές χαιρετούρες στην πλατεία και ...φύγαμε. οι δύσκολες ανηφορες δεν άργησαν και απο νωρις αρχισα να βρίζω τα παραπανίσια κιλα που κουβαλάω εφετος και να υπόσχομαι ότι απο δευτερα κομμενο το φαϊ. αμεσως μετα ηρθε ...η ωρα του παιδιού με τη σάρα που πρέπει να κατεβεις καθετα. ξεκίνησα επιφυλακτικά αλλα αμα βρεις το ρυθμό κατεβαίνεται πολυ ωραία. μετα απο λίγο ανηφορα πάλι σε ωραίο δασος. όταν αρχίσαμε να βγαίνουμε στα ψηλά αρχισε να μας βαραει και ήλιος καθώς εκανε ζεστη και ο αγωνας αρχιζε σχετικα αργά. ένα ακόμα ωραίο κομμάτι ήταν το κατηφορικό κομμάτι μεσα στο δάσος προς την άνω Σουβάλα. το σημείο όπου ετρεξα και ευχαριστήθηκα καλύτερα απο όλα σε αυτόν τον αγώνα. στο τέλος ένας εκτεθειμένος στον ήλιο χωματόδρομος από τον Πολύδροσο πίσω στην Αμφίκλεια μας εξουθενωσε αλλά η πηγή στην πλατεία μας έδωσε ξανά ζωή. ένας ωραίος αγώνας με πολλα ωραία βουνίσια κομμάτια αλλά και πολλά αρκετά γρήγορα.
η απόδοση μου βέβαια ήταν ασορτί με την κατάστασή μου και με την ελλειπή προπόνηση, μέτρια. η μάλλον πρέπει να πω πάλι καλά. το θέμα είναι ότι μετά απο καιρό πέρασα μία Κυριακή μέσα στα όμορφα βουνα, με καλη παρεα. στο φινάλε παϊδάκια στον Πολύδροσο για καλο αποχαιρετισμό.

ω γλυκή μου έαρ

2010-04-09T23:17:00.001+03:00

παει και το Πάσχα. μετα από ενα υπέροχο 4ημερο στο αγαπημενο μου μερος πάνω σε αυτόν τον πλανήτη, τα Κύθηρα,τα κεφάλια παλι μέσα. ενα 4ημερο αν μη τι άλλο ... πληθωρικό. με πολυ κρεας (μου είχε λειψει λόγω νηστείας), κρασί (εντάξει και τσίπουρο)αλλά και 70 χιλιόμετρα τρέξιμο στους ανθισμενους λόφους του νησιού.
στο μεταξύ υπαρχει και μία μικρη αναπροσαρμαγή στόχων. μετα απο 3 συνεχή χρόνια δεν θα τρεξω τελικα εφετος Ολυμπο. οχι για αγωνιστικούς λόγους αλλά λόγω εξεταστικής την προηγούμενη το απόγευμα που χαλάει την τριήμερη εκδρομή. και την πρωτη φορα βεβαια είχα εξετάσεις την προηγούμενη και εφτασα στο Λιτόχωρο 01.30 ξημερώματα Κυριακής αλλά τότε υπήρχε η έξαψη της πρώτης φοράς. αυτή τη φορά, χωρίς μεχρις στιγμής ιδανική προετοιμασία, το άφησα με βαρια καρδιά. κρίμα γιατι θα μου λειψει η γιορτή αλλα ας είναι.
αποφασισα ακόμα να πάω στο μονοπάτι του Παρνασού. απο την πρωτη διοργανωση ήθελα να πάω σε αυτόν τον αγώνα και όλο κατι συνεβαινε. ηρθε μαλλον η ώρα.
το μεγάλο ερώτημα είναι αν θα είμαι έτοιμος για τον Αέθλιο. σε φορμα για καλο χρονο δεν νομιζω οτι προλαβαίνω να είμαι αλλά ευτυχώς η προπόνηση έχει πια μπεί σε καλο ρυθμό, τα πόδια μου είναι σε σαφώς καλύτερη κατάσταση, και νομιζω προλαβαίνω να ετοιμαστώ για μία αξιοπρεπή παρουσία. βεβαια οταν συνανταω πολυ ασφαλτο στα long run, ακόμα υποφερουν τα πέλματα μου αλλα νομιζω με λίγες ακόμα μεγάλες γερες προπονήσεις θα ... ερθουν παλι στα ισια τους. θα πληρώσω λοιπόν μεχρι την τεταρτη που είναι η διορία γιατί δεν θελω να περιμένω πάλι 2 χρονια για αυτόν τον αγώνα.
νοιώθω τυχερός που τα πόδια μου συνήλθαν πανω στην ωρα για να χαρώ την άνοιξη στα μονοπάτια

το πρωτο long run και ένας στόχος ακόμα

2010-02-28T20:24:00.001+02:00

αρχισα επιτέλους κάπως να τρέχω παραπάνω, πονώντας τουλάχιστον λιγότερο. μαζί με τις πρώτες ανοιξιάτικες λιακάδες. εχασα όλο σχεδόν το χειμώνα (και τις προπονήσεις στο κρύο που τόσο μου αρέσουν)με όλων των ειδών τους τραυματισμούς, ότι μπορεί να παρουσιαστεί σε δρομέα. τελευταία ταλαιπωρία ένας αχίλλειος που έχει υποχωρήσει αισθητα αλλά και μία επίμονη ενόχληση κατω απο το πέλμα.
σήμερα έτρεξα και το πρώτο long run. 30 χλμ στον Υμηττό. στο τελος τα πόδια μου πονουσαν χειρότερα απο οτι τον αυγουστο στο Chamonix μετα απο 165 χλμ αλλα ξέρω οτι πάντα ετσι ειναι την πρωτη φορά. οι πατουσες με ταλαιπωρησαν στο τελος αλλα τωρα τις νοιωθω πολυ καλύτερα και αισιοδοξώ.
και επειδή είχα πεσει πολυ ψυχολογικά σχετικα με το τρεξιμο μπηκα εχθες το απόγευμα, πολυ παρορμητικά είναι η αλήθεια, και γραφτηκα στο Grand Raid des Pyrénées έναν αγώνα ανάλογο (ισως και λιγο πιο δύσκολο)απο το UTMB. Περισσότερο το έκανα γιατι θεωρώ ότι έχοντας καποιο μεγάλο στόχο θα πιεστω περισσότερο να ανεβάσω ρυθμούς. αφου είχα γραφτεί είδα ότι υπάρχουν συζητήσεις και για έναν ανάλογο αγώνα στην Ελλάδα. ωραία θα ήτανε. πλάκα έχει που εχω κανονίσει ήδη τρεις πολύ μεγάλους αγώνες για εφέτος και μολις ξεπέρασα τα 60χλμ αυτήν την εβδομάδα. τέλος πάντων θα δείξει.
ένα θέμα είναι οτι τα λιγα χιλιόμετρα δεν βοηθάνε να φύγουν τα παραπανίσια κιλα που κουβαλάω. επειδη όμως δεν ειναι όλα ασχημα εφέτος εχω εμπλουτίσει την προπόνηση με ένα ελλειπτικό μηχάνημα που έχω αγοράσει. δεν ξερω πόσο θα βοηθήσει αλλα σίγουρα όσο δεν ετρεχα πολύ ηταν καλύτερα απο το τίποτα.
είναι και σαρακοστή και όπως και πέρυσι αλλά και πολλα χρόνια πριν νηστεύω. ολα καλα παντως μεχρι τωρα και με αυτό. καμία ιδιαίτερη ενόχληση ή αδυναμία.
αντε καλη άνοιξη

και τωρα τι?

2010-01-31T17:42:00.000+02:00

αυτες οι χειμωνιατικες ημερες με λιακαδα οπως η σημερινη δεν συγκρίνονται με τίποτα.
δεν τρεχω πολυ τελευταια (λιγο τραυματισμοι, λιγο εργασιες για το Ανοιχτο Πανεπιστημιο)αλλα δεν εχασα ευτυχως τη σημερινη ημερα και έκανα τα χιλιομετρακια μου στον Υμηττο. η αληθεια είναι οτι οταν δεν τρεχω πολυ δεν ειμαι συνηθως και σε διαθεση να γραψω πολυ για τρεξιμο. μια τετοια ομορφη προπονηση μου δίνει την ορεξη να γραψω επιτελους για τους στοχους του 2010. για την ακρίβεια για ενα προσχεδιο στοχων ακομα αφου μαλλον θα το παω λιγο βλεποντας και κανοντας για εφετος.
--- ο πρωτος βασικός αγώνας πιθανοτατα θα ειναι ο Αεθλιος, ο υπερμαραθωνιος απο το αρχαίο σταδιο της Νεμεας στο αρχαιο σταδιο της Ολυμπιας. απο προπερσι τον εχω βαλει στο ματι οποτε καιρος ειναι. φοβαμαι λιγο τα πολλα ασφαλτινα χιλιομετρα που εχει αλλα τελως παντων θα το δοκιμασω. τελος Μαϊου ειναι ο αγωνας και ειναι 180 χιλιομετρακια οποτε καλο θα ειναι να μπαινω σε ρυθμο προπονησης πριν να ειναι αργα.
--- δηλωσα ηδη και στο Rout. σχεδον σιγουρα θα παω και στη Ροδοπη εφετος απλα δεν ξερω ακομα αν θα είναι ο κύριος αγωνας για το φθινοπωρο ή οχι. ειχα στο μυαλο μου να διαλεγω εναν αγωνα στο εξωτερικο καθε χρονο αλλα ακομα δεν εχω αποφασισει τι θα κανω. ψηνομουνα για τον αγωνα στη Reunion αλλα και μονο τα αεροπορικα εξοδα πανε πολυ ψηλα και δεν ειμαι και στα καλυτερα μου οικονομικα οποτε... υπαρχει και η σκεψη για Πυρηναία αλλα ακομα το σκεφτομαι.
απο αλλους αγωνες δεν εχω αποφασισει ακομα σιγουρα γιατι εχει σχεση με το ποτε θα αρχισω να ανεβαζω προπονητικους ρυθμους. μαλλον Παρνασσο που το εχω απωθημενο απο τρια χρονια. ο Κενταυρος ηδη εκλεισε. θα χασω το υπεροχο κλιμα αυτου του αγωνα εφετος αλλα πεφτει αρκετα κοντα στον Αεθλιο οπότε ... του χρονου. σιγουρα θα παω Ολυμπο... εθιμοτυπικα!! προς το παρων αυτά. σιγουρα θα κατεβω και σε άλλους αγώνες ενδιαμεσα αλλα αυτο θα κριθει εν καιρω. πολλοι νεοι αγωνες εφετος, δυο πολλα υποσχόμενοι εδω κοντα στα ομορφα βουνα της πελοποννήσου, πολλες οι επιλογες οποτε καλα να ΄μαστε να τρεχουμε και βλεπουμε
στο μεταξυ παρακολουθω με χαρα τον μεγαλο αριθμο φιλων που θα πανε Mont Blanc εφέτος και ήδη βλεπω σε μερικους τα σημαδια της γλυκιας αγωνιας της προετοιμασίας που ξεκιναει και της ανυπομονησιας για το καλοκαιρι.οσο να 'ναι ζηλευω λιγο αλλα πολυ πιθανο να μαζευτουμε καλη παρεα για το 2011... αν θα ειμαστε τυχεροι με την κληρωση. ακομα δεν αποφασισα για το 2010 εφτασα στο 2011!!!
αντε παμε γερα προπονηση απο Φεβρουαριο

αποxαιρετώντας το 2009

2010-01-11T16:41:00.000+02:00

παει ο παλιος ο χρόνος κτλ κτλ
ωρα για αποτιμηση της χρονιας πριν τον καθορισμο των νεων στόχων.
σε γενικες γραμμες η χρονια δεν ηταν καθολου ασχημη για εμενα. σε επαγγελματικο επίπεδο δεν υπήρχαν σημαντικες αλλαγες και καποιες αναταραξεις απο αλλαγη ιδιοκτησιακου καθεστωτος στη δουλεια περασαν μαλλον ανωδυνα. Στα οικογενειακα η μονη, και πολυ ευχαριστη αλλαγη ηταν η γεννηση της ανηψιας μου στις αρχες του καλοκαιριου.
οσο αναφορα τωρα το τρέξιμο τα πράγματα πήγαν πολυ καλα. Aποκορύφωμα φυσικά ήταν ο αγώνας στο Mont Blanc για τον οποίο ειμαι απόλυτα ευχαριστημένος και απο τον τερματισμό και απο την επίδοση αλλα και απο την συνολικη απόλαυση του ταξιδιού. Αλλά ειμαι πολυ ευχαριστημένος και από τους περισσότερους φετινούς μου αγώνες ιδιαίτερα στον Ολυμπο οπου βελτίωσα την περσινή επίδοση κατα 40 λεπτά αλλα και στον Κενταυρο κατα μια ωρα. δεν καταφερα να τρεξω βεβαια ενα γρηγορο μαραθωνιο (<3Ω) οπως ηθελα. για την ακριβεια δεν ετρεξα ουτε εναν αγωνα ασφαλτου εφετος. αλλα δεν πειραζει...
Σε γενικες γραμμες ειμαι ικανοποιημενος απο το πως βλεπω το σωμα μου να αντιδραει στα πολλα χιλιομετρα και στους μεγαλους αγωνες αλλα και απο τον ογκο της προπονησης σε καποιες κρισιμες περιοδους. παρόλα αυτα βλέποντας μια συνολικη εικόνα βλεπω οτι ετρεξα 3367 χλμ μολις 100 περισσοτερα απο περυσι και αυτο διοτι παρατηρω οτι μαζευτηκαν τελικα αρκετες εβδομαδες με μικροπροβληματα και τραυματισμους. ειδικα το τελευταιο τριμηνο ηταν αρκετα εκνευριστικο ως προς αυτο αλλα ελπιζω οτι αυτο φτανει πια προς το τελος του.
τελος ηταν και η πρωτη χρονια αυτου του blog. δεν εγραφα παντα οσο συχνα θα ηθελα αλλα χαρηκα που επικοινωνησα με αρκετους φιλους εδω μεσα.
αντε να εχουμε μια καλη δρομικη χρονια...στα βουνα.

χειμωνιατικος Ενιπεας

2009-12-31T17:07:00.002+02:00

Καιρος να γραψω και για τον τελευταιο αγωνα της χρονιας που φευγει σε λίγες ωρες καθως ειναι ηδη η ωρα για απογραφη και ανασυγκρότηση για του χρόνου.
Στα γνωστα λημερια του Ολυμπου λοιπον ξανα στις αρχες Δεκεμβρη για εναν πολυ ωραίο αγωνα . Η παρέα μεγάλη. Οι γνωστή παρέα με την αφεντια μου τους Γερμακοπουλους και τις συντροφους μας και ακόμα τους 2 Θηβαιους τον Γιαννη και τον Κωστα αλλα και η εκπληξη ο Ηλιας και η γυναικα του. Αρκετα χρονια μετα τις συναντησεις μας στα μπαρ με τον Ηλία συναντιόμασταν πια στους αγωνιστικούς στιβους. Οι φιλοι που συναντησαμε εκει ακόμα περισσοτεροι.
Το Σαββατο μας τρομαξε λιγο με τη συνεχη βροχή αλλα μικρο το κακό. Ουτως η αλλως περασαμε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας να τρωμε στο (γνωστο τόπο συναντησης) Γαστροδρόμιο. Ωραιος και χορταστικός ύπνος (αφου δεν απαιτουνταν πολυ πρωινο ξυπνημα) και το πρωι μας περιμενε ένας ιδανικός καιρος για τρεξιμο. Γαντια και αντιανεμικα μείνανε στην τσαντα και με το νερακι στο χερι έτοιμοι για την εκκίνηση. Ξεκινησα σχετικα γρηγορα για τα δεδομενα μου. Ενιωθα ωραια αν και τα παραπανισια κιλα ηταν παλι πολυ ενοχλητικά. Στην πρωτη ανηφορα συναντηθηκα με τον Γιαννη τον Ρεϊζη και τρεξαμε αρκετη ωρα μαζι οπως και με τον Λεωνιδα μιλώντας αρκετα για το utmb αλλα και για τα μελλοντικα σχεδια. Στις ανηφορες ο Γιαννης ηταν εντυπωσιακος αλλα τον ξαναεφθανα στις κατηφορες, στις οποίες χωρις να το εχω καταλαβει εχω γινει αρκετα αποτελεσματικος. Η διαδρομη πολυ ομορφη, αρκετα τεχνικη και απαιτητικη σε πολλα σημεία.Στο τελευταιο γνωστο πια κομματι μεσα στον Ενιπέα ανοιξα αρκετα βελτιώνοντας και τη θεση μου και τελικα τερματισα σε 3.01 στην 8η θέση.
Στον τερματισμο (αλλα και ολοκληρο το διημερο)το κυριαρχο θεμα ήταν οι αγωνες στοχοι για το 2009. πολλες οι συζητησεις και οι προτασεις και πλησιαζει ο καιρος για τελικες αποφασεις. Τελος παντων πολλες συζητησεις και κουτσομπολιο, γενναιο φαγητο μετα με πολυ γελιο (ας ειναι καλα οι Θηβαιοι) και βραδινη επιστροφη στην πρωτευουσα γιατι ως γνωστο τα ωραια δεν κρατανε πολυ.
Αλλο ενα υπεροχο Σαββατοκυριακο στο βουνο και θελω να σταθω ιδιαιτερα στην οργανωση του αγωνα. Οχι τοσο για την οργανωτική αρτιότητα, η οποία ηταν ούτως ή άλλως αναμενόμενη όσο για την καταπληκτικη δουλεια που ειχε γίνει πανω στο μονοπάτι της διαδρομης μεγαλο μερος του οποίου είχε ανοιχτεί ξανα ειδικα για τον αγωνα, κατι που ειναι εξαιρετικα δυσκολο. Σε ολα τα σημεία το μονοπατι ηταν πολυ καλα ανοιγμενο, καθαρισμενο και σηματοδοτημενο ετσι ωστε παρα το οτι ηταν καινουριο και τεχνικο δεν εδινε ποτε την αισθηση του επικίνδυνου. Ιδιαίτερες «πινελιες» τα «σκαλακια» στο πολυ αποτομο σημείο μετα την σταση και τα σημαδια στιςριζες που «περισσεύανε» Ευχαριστω ιδιαιτερα οσους δουλεψαν για αυτο το αποτελεσμα.

καποιες φωτο που τραβηξε η καλή μου κυρίως απο τον τερματισμό εδώ:
http://picasaweb.google.com/nikospetros/200902#

Η Ανάβαση του Τρελού

2009-12-04T17:36:00.002+02:00

Επιστροφη και στους αγωνες! Τελευταιος αγωνας του Athens mountain cup στα γνωστα μου μονοπατια του Υμηττου στις 15 Νοεμβριου (αλλο που τωρα αξιώθηκα να γραψω). Οπως παντα το καλυτερο ήταν η συναντηση με όλους τους φιλους δρομεις τους περισσοτερους απο τους οποίους ειχα πολλους μηνες να δω. Ωραιο κλιμα λοιπον και πολυ ωραια μερα για τρεξιμο. Αγωνιστικα η κατασταση μου δεν ειναι τιποτα ιδιαιτερο αφου ακομα κανω σχετικα λιγα χιλιομετρα και για καποιο λογο ολο και καποια μικρο προβληματακια βγαζω οταν προσπαθω να ανεβάσω τουλαχιστον την ενταση των προπονησεων και αυτο φανηκε και στον αγωνα. Οχι οτι ενοιωθα ασχημα. Ισα-ισα. Απλα ενω εγω νομιζα οτι πηγαινα καλα οι αλλοι μπροστα εξαφανιζονταν. Ειναι και αυτα τα 5 παραπανισια κιλα απο τον Αυγουστο που τα θυμαμαι πάντα στην ανηφορα και οχι οταν ειμαι ... μπροστα σε φαϊ..
Ακολουθησα λοιπόν και εγω την πρασινη φανελα μπροστά μου, τον Σωτηρη δηλαδη. Τον ακολουθησα μεχρι που τα καναμε θαλασσα στο τελος και χαθηκαμε.
Το ωραιο ειναι που ειδα σε αυτήν τη σειρα των αγωνων καινουριο κόσμο να δοκιμαζει στο βουνο και μερικοι πολυ καλοι. Στην ανηφορα του Τρελου με περασε ενα παλικαρι (Πετρος απο οτι βλεπω στα αποτελεσματα το ονομα του) με πολυ δυναμη και ταχυτητα και απο οτι εμαθα ειναι και καλος. Το ορεινο τρεξιμο αποκτα ολο και περισσοτερο βαθος και ποιοτητα
Στο τελος οπως παντα το καλυτερο. Τσιμπιμα και συζητησούλα
Ειχαμε και τα δωρακια μας απο την πολυ καλη διοργανωση. Ολα ωραια.
Αντε και του χρονου.
Τωρα ετοιμαζομαι για Ενιπέα το Σαβατοκυριακο. Στην ιδια μετρια κατασταση ειμαι ακόμα απο φορμα (και στα ιδια κιλα) αλλα δεν βλεπω την ωρα να δω και τους φιλους απο το βορρα και φυσικα να τρεξω μία ακόμα φορά στον Ολυμπο

το μοτιβο του αγωνα για εμενα: πρασινη φανελα μπροστα μπλε πισω

socializing στο τέλος. Πετρος, Δαφνη, Σωτηρης και πιο πισω (σιγα μην λειπανε) οι Γερμακοπουλοι.

ευχαριστω για τις φωτο τον Σωτηρη και την Ελίνα

back in action

2009-10-29T23:41:00.000+02:00

μολις συνειδητοποιησα οτι εχω να γραψω πανω απο ενα μηνα στο blog. η ξεκουραση απο το τρεξιμο φαινεται οτι εφερε, ασυναισθητα ειναι η αληθεια, και αποτοξινωση απο το blogging.
ολοκληρωθηκαν εντωμεταξυ αυτην την περιοδο οι περισσοτεροι δημοφιλης και ομορφοι φθινοπωρινοι αγωνες βουνού και οσο εγω ξεκουραζομουνα εβλεπα τους φιλους μου να συμμετεχουν σε αγωνες στον Ολυμπο, στην Οίτη και κυριως στους 2 υπερμαραθωνιους στη Ροδοπη. ειναι αληθεια οτι ζηλευα παρακολουθωντας τις προσπαθειες τους στο δικτυο αλλα απο την αλλη νοιωθω πολυ ωραια μετα τη ... χορταστικη ξεκουραση.
ξεκουραστος λοιπον και με τρια κιλα παραπάνω (ποτε προλαβα αληθεια) ξεκινησα εδω και 3-4 εβδομαδες σιγα-σιγα παλι να τρεχω. ξαναπρασινησε με τις βροχες ο Υμηττος και οι χαλαρες προπονησεις ετσι χωρις συγκεκριμενο στοχο είναι απολαυση. θελω αυτην την περιοδο να δωσω λιγο εμφαση στην ταχυτητα και την ενδυναμωση των ποδιων αλλα μου ειναι δυσκολο να μην υποκυψω στο καλεσμα του βουνου και να αφοσιωθω στις διαλλειματικες. ειχα σκοπο να κανω και καμια ορειβατικη εξορμηση αλλα ο καιρος μας τα κανει ...μουσκεμα καθε σαββατοκυριακο.
καθως αρχιζω να μπαινω σε ρυθμο λεω να κατεβω και σε δυο αγωνες μεχρι το τελος του χρονου: τον τελευταιο αγωνα του athens mountain cup που γινεται στα γνωστα μου μονοπατια του Υμηττου και στο Χειμερινο Ενιπέα , ο οποιος ειναι ο πρωτος αγωνας βουνου που εκανα το 2006 (και αμεσως κολλησα με τη φαση) και στον οποιο απο τοτε δεν εχω καταφερει να ξαναπαω. εχει αλλαξει βεβαια η διαδρομη αλλα αυτο αποτελει εναν επιπροσθετο λογο να ξανατρεξω σε εναν αγωνα απο τον οποιο εχω υπεροχες μνημες.
μια ακομα φορα πολλα συγχαρητηρια σε ολους τους φιλους που τα καταφεραν στους δυσκολους αγωνες της Ροδοπης αλλα και σε εκεινους που παρα την υπερπροσπαθεια τους δεν εφτασαν στο τελος.
τα λεμε στα μονοπατια

ξεκούραση και προσδιορισμός στόχων

2009-09-19T14:31:00.009+03:00

σημερα πηγα για λιγο ποδηλατο στον Υμηττο. τιποτα ιδιαιτερο, 15χλμ.αλλα ήταν η πρωτη γυμναστικη που εκανα αυτες τις 3 εβδομαδες μετα το Mont Blanc. με το που γυρισα το εριξα στην ξεκουραση και το φαγητο. δεν εχω τρεξει ουτε 1 χλμ. Σκεφτομουνα για λιγο κολυμπι αλλά μία λογω καιρου και μια λογω ενος κρυώματος ουτε αυτο εκανα . Δικαιολογίες στην πραγματικότητα για ξαπλα. σημερα συναντησα ενα συναθλητη που προπονειται για το rout και πρεπει να πω οτι ζηλεψα λιγο. Αλλα δεν πειραζει. Ξεκουραση ηταν αυτο που χρειαζόμουνα πάνω από όλα. οχι οτι ενοιωθα χαλια μετα τον αγωνα. η αποκατασταση ήρθε ανέλπιστα γρηγορα. θεωρω όμως οτι το σωμα μου δεν εχει φτασει ακομα σε αυτο το επιπεδο ωστε να κανει συνεχόμενους μεγαλους αγωνες. ισως με τον καιρο το επιχειρησω και αυτο. Ηταν αναγκαια εξαλλου και η ψυχολογικη ξεκουραση απο εναν αγωνα που ηταν συνεχεια στο μυαλο μου το προηγούμενο διάστημα.
Εδωσα λοιπον αυτην την περιοδο στον εαυτο μου την ευκαιρια να ξεκουραστει ωστε να αρχισει και πιο νωρις η προετοιμασια για τη νεα περίοδο. που μας φερνει στο ερωτημα: ποιοι θα ειναι οι στοχοι της επομενης χρονιας; το vft περυσι και το utmb εφετος ηταν δυο ξεκαθαροι στοχοι που ειχαν μπει στο μυαλο μου καιρο πριν. τωρα βρισκομαι σε ενα μικρο προβληματισμό. σαφως και θα ηθελα να κυνηγησω μια βελτιωση των επιδοσεων σε αγωνες που ηδη εχω παει. ενα μαραθωνιο κατω απο 3 ωρες που δεν κυνηγησα τελικα εφετος ή ισως τον Olympus Marathon κατω απο 6 ωρες που δεν ειναι μακρυα απο το φετινο μου χρονο. αυτο που ψαχνω όμως ειναι ενας νεος αγωνας που θα με ιντρικαρει και θα με σπρωξει να βελτιωσω ακομα περισσοτερο τον εαυτο μου όπως εγινε και εφετος. εχω καταλαβει οτι το ultra trail ειναι αυτο που με συγκινει περισσοτερο.ο αεθλιος δρομος ήταν μια αρχικη σκεψη. ειναι σιγουρα ultra αλλα οχι πολυ trail. υπαρχουν ακομα πολλοί αγωνες στο εξωτερικο που θα ηθελα να δοκιμασω.
το καλο ειναι ότι ειναι ακομα νωρις και εχω ακομα πολυ χρονο να αποφασισω.
και αρκετο χρονο να ξεκουραστω.
αν και με τρωνε τα ποδια μου τελευταία...

Ultra Trail du Mont Blanc 28/8/2009

2009-09-10T14:18:00.018+03:00

Ολοκληρη χρονια περιμενα αυτον τον αγωνα, τον ολοκληρωσα, τον καταευχαριστηθηκα και τωρα δεν ξερω απο που να ξεκινησω την περιγραφη..
Ας το παρω με τον πιο ευκολο τροπο το χρονολογικό. Η διήγηση είναι μεγάλη και μάλλον ξερή οπότε για όποιον δεν αντέχει να πω εν περιλήψει ότι ο στόχος επιτευχθη: τερματισμός και μάλιστα με πολύ καλό χρόνο: 29 ώρες και 47 λεπτά.
Πάμε για τους υπομονετικούς τώρα:

Τετάρτη 26/8
η παρέα ξεκινάει από το Ελ.Βενιζελος για τη Γενευη και απο εκει για Chamonix, ή για την ακρίβεια για το διπλανο χωριο το Argentiere στο οποιο θα μεινουμε. Η παρεα αποτελειται απο την αφεντια μου, τον «αειθαλή» Γιαννη Γερμακοπουλο που τρεχει επισης στον αγωνα και την Δήμητρα που εκτός απο την καλη παρέα επαιξε και το ρολο οδηγου, τροφοδοσίας, νοσοκομας και γενικα μας φροντισε με τον καλυτερο τροπο. Η καλή μου δεν μας έκανε δυστυχώς την τιμή και έχασε ένα όμορφο ταξίδι.
ο Γιάννης και η Δημητρα

Το studio που μενουμε ειναι απλο αλλα ανετο και με ωραια θεα στο βουνο. Με το που βραδιαζει η ομορφη μερα δινει τη θεση της στο βροχερο βραδυ. Αυτος ειναι ο καιρος εδω και μια εβδομαδα μας λενε. Καθε που βραδιαζει αρχιζει να βρεχει. Ωχ!!

Η Πεμπτη (παραμονή του αγώνα)
αρχίζει με πρωινό στο δωμάτιο με θέα τα βουνά και τους παγετωνες και μετα παραλαβη των αριθμων. Πρωτη γευση απο τον αγωνα. Η πολη ζει ηδη στο ρυθμο του. Και ειναι πολυ «ζωντανος» αυτος ο ρυθμος. Πανω απο 4000 ανυπόμονοι δρομεις και χιλιαδες ενθουσιωδεις θεατες και εθελοντες συμβαλουν σε αυτο. Η εκθεση ομορφη και πολυ πλουσια. Σχετική ουρα στην παραλαβη αλλα πολυ αποτελεσματικη η διαδικασια. Ξεμπερδευουμαι γρηγορα. Γλιτωνουμε και την πολυ μεγαλυτερη ουρα για τα εισιτηρια για το Aiguille du Midi στην οποια εχει στηθει η Δημητρα οσο εμεις περνουμε αρωμα αγωνα. Η αναβαση στο Aiguille du Midi απαιτει μερικες ορθοστασιες και ουρες ακομα λογω του πολυ κοσμου αλλα η θεα εκει πανω ειναι καταπληκτικη και σε αποζημιωνει. Συν το χρησιμο εγκλιματισμο στο υψομετρο. Αρκετοι συναδελφοι δρομεις ειναι εδω. Ξεχωριζουμε απο τα βραχιολακια που φοραμε στο χερι. «Δες αυτος φοραει πρασινο ειναι στο μικρο, ο αλλος κοκκινο, ειναι μαζι μας.» Συνανταμε και τον Λεωνιδα τον Αθανασοπουλο παρεα με τον Δημητρη τον Μπεζα. Χαρουμενοι και αισιοδοξοι. Το απογευμα βολτα στο Chamonix και μαγαζια. Συνανταμε τον Λουκα τον Κωνστα στο δρομο. Μιλαμε λιγο. Γνωριζομαστε πιο πολυ εξ’ αποστασεως λογω κοινων φιλων. Ο κοινος μας φιλος ο Δημητρης πιστευει οτι θα ειμαστε κοντα στον αγωνα και βαζει στοιχηματα ποιος θα παει καλυτερα. Δεν ειχε και αδικο. Μεχρι το τελος του αγωνα ειχαμε γνωριστει για τα καλα. Πιο κατω βρισκουμε και τον Χρηστο τον Μαυρικιο.
με τον Χρηστο και το Γιαννη σε καλη θεση στην εκκινηση...24 ωρες πριν

Ερχεται μαζι μας για φαγητο. Συζηταμε με τον Χρηστο. Εχει και την περυσινη εμπειρια απο το CCC. Περνω πολυτιμες πληροφοριες. Φαινεται αισιοδοξος και καλα προετοιμασμενος. Μιλαει για κατω απο 30 ωρες. Αυτο το οριο γυρναει και στο δικο μου κεφαλι αλλα φοβαμαι μηπως ειναι λιγο μαξιμαλιστικος στοχος για εμενα. Θα δειξει. Μετα το φαγητο νωρις στο δωματιο. Μιλαμε λιγο με τον Γιαννη και τη Δημητρα για την επομενη ημερα. Που θα μας βρει και ποια ειναι τα σχεδια μας. Στη συνεχεια νωρις για υπνο. Πεφτουμε δηλαδη για υπνο γιατι αυτος δεν ερχεται και πολυ ευκολα. Εχω αγχος. Πρεπει να το αποδεχτω. Και διαβαζοντας χαρτες της διαδρομης δυσκολο να νυσταξω. Κλεινω το φως αλλα γυρναω στο κρεββατι σαν το αρνι στη σουβλα. Ανοιγω το φως καποια στιγμη και εχει παει 01.30. πιανω ενα βιβλιο. Ο Σουρουνης τελικα με μεταφερει για λιγο στη Θεσσαλονικη του ’50 και ξεχναω καπως τον αγωνα. Κατα τις 2.00 κοιμαμαι.

Παρασκευη 28/8: ημερα της εκκινησης
Ξυπναμε νωρις το πρωι της μεγαλης μερας. Οχι πολυ μεγαλος και καπως ανησυχος υπνος αλλα οχι και πολυ ασχημα τελικα. Πρωινη βολτα στο Chamonix. Τελευταια ψωνια, μακαροναδα νωρις το μεσημερι για υδατανθρακωση και πισω στο δωματιο για φτιαξιμο σακιδιου και αναπαυση καμιας ωρας για χαλαρωμα. Μια κουβεντα ειναι το χαλαρωμα. Εχω αγχος και φαινεται. Καθε 10 λεπτα … αδειαζω την κύστη μου. Και ο Γιαννης μαλλον εχει γιατι συνεχεια συναντιομαστε στην τουαλετα!!! Εχω και μια μικρο- ανακατωσουρα στο εντερο που με στελνει 3 φορες για τα καλα τουαλετα. Ειναι ψυχολογικο και αυτο ή φταινε τα πολλα λαχανικα στη μακαροναδα που εφαγα εχθες? Ξαπλωνω λιγο και 5 η ωρα ξεκιναμε για chamonix. Παμε να αφησουμε την τσαντα που θα βρουμε στο Courmayeur και τρεχω παλι τουαλετα... ωραια! Μονο αυτο μας ελειπε τωρα, μια διαρροια.
Κατά τις 17.40 φτάνουμε στην πλατεια της εκκινησης. Ειναι ηδη σχεδον γεματη. Μενουμε στη γωνια μιας καθετης που μπαινει στην πλατεια οχι πολυ μακρυα απο την εκκινηση. Αρκετοι Ελληνες ειναι εδω. Ο Λεωνιδας και ο Δημητρης, ο Λουκας, ο Γραμματωσης, εγω και ο Γιαννης.

περιμένοντας την εκκίνηση

Σιγα σιγα η ανυπομονησια κορυφωνεται, η μουσικη δυναμωνει, η ενταση ειναι διαχυτη. Παραδοξως εγω αρχιζω και χαλαρωνω. Αυτο περιμενω τοσο καιρο και ήρθε η ωρα να το ευχαριστηθω. Ουτε που θυμαμαι πως περασε η ωρα μεχρι τις 18.30. πλησιαζουμε προς την πλατεια, αντιστροφη μετρηση στα ...γαλλο-αγγλικα και φυγαμε.

Ο αγώνας (ή η καλή μέρα δεν φαίνεται πάντα από το πρωί)
Δεν κάνουμε ούτε 2 λεπτά να περάσουμε τη γραμμή αλλά και που την περναμε δεν κανει καμια διαφορα γιατί δεν αρχίζει το τρεξιμο. Περπαταμε στους δρομους της πολης. Οι θεατες εχουν κλεισει το μισο δρομο και οι μισοι δρομεις ψαχνουν τους δικους τους για ενα τελευταιο αντιο. Δεν μου πολυαρεσει αυτη η καθυστερηση αλλα ειναι μερος της μεγαλης γιορτης που κανει αυτον τον αγωνα αυτος που ειναι. Προσπαθω να το θυμιζω στον εαυτο μου για να ηρεμω.
περιμενοντας να αρχισει το...τρεξιμο

Μετα απο 6-7 λεπτα επιτελους αρχιζουμε να ψιλοτρεχουμε. Μπαινουμε σε εναν ωραιο δασικο δρομο εξω απο την πολη. Οι δρομεις ειναι πολλοι. Προσπερνω αρκετους αλλα προσπαθω να μην σπαταλαω δυναμεις με αποτομες επιταχυνσεις. Ολοι σχεδον εχουν μπατον. Οι περισσότεροι δεν τα εχουν μαζεμενα στην τσαντα αλλα τα κρατανε προς τα πισω οταν τρεχουν ευκολα κομματια οπως αυτο. Βλεπω μπροστα μου δεκαδες μικρες «σαριζες» και φοβαμαι να περασω. Ειναι θαυμα πως δεν τραυματιζεται πολυς κοσμος με ολα αυτα τα «οπλα» τα οποια οι περισσοτεροι δεν μπορουν να ελεγχξουν. Ειμαι απο τους λιγους που δεν εχουν μπατον και προσπαθω να χωνομαι απο την εξωτερικη. Βγαινουμε για λιγο σε ανηφορικη ασφαλτο οπου περνω μερικους καθως ειμαι απο τους λιγους που τρεχουν και μπαινουμε στην πρωτη μεγαλη ανηφορα. Το καλο ειναι οτι νιωθω το εντερο μου να ηρεμει και την περιπτωση διαρροιας να απομακρυνεται. Ηρεμω. Παίρνω και ενα τζελακι, οχι οτι το εχω αναγκη ακομα αλλα φανταζομαι καλο ειναι να αρχιζει νωρις η αναπληρωση. Ξαφνικά στην ανηφόρα νιώθω ένα οξύ συνεχόμενο τσίμπημα στο δεξιό αχιλλειο. Γυρναω και βλεπω μια σφίγγα «επι τω εργω». Τη διώχνω αλλά ο πόνος είναι οξυς. Τωρα υπαρχουν ανθρωποι που απο ενα τσιμπημα κινδυνευουν να πεθανουν και αλλοι που δεν καταλαβαινουν τιποτα.. εγω ευτυχως δεν ανηκω στην πρωτη κατηγορία αλλά δυστυχώς δεν ανήκω ούτε στη δεύτερη. Συνήθως πρηζομαι αρκετά και τουλάχιστον 3 φορές έχω χρειαστεί ένεση κορτιζόνης για να πεσει το πρηξιμο. Ασχημες σκεψεις ερχονται στο μυαλο μου. Αρχικα φανταζομαι να σταματαω εναν αγωνα μόλις μια ώρα μετά την εκκίνηση για τον πιο αστειο λογο στην ιστορια. Μετα αρχιζω και σκεφτομαι πιο πρακτικα να βρω κανενα γιατρο να μου κανει μια ενεση. Νομιζω οτι το ποδι μου πρηζεται αλλα μαλλον το φανταζομαι επειδή αυτή θεωρώ ως λογική συνεχεια. Αποφασιζω να συγκεντρωθω στον αγωνα μεχρι να φτασουμε στους γιατρους. Στην κορυφη περναμε καποιους ανθρωπους του αγωνα. Δεν ξεχωριζω γιατρους και συνεχιζω. Η πρωτη κατηφορα προς το Saint Gervais. Τεχνικα ευκολη αλλα η κλιση απιστευτη. Ξερω οτι ειναι νωρις στον αγωνα και πρεπει να προστατευσω τους τετρακεφαλους αλλα και να πηγαινεις φρεναριστα δεν ειναι καλυτερη λυση. Πολλοι φευγουν σαν τρελλοι. Καταφέρνω και βρίσκω κάποιο ρυθμο. Φτανουμε στο χωριο. Πολυς κοσμος, ενθουσιασμος, ειναι και η Δημητρα εδω και μου δινει μακρυμανικη μπλουζα για τη νυχτα που πεφτει. Αλλαζω, γεμιζω νερο και φευγω. Το τσιμπημα ποναει λιγο αλλα οχι ιδιαιτερα και αποφασιζω να το ξεχασω μεχρι να με ενοχλησει σοβαρα. Γιατροι υπαρχουν αν χρειαστει. Τα επομενα 14 χλμ ειχαν μικρη κλιση και ηταν σε ωραιο μονοπατι. Ευκαιρια για ευχαριστο τρεξιμο και αρκετες προσπερασεις. Σε κατι τετοια κομματια ευχαριστηθηκα που δεν ειχα μπατον. Στη συνεχεια το πρώτο μεγάλο βουνο, η ανηφορα για την Bonhomme . Οσο ανεβαινουμε η θερμοκρασια πεφτει. Πιο ψηλα ριχνει κατι σαν πολυ λεπτο χιονακι ή χιονονερο και τελικα μπαινουμε σε συννεφο. Δημιουργουνται ομαδες καθως ανεβαινουμε. Συνεχιζω να προσπερναω αλλα οχι πολυ γρηγορα γιατι ειναι νωρις ακομα. Βαζω αντιανεμικο λιγο πριν την κορυφη. Καβαντζαρουμε και ¨πεφτουμε¨ προς Chapieux. Ξεκιναω γρηγορα αυτην την κατηφορα αλλα σταδιακα κοβω. Περνουν καποιοι πολυ γρηγορα. Δεν πειραζει. Στο σταθμο γεμιζω νερο, λιγο ψωμι λιγη Coca και φυγαμε για το επομενο βουνο. Ξεκιναει με ηρεμο ανηφορικο ασφαλτινο κομματι. Ενω εγω νομιζω οτι κραταω καλο σταθερο ρυθμο αρκετοι γυρω μου με φτανουν και προσπερνουν. Μετά από μία μικρή κατηφόρα φτάνουμε στη βάση ενός ακόμα βουνού. Έχω διαβάσει πολλά για την όμορφη εικόνα που δημιουργούν σε αυτόν τον αγώνα μέσα στη νύχτα οι αμέτρητοι φακοί κεφαλής. Εδώ είναι υπερθέαμα. Σηκώνω το κεφάλι και βλέπω μέσα στο σκοτάδι να σχηματίζεται το μονοπάτι που πρέπει να ανέβουμε. Πάνω από την κορυφή του βουνού τα αστέρια αποτελούν ένα είδους φυσικής συνέχειας αυτών των μικρών φώτων. Για μερικά δέκατα του δευτερολέπτου νομίζεις ότι αυτό το μονοπάτι ανεβαίνει στο άπειρο. Stairway to heaven. Με τους Zeppelin στο μυαλό ξεκινάω την ανηφόρα. Τώρα πάω καλύτερα και περνάω συνέχεια κόσμο παρά το ότι δεν έχω μπατον. Ή εγω ή οι γύρω μου κάτι δεν κάνουμε σωστα. Οταν επρεπε να τους περναω με περνουσαν και τωρα παμε αναποδα. Τελoς παντων. Ψηλα στην κορυφη μπαινουμε παλι σε συννεφο. Εδω πια κανει πολυ κρυο. Εχω βαλει γαντια και buff στο κεφαλι. Σκυβω να σφιξω τα κορδονια μου πριν την κατηφορα και ενα κυμα κρυου αερα μπαινει μεσα απο το αντιανεμικο. Μπρρρρρρ!!!! Βουρ στην κατηφορα για να ζεσταθουμε.
Ανηφόρα – κατηφορα, αναβαση στο βουνο – καταβαση απο το βουνό ειναι το μοτιβο αυτού του αγωνα. Ειχα χωρισει τη διαδρομη σε 10 βουνα για να μπορει το μυαλο να αντιμετωπιζει ολο αυτον τον ογκο των χιλιομετρων τμηματικα και σε μικροτερες δοσεις. Στην πορεία βρηκα αλλο ενα «κολπο» που απασχολουσε το μυαλο. Σκεφτομουνα πως θα περιεγραφα σε ετουτο το blog την κατασταση στην οποια βρισκομουνα εκεινη τη στιγμη. Οχι οτι θυμαμαι τιποτα τωρα αλλα τη δουλεια του εκεινη τη στιγμη την εκανε. Βουνο πανω, βουνο κατω λοιπον βρεθηκα ξημερωματα στο Col Chercouit βλεποντας το Courmayeur απο κατω. Το ξημερωμα ηταν απο τις ωραιοτερες στιγμες του αγωνα. Μια καινουρια ημερα, ολο υποσχεσεις, ξεκιναγε και πλησιαζα στον κεντρικο σταθμο χωρις ιδιαιτερα προβληματα και με πολλες δυναμεις ακομα. Με ανεμο αισιοδοξιας λοιπον ξεχυθηκα στην κατηφορα για το Courmayeur, η οποία αποδείχτηκε ιδαιτερα αποτομη, θυμίζοντας μου οτι ο αγωνας δεν ειχε φτασει ακομα ουτε καν στη μεση ή συμφωνα με το δικο μου «συστημα μετρησης» εμεναν ακομα 6 βουνα να ανεβω και να κατεβω. Μπαινοντας στο σταθμο οι τερτρακεφαλοι πονουσαν αρκετα και αμεσως ηξερα οτι αυτος ηταν ενας πονος που επρεπε να αντεξω σε ολες τις κατηφορες για τις επομενες 20 σχεδον ωρες. Ηταν κατι που το περιμενα συμφωνα με τις περιγραφες που ειχα διαβασει οχι ομως τοσο νωρις. Ας ειναι, τον πονο τον αντεχω, απο δυναμεις να μην μεινω. Στο Courmayeur εκανα τη μεγαλυτερη σταση του αγωνα. Αλλαξα ρουχα, καλτσες, παπουτσια, ξεπλυνα το προσωπο μου ανεφοδιαστηκα σε τζελ, μπαρες και ηλεκτρολυτες. Εξετάζω και το πόδι στο τσίμπημα. Υπάρχει ένα μικρό πρήξιμο αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Προφανώς ο οργανισμός αντέδρασε καλά μέσα στα τόσα …βάσανα που έχει να αντιμετωπίσει αυτήν την ημέρα. Καλά πάει επίσης το στομάχι μου και το έντερο που δεν ήταν στα καλύτερά του λίγο πριν την εκκίνηση. Τα πράγματα δεν πάνε και άσχημα. Συνάντησα και τον Μαυρικιο εδω ο οποιος μου λέει ότι ταλαιπωρήθηκε από το κρυο.
Εβαλα να φαω και λιγα μακαρονια αλλα ηταν καυτά, μόλις από την κατσαρόλα και θυμήθηκα αυτό που μου είχαν πει ο Σταμουλης και ο φίλος Κωνσταντινος Νικολακοπουλος να μην μπερδεψω ζεστα και κρυα στο στομαχι μου. Τα αφησα στην ακρη και το εριξα παλι στο φωμι και φευγοντας λιγη Coca. Στη ζωη μου πολυ σπανια πινω Coca cola , αλλα στον αγωνα (ύστερα από συστάσεις εμπειρότερων) μου φάνηκε πολύ χρησιμη: καλη για το στομαχι και λιγη αμεση ζαχαρη για την εκκινηση απο καθε σταθμο. Τελικα ολη η διατροφη μου στηριχθηκε σε τζελακια, μπαρες, 2-3 αθλητικα ποτα με πρωτεϊνες (recovery drinks), φωμι (για να τραβαει τα υγρα και να σπαει το λιγωμα απο ολα αυτα τα γλυκα κατασκευασματα ) και Coca cola. Ευτυχως που τρωω σχετικα φυσικα και υγιεινα στην υπολοιπη ζωη μου γιατι για 1,5 ημερα επεσε πολυ χημεια!!!

Η δεύτερη ημέρα του αγώνα
Μετα απο μιση ωρα στη σταση ξεκινημα για ενα ακομα βουνο.Ανάβαση μέχρι το καταφύγιο Bertoni και στη συνέχεια ένα ακόμα ωραίο κομμάτι για τρεξιμο, μια ομορφη τραβερσα πανω απο τα 2000 μετρα υψόμετρο, με μικρές κλισεις. Πηγαινα καλα. Ακολουθησε μια μικρη κατάβαση και μετά το μεγαλύτερο βουνό της διαδρομής (Grand Col Ferret)ήταν μπροστά μας. Η αναβαση για καποιο λογο, που δεν δικαιολογειται απο το χρονο που βλεπω οτι εκανα μου φανηκε πολυ μακρυα. Ισως ηταν η μονη φορα που ζηλεψα τα μπατον. Συν τοις αλλοις ψηλα μπαιναμε παλι σε συννεφο και παρα το οτι πλησιαζε μεσημερι εκανε αρκετο κρυο. Δεν σταματησα για αντιανεμικο και μολις αρχισαμε να κατηφοριζουμε ολα αρχισαν να φτιαχνουν παλι. Η κατηφορα σε αυτο το σημειο ηταν σχετικα ομαλη και επιπλεον ανακαλυψα οτι παροτι στην αρχη καθε κατηφορας οι τετρακεφαλοι υποφερανε, μολις «ζεσταινονταν» λιγο καταφερνανε να λειτουργησουν πολυ ικανοποιητικα και αυτο για καλη μου τυχη συνεχιστηκε μεχρι τελους. Βέβαια, εκτός από τους «βασικούς» πόνους στους τετρακέφαλους, κατά καιρούς κάθε σημείο του σώματος έδειχνε να συμμετέχει στη…διαμαρτυρία. Γόνατα, λαγονοκνημιαιες, ισχία, καλάμια, προσαγωγοί ακόμα και οι κοιλιακοί από ένα σημείο και μετά στις κατηφόρες έκαναν μία, γρήγορη συνήθως, υπενθύμιση χωρίς πάντως ιδιαίτερα προβλήματα. Το βασικό ήταν ότι δεν υπήρχε κανενός είδους εξάντληση και η διατροφή πήγαινε μια χαρά. Τα μικροπονακια ξεπερνιούνται.
Από το La Fouly μεχρι το Champex-Lac και ακομα πιο περα μεχρι τη βαση της Bovine ηταν αλλο ενα ωραιο κομματι για τρεξιμο που ευχαριστηθηκα παρα πολυ. Ανετα μονοπατια μεσα σε ομορφα δαση με καλες κλισεις και χωρια οπως το Champex-Lac οπου νομιζες οτι οι ανθρωποι κατοικούσαν σε μια γωνιά του παραδεισου. Κανενας παντως από τους κατοίκους της ..Εδεμ δεν ξέχασε να μας χειροκροτησει και να μας παροτρυνει στο περασμα μας.
Στη δυσκολη ανηφορα για τη Bovine έπιασα συζήτηση με έναν Γάλλο που με ρωτησε ποσοι Ελληνες τρεχουμε και αν ειχα αλλο συμπατριωτη μου πιο μπροστα. Εκει συνειδητοποιησα οτι δεν ηξερα σε ποια θεση βρισκομουνα, ουτε τι κανανε οι αλλοι Ελληνες ουτε για τι χρονο πηγαινα με αυτον το ρυθμό. Παρότι σπίτι είχα φτιάξει «σκονάκι» για τις 30 ώρες δεν το κουβαλούσα μαζί μου γιατί ήθελα να εμπιστευθώ το ρυθμό που ένιωθε το σώμα κατάλληλο και δεν ήθελα να παρασυρθώ. θυμόμουνα μόνο λίγους κεντρικούς σταθμούς και ήξερα ότι στο Courmayeur ημουνα καμια ωρα πισω απο το στοχο των 30 ωρων. Καταλαβαινα οτι πηγαινα αρκετα καλα αλλα το τι νοιωθεις καμια φορα σε αυτου του ειδους τους αγωνες ειναι μακρυα απο την πραγματικότητα. Το μόνο που είχα μάθει, με μεγάλη χαρά ήταν ότι ο Καλοφυρης είχε τερματίσει 2ος στο CCC όπως μου λεγανε ενθουσιασμενοι οι εθελοντες μολις βλεπανε την Ελληνικη σημαια στον αριθμο μου. Ο Γαλλος με χαροποιησε λεγοντας μου οτι ειμασταν καπου στην 110 θεση και συνεχισε την πορεια του για την κορυφη. Στην σταση τον ειδα να καθεται ακριβως διπλα στον Λουκα. Μολις μας ακουσε να μιλαμε Ελληνικα μου εσκασε ενα χαμογελο.
Ξεκινησαμε μαζι την κατηφορα για το Trient οπου θα περιμενε η Δημητρα. Γρηγορο pit stop και οταν μπαινω στο σταθμο ο Λουκας ηδη φοραει τη φανελα που ειχα το προηγουμενο βραδυ πεταξει στη Δημητρα την οποια εκεινη ειχε ηδη πλυνει. Καταπληκτικη γυναικεια προνοητικοτητα.
στο Trient ετοιμοι για αναχωρηση

Ανεφοδιασμος σε τζελ και μπαρες και φευγουμε. Η Δημητρα μας δινει ραντεβου για τις 12.30 (30 ωρες) στον τερματισμό.Της λεω οτι ειναι δυσκολο γιατι εχουμε 2 βουνα ακομα. Ελα μωρε 1,5 ειναι, το πρωτο δεν ειναι τιποτα, απανταει. Ο Λουκας μπαινει μπροστα. Εχουμε καλο ρυθμο και πραγματικα μας παιρνει λιγοτερο απο οτι περιμενα. Στην κατηφορα ανοιγουμε ακομα περισσοτερο. Φτανουμε στη Valorcine στις 26 ωρες ακριβως. Τωρα ξερω απο αυτα που θυμαμαι οτι ειμαστε καθαρα σε ρυθμο 30 ωρων. Εχουμε και λιγο αβαντζο. Οχι για πολυ. Ο Λουκας πινει εναν καφε που δεν του καθεται πολυ καλα και εγω σκυβω να πιασω ενα γαντι και μου ερχεται … ο ουρανος σφοντυλι. Ριγη και ανακατωσουρα. Καποιου ειδους στομαχικος ιλλιγγος συμπεραίνω αργότερα. Χανουμε λιγο χρονο στο σταθμο αλλα οταν αρχιζουμε να κινουμαστε νοιωθω πολυ καλυτερα. Πιανουμε την τελευταια ανηφορα. Εχω ακουσει τα χειροτερα για τα πετρινα σκαλοπατια της και δεν αργω να το ανακαλυψω και μονος μου. Νομιζω οτι ο Λουκας εχει μεγαλυτερα προβληματα με τα μπατον, τα οποια δεν μπορουνα να «πιασουν» πουθενα λογω ολισθηροτητας του βραχου. Παραδοξως, ομως, η αναβαση δεν μου φαινεται πολυ μακρυα. Πιο αβολο μου φαινεται το επομενο κομματι στην κορυφογραμμη οπου δεν υπαρχει καμια αισθηση μονοπατιου, παρα μονο σημαδια αναμεσα στα βραχια. Ισως την ημερα να μην ειναι τοσο χαλια αλλα με το φακο ειναι σχεδον αδυνατο να τρεξεις. Δοκιμαζω να παρω αλλο ενα τζελακι (παιρνω συχνα αρκετα μαζεμενα προς το τελος) αλλα εχω μια επαναληψη του ιλιγγου στη Valorcine και το γυρναω στο νερο. Φτανουμε στην τελευταια σταση στις 28 ωρες και 45 λεπτα. Εχουμε πανω απο μια ωρα για την κατηφορα. Ειμαστε μαλλον ενταξει. Λιγη Coca και φευγουμε. Το παιρνουμε ηρεμα. Ειδικα στο πρωτο τεχνικο κομματι. Ο Λουκας νυσταζει λιγο αλλα ειναι δυνατο παλικαρι δεν καταλαβαινει τιποτα. Σιγα –σιγα στρωνει και το μονοπατι και συνεχεια ανοιγουμε. Ζεσταινομαι με το αντανεμικο αλλα ποιος σταματαει τωρα για να το βγαζει. Μπαινουμε τελικα στην πολη με δυνατο ρυθμο. Ειναι περασμενα μεσανυχτα και ο κοσμος δεν ειναι και τοσος πολυς αλλα οσοι υπαρχουν ειναι πολλοι ζεστοι. Τελευταια βολτα στους δρομους της πολης και τελικη ευθεια. Δυσκολευομαι να το πιστεψω. Οι 30 ωρες εχουν περασει λιγο σαν ονειρο. Δινουμε χερια. Τερματισμος. Προσπαθω να το συνειδητοποιησω. Ενας Ινδος μας φερνει ωραιο, ζεστο αρωματικο τσαϊ. Ευπροσδεκτο. το γιλεκακι finisher μου το δινει ενας Γαλλος που εχω δει σε πολλες περυσινες φωτο του αγωνα και ο οποιος εχει ενα μπλογκ. Του λεω οτι ξερω το μπλογκ του και ενθουσιαζεται. Με παιρνει φωτο.
στον τερματισμο με το finisher στο χερι

Στον τερματισμο μας περιμενει η γυναικα του Λουκα και ο αδελφος της. Ευτυχως. Η Δημητρα βρισκεται μακρυα στο Champex οπου περιμενει τον Γιαννη και εγω εχω αφησει τα παντα στο αυτοκινητο. Μου δινουν τηλεφωνο να παρω την καλη μου και τους δικους μου και μετα το φαγητο με περιθαλπτουν. Η κουραση και η βραδινη ψυχρα μου εχουν φερει ριγη. κανω ένα απολαυστικο μπανιο και η Δημητρα ερχεται και με…μαζευει. Ρωταω για τον Γιαννη. Παλευει μεσα στη νυχτα. Με την επιμονη που εχει ειμαι σιγουρος ότι δεν σταματαει με τιποτα.. για αυτό φοβαμαι λιγο!!!

Κυριακη
πεφτω για υπνο. Μετα το vft μου ηταν αδυνατο να κοιμηθω λογω υπερεντασης. Σημερα σκεφτομαι ειμαι 40 ωρες ξαγρυπνος, πρεπει λογικα να «σβησω» στο κρεβατι. Μπα!!! Τιποτα. Το σωμα είναι σε τρομερη υπερενταση. Βρισκομαι μεταξυ υπνου και ξυπνιου για πολλες ωρες. Ακουω τα μηνυματα που ερχονται στη Δημητρα για τα περασματα του Γιαννη. Μιλαμε μεσα στο βραδυ. Αντε παλι προσπαθεια για υπνο. Νωρις το πρωι την ακουω που παει να βρει τον Γιαννη στη Valorcine. Σκεφτομαι μηπως παω και εγω και αυτό είναι το τελευταιο που θυμαμαι καθως επιτελους πεφτω σε κανονικο γλυκο υπνο.
Η Δημητρα φερνει απειρα κρουασαν για πρωινο.
Δυσκολευομαι να αποχωριστω τον καναπε
Δυσκολευομαι να αποχωριστω τον καναπε με τη θεα αλλα το Chamonix περιμενει. Οι δρομοι γεματοι. Περιμενουμε τον Γιαννη και τους υπολοιπους Ελληνες. Ολοι οι αθλητες που τερματιζουν αποθεωνονται. Ερχεται και ο Γιαννης τερματιζοντας με δυνατο ρυθμο.
Ο Γιάννης επευφημούμενος λιγο πριν τον τερματισμό
Ειναι απιστευτη η δυναμη αυτου του ανθρωπου. Βλεπω σχεδον ολους τους Ελληνες. Ευχαριστημενοι οι περισσοτεροι δινουμε συγχαρητηρια ο ενας στον αλλον. Βλεπω τον Καλοφυρη με ολη τη φαμιλια. Παω για τα συγχαρητηρια. Μιλαμε λιγο. Μου δειχνει το ποδι που ειναι τουμπανο. Φαντασου να μην ηταν και αυτο τι θα εκανε!!!
Καθομαστε για φαγητο στο κεντρο της πολης. Βλεπω ολους τους γνωστους αθλητες να περνανε. Ο Killian ειναι σαν ενας εφηβος, μικροκαμωμενος με σπυρακια, αλλα τι αθλητης!!! Και η Lisa Hawker δειχνει σαν κοριτσακι και ας ειναι αρκετα μεγαλυτερη αυτη. Καθεται και ο Μαυρικιος. Τα λεμε για τον αγωνα. Δινουμε ραντεβου για το βραδυ σε πολύ κοσμο και παμε για ξεκουραση στο δωματιο. Αυτό ήτανε. Ο Γιαννης είναι πτωμα αλλα και εγω δεν παω καθολου πισω. Σηκωνομαστε για λιγο μονο από το κρεβατι, συζηταμε λιγο για τον αγωνα και ξανα υπνο μεχρι το πρωι. Χασαμε το τελευταιο βραδυ στο Chamonix και την παρεα με τα παιδια αλλα ξεκουραστηκαμε για τα καλα. Την άλλη μερα πτηση για Αθηνα. Ικανοποιημενοι και πληρεις εμπειριων και συναισθηματων. προσπαθω να βαλω τις σκεψεις και τις εικονες από τον αγωνα σε σειρα. Μολις σβηνει η ενδειξη για τη ζωνη ο Γιαννης ερχεται διπλα μου. Είναι φανερα ικανοποιημενος (και πώς να μην ειναι) και θετει το ερωτημα: ποιος θα είναι ο επομενος στοχος?
Ελα ντε?

οι περισσοτερες φωτογραφιες ειναι τραβηγμενες απο τη Δημητρα και τον Γιαννη. ακομη περισσοτερες φωτο εδω: http://picasaweb.google.com/nikospetros/Utmb2009#

τα μαζεψα τα πραγματα και φευγω για Γαλλια

2009-08-26T01:19:00.005+03:00

ο τιτλος τα λεει ολα

ολα τα "συμπραγκαλα" ετοιμα να μπουν στη βαλιτσα

update: ευχαριστω ολους τους φιλους για τις θερμες ευχες τους ειτε μεσω mail, σχολιων, ποστ σε σαιτ κ.τ.λ

βουρ για το αεροδρομιο τωρα.

Οι Ελληνες του Mont Blanc

2009-08-25T00:39:00.003+03:00

Παει και το τριημερο διακοπων και πια τα ψεματα τελειωσαν. Βεβαια το τριημερο ετοιμασιων και ξεκουρασης που θα ακολουθουσε διακοπηκε καθως λογω πυρκαγιων χρειαστηκε να γυρισω εσπευσμενα στη δουλεια για δυο ημερες. Μεσα σε τετοια καταστροφη ειναι παρατερο να γκρινιαζω που χαλασε λιγο η βολη μου οποτε συνεχιζουμε ακαθεκτοι. Ας πουμε οτι ειχα ετσι λιγοτερο χρονο να σκεφτομαι τον αγωνα αρα και λιγοτερο αγχος.
Εφετος η ελληνικη παρεα που ταξιδευει στο Mont Blanc(http://www.ultratrailmb.com/inscrits.php?page=consultinscript και βαζουμε τη χωρα) ειναι μεγαλη (31 ατομα ζωή να’ χουμε) και ελπιζω θα περασουμε καλα. Σιγουρα απο την ελληνικη συμμετοχη ξεχωριζει η παρουσια του Καλοφυρη στο CCC. Οι ικανοτητες του Νικου ειναι πολυ μεγαλες και κατα τη γνωμη μου ειναι ο μοναδικος Ελληνας αθλητης που μπορει να πρωταγωνιστησει και σε διεθεις ορεινους αγωνες. Θεωρω οτι θα πρωταγωνιστησει αν και ο συναγωνισμος θα ειναι πολυ μεγαλος αφου βλεπω μεγαλα ονοματα και στον «μικρο» αγωνα του Mont Blanc. Ο περσινος νικητης Guillaume Le Normand συμμετεχει και εφετος οπως και ο Lorblanchet που πολλοι Γαλλοι θεωρουν «σιγουρο» νικητη ενω ειναι ακομα ο Jean-Yves Rey και ο Sharp παλαιοτεροι νικητες του Marathon du Mont Blanc και πολλοι ακομα καλοι αθλητες. Απο τους υπολοιπους ελληνες αθλητες του CCC βλεπω να ξεχωριζει ο «γρηγορος» Ανεστης Αποστολιδης και στη συνεχεια ο «δυνατος» Δημητριου αν και για τον Γιωργο δεν ξερω σε τι κατασταση βρισκεται εφετος.
Στο UTMB τωρα απο ελληνικες συμμετοχες δεν υπαρχουν τα «δυνατα » ονοματα οπως προηγουμενες χρονιες αλλα πιστευω οτι απο τα παιδια που συμμετεχουν υπαρχουν αρκετοι που θα μπορουσαν να πετυχουν αξιολογες παρουσιες καθως το αθλημα στην Ελλαδα αρχιζει να αποκταει λιγο μεγαλυτερο «βαθος». Πιο γνωστος απο ολους ο Χρηστος ο Μαυρικιος, γρηγορος με πολλους αγωνες βουνου και τριαθλου στο ενεργητικο του εχει και την περυσινη εμπειρια απο το CCC. Ο πιο εμπειρος ομως στις υπεραποστασεις ειναι ο Λουκας ο Κωνστας ο οποιος εχει κατα τη γνωμη μου τις περισσοτερες πιθανοτητες απο οποιονδηποτε Ελληνα να τερματισει τον αγωνα κσι θεωρω με καλη επιδοση. Η εμπειρια του απο το Σπαρταθλο, καθε χρονο μαλιστα με καλυτερο χρονο διασφαλιζει κατι τετοιο. Δεν εχει μεγαλη εμπειρια απο βουνο αλλα ετρεξε και αυτος περυσι στο CCC οποτε το βουνο το ξερει. Εμπειρια απο CCC εχει ακομα ο Γιαννης ο Ρεϊζης που εκανε και πολυ καλο Ολυμπο εφετος. Αθανασοπουλος και Ανδρομεδας ειναι δυο ακομα καλοι δρομεις ενω για τα περισσοτερα απο τα υπολοιπα παιδια δεν ξερω πολλα πραγματα αν και ειμαι σιγουρος οτι οποιος μπαινει σε αυτον τον αγωνα ειναι αποφασισμενος να το παλεψει πολυ. Καλη επιτυχια ευχομαι σε ολους.
Προσωπικα ειναι δυσκολο να πω τι μπορω να περιμενω. Πρωταρχικα τερματισμο, αλλα απο εκει και περα το θεμα χρονου ειναι δυσκολο να προσεγγιστει σε τετοιους αγωνες. Πιστευω οτι εχω κανει αρκετα καλη προετοιμασια. Παντα φτανοντας προς το τελος σκεφτεσαι οτι κατι θα ηθελες να εχεις κανει καλυτερα οπως και εγω θα ηθελα περισσοτερα βουνα και πεζοποριες αλλα σε γενικες γραμμες εβαλα πολλα χιλιομετρα και ανηφορες και ειμαι μαλλον ευχαριστημενος και σχετικα αισιοδοξος. ξερω οτι θα το παλεψω και εγω οσο παει και ελπιζω οτι δεν θα φτασω σε οριακες καταστασεις να αναγκαστω να φυγω απο τον αγωνα... feet first που θα λεγανε και τα αμερικανακια.
Συντομα θα ξερω

Στο forum της διοργανωσης υπαρχει μεγαλη συζητηση για τον πιθανο νικητη. Οι Γαλλοι παραθετουν πολλα ονοματα ικανων Γαλλων δρομεων αλλα ο Kilian Jornet παραμενει το ακλονητο φαβορι οσο δυσκολη αν ειναι μια προβλεψη σε τετοιους αγωνες με πολλα απροοπτα. Ο Sherpa ειναι επισης εφετος σε πολυ καλη φορμα οποτε δεν ειναι απιθανο ενα repetition.

10 μερες μεινανε

2009-08-19T00:36:00.002+03:00

Για την ακριβεια λιγοτερες απο 10 πια.
Τον φαγαμε τον γαϊδαρο αν και στη συγκεκριμενη περιπτωση η ουρα ειναι... μεγαλη.
10 ημερες για να τελειωνουμε με αυτο το ... κολλημα σε καθε post, και πιθανοτατα να αρχισει ενα καινουριο με τον επομενο στοχο.
Οτι εγινε απο προπονηση εγινε και τωρα αρκετη ξεκουραση. Και οσο λιγοτερη γινεται η προπονηση, τοσο περισσοτερος χρονος υπαρχει για να τρωγομαι με τα ρουχα μου. Ηταν αρκετη η προπονηση; ειναι αρκετα μεγαλη αυτη η τσαντα; μηπως τα αλλα παπουτσια ηταν καλυτερα και παει λεγοντας με ερωτηματα που ολο νομιζει κανεις οτι εχει απαντησει και όσο πλησιαζει ο αγωνας ξαναγυρνανε στο μυαλο. Ασε που καθε μερα νομιζω οτι καποιος τραυματισμος εμφανιζεται σε καποιο σημειο του ποδιου, ο οποιος την αλλη μερα εξαφανιζεται για να εμφανιστει αλλου. Δεν ειναι καινουριο αυτο το προαγωνιστικο αισθημα αλλα πρωτη φορα ειναι τοσο μεγαλος ο στοχος (ελπιζω οχι και ανεφικτος) και αναλογο ειναι και το αγχος.
Το καλο ειναι οτι απο αυριο σταματαει η δουλεια και φευγω για ενα τριημερο ξεκουρασης (ελπιζω) στις Σπετσες. Κυριακη πισω για ενα τριημερο ετοιμασιων και τελευταιων λεπτομερειων και Τεταρτη Chamonix για τη μεγαλη γιορτη.
Αντε να δουμε τι μας περιμενει....

Τρεχοντας με τα ελαφια.

2009-08-06T16:52:00.003+03:00

λιγοτερο απο 4 εβδομαδες πριν το μεγαλο φετινο ραντεβου και η προπονηση εχει κορυφωθεί. Η προηγούμενη εβδομαδα κυλησε με πολλα αργα χιλιομετρα και ενα ομορφο βραδινο 30αρι μεσοβδομαδα με παρεα τους δυο καλους μου φιλους τον Οσβαλντ και τον Δημητρη.
Το Σ./Κ δυστυχως δουλευα οποτε εμεινα Αθηνα και αποφασισα να κανω την τελευταια πολυ μεγαλη προπονηση το βραδυ του Σαββατου μετα τη δουλεια στην Πάρνηθα. 20:45 ημουνα στο τελεφερικ φτιαχνοντας το σακιδιο μου και 21:00 ακριβως ξεκινουσα. Παρεα δεν ειχε βρεθει οποτε ξεκινησα μονος μου για μια βραδυα στο βουνο. Ηξερα οτι την προηγουμενη εβδομαδα τουλαχιστον μια παρεα ειχε κανει βραδινη προπονηση στην Πανηθα οποτε ήλπιζα οτι μπορει να συναντουσα καμια παρεα αλλα τιποτα τετοιο δεν συνεβη ολοκληρο το βραδυ. Δεν ξανασυναντησα ανθρωπο μεχρι το ξημερωμα.
Το πρωτο κομματι, η Χουνη μου ειναι πολυ γνωστο και δεν συναντησα ιδιαιτερες δυσκολιες. Αφου γεμισα νερο στο Μπαφι κινηθηκα προς Φλαμπουρι αλλα εστριψα λιγο πριν φτασω εκει στο μονοπατι για Κορομηλια. Απο εκει Μεσσιανο Νερο και Μολα. Απο εκει ειχα την εμπνευση να ακολουθησω την ταμπελα για Λοιμικο. Δεν ειχα ξαναπαει προς τα εκει αλλα ηθελα να ¨βαλω¨ χιλιομετρα και ο δρομος εδειχνε μια χαρα. Ήταν ενας ευκολος στο τρεξιμο χωματοδρομος και η μονη δυσκολια ηταν το αγνωστο του πραγματος μεσα στο βραδυ. Μετα απο περιπου 4,5 χλμ επεστρεψα απο τον ιδιο δρομο στη Μολα και κινηθηκα σε πιο γνωριμα μερη αναμεσα στην Κορομηλια τους Θρακομακεδονες και το Φλαμπουρι.
Το τρεξιμο μεσα στο βουνο ολομοναχος μεσα στο βραδυ ηταν πολυ υποβλητικο. Αφου ξεπεραστηκε ενας απροσδιοριστος αρχικος φοβος αρχισα να απολαμβανω τη μοναχικη αυτη σχεση με τη φυση. Το φεγγαρι ηταν αρκετα γεματο οχι ομως συχνα ορατο μεσα στο δασος. Καποιες φορες εμφανιζοτανε και καποιες κρυβοτανε δημιουργωντας ψευδαισθησεις. Όπως ειναι φυσικο ειδα πολλα ζωα όπως αλεπουδες και κουκουβαγιες αλλα κυριως ειναι απιστευτος ο αριθμος των ελαφιων που συναντησα. Μεσα στην ησυχία ακουγα συχνα το θορυβο που εκαναν τα κερατα στα κλαδια ενω συχνα πεταγοντουσαν ξαφνικα λιγο πιο κατω διασχιζοντας το δρομο. Αλλες φορες τρεχοντας ηρεμα ο φακος επεφτε στα πλαγια σε δυο γυαλιστερα ματια που σε παρακολουθουσαν. Ακομα και μεσα στο προαυλιο στο Μπαφι συναντησα ενα μεγαλο θηλυκο με ενα μικρο. Ειδικα αναμεσα στην Κορομηλια και το Μεσσιανο νερο οπου υπαρχουν νερα δεν υπηρχε περιπτωση να κανεις λιγα μετρα χωρις να αισθανθεις με καποιο τροπο την παρουσια τους. Μαλλον ενοχλησα πολυ με την παρουσια μου τον υπνο τους εκεινο το βραδυ.
Λιγο μετα το ξημερωμα αρχισα να κατεβαινω τη Χουνη ενω οι πρωτοι πρωινοι δρομεις αρχιζαν να ανεβαινουν. Εφτασα στο αυτοκινητο μου μετα απο 10 ωρες και 20 λεπτα εχοντας κανει 62 χλμ. Ηταν συνολικα μια πολυ καλη προπονηση στην οποια μπορεσα να δοκιμασω διαφορα πραγματα οπως το να τρωω κανονικα (μακαρονια, σαντουιτς ακομα και ...παιδικη κρεμα) και η οποια δεν με εξαντλησε υπερβολικα αν εξαιρεσουμε το γεγονος οτι επρεπε στις 14.00 το μεσημερι να ειμαι ξανα στη δουλεια αρα δεν εμενε πολυς χρονος για υπνο.
Το καλο με αυτους τους δυσκολους αγωνες-στοχους ειναι οτι καμια φορα προκυπτουν προπονησεις που δεν θα εκανες αλλιως και καταληγουν πραγματικη απόλαυση του αθληματος. Μια τετοια (παλι μοναχικη) προπονηση στην πρωινη, ομιχλωδη Παρνηθα απο την περυσινη προετοιμασια για το vft αποτελει μια απο τις πιο δυνατες δρομικες εμπειριες που εχω. Καπως ετσι πιστευω θα εντυπωθει και η προπονηση της Κυριακης στη μνημη μου.

πισω στην πόλη

2009-07-27T14:21:00.005+03:00

ετσι ειναι δυστυχως οι διακοπες. περνανε πριν προλαβεις να το καταλαβεις.
περασα δυο εβδομαδες στα Κυθηρα, το νησι της καταγωγης της μητερας μου.
δυο εβδομαδες κατα τις οποιες συνδυασα πρωινη προπονηση σε υπεροχα τοπια με μπανια, καλο φαγητο και κρασακι οπως ... απαιτουν οι διακοπες. απο σημερα τα κεφαλια μεσα ξανα μεχρι το ταξιδι στις Αλπεις.
στο μεταξυ η αντιστροφη μετρηση δειχνει 32 ημερες μεχρι τον αγωνα στο Mont Blanc.
καμια 10αρια ημερες γερης προπονησης δηλαδη ακομα και μετα μειωση σιγα-σιγα. η προπονηση στο νησι πηγε πολυ καλα με πολλα χιλιομετρα, κυριως σε χωματοδρομους. η εβδομαδα ολοκληρωθηκε Κυριακη πρωι με ενα γερο long run με εντονες κλισεις στην Παρνηθα παρεα με τον Δημητρη τον Γερμακοπουλο. με αλλο ενα μεγαλο νυχτερινο την επομενη εβδομαδα θα νιωσω ακομα πιο αισιοδοξος για τον αγωνα. θα ηθελα να βαλω και λιγο υψομετρο στην προπονηση μου αλλα το επομενο σ/κ δυσκολα θα αποφυγω τη δουλεια και ετσι δεν μπορω να παω στη νυχτερινη προπονηση που ετοιμαζουν πολλοι φιλοι στον Ολυμπο. ισως καταφερω το πιο κατω σ/κ να κανω καμια προπονηση στον Παρνασσο.
να συνδυασω υψηλο αριθμο χιλιομετρων παραλληλα με τη δουλεια και χωρις τραυματισμους (φτου κακα) ειναι το ζητουμενο για τις επομενες δυο εβδομαδες. ελπιζω να τα καταφερω.
καλες διακοπες σε ολους

Olympus Marathon 2009

2009-07-04T19:42:00.030+03:00

επιτελους καταφερα να γραψω δυο λεξεις για αυτο τον αγωνα εστω και μετα απο σχεδον δυο εβδομαδες
οι ανταποκρισεις αμεσως μετα τον αγωνα ειναι παντα πιο ενθουσιωδεις αλλα μολις γυρισα απο Λιτοχωρο με περιμενε ενας μικρος γολγοθας δουλειας και εξετασεων αλλα και μια καλοκαιρινη ιωση και ετσι αργησα να γραψω.
Περασε, λοιπον, αλλος ενας Ολυμπος απολαυστικός όπως παντα.
Παρασκευη απογευμα ξεκινησαμε με την καλη μου απο Αθηνα για Λιτοχωρο. αργα τη βραδυ και μετα απο λιγη κίνηση φθασαμε στον προορισμό μας όπου μας περίμενε η συνηθισμένη καλη παρέα: Ο Δημητρης ο Γερμακόπουλος με ολη την οικογενεια, τη γυναίκα του Χριστίνα, τη Ρουμπινη και τον Ορέστη τα μικρα τους παιδια. πηγαμε για μακαρονάδα στο Γαστροδρόμιο παίρνοντας κατευθείαν αρωμα αγωνα καθως βρεθηκαμε με πολλους καλους φίλους και συναθλητες. μιση ωρα χαιρετισμων πριν κατσω στο τραπεζι οπου η καλη μου με περιμενε με εκείνο το περίεργο βλεμμα. τι να κανουμε αυτά ειναι τα ωραία του αγωνα.
σαββατο πρωί. καφες στην ωραια βεραντα των δωματίων με την υπεροχη θεα του Λιτοχωρου.
ωραια θεα για πρωινο

μπαινουμε αμεσως στο πνευμα του αγωνα αφου διαπιστώνω οτι στα γυρω δωματια μενουν επισης καλοι φιλοι και συναθλητες:στο ενα ειναι ο Γιατρος ο Δημήτρης ο Καζούρης με τη Δημητρα και στο αλλο ο Παναγιωτης ο Δημουλεας. πιανουμε ετσι μια διαβεραντιακη πρωτη συζήτηση για τον αγωνα. ετσι για να ...γουσταρει η καλη μου!!!
αφου παίρνω το νουμερό μου και κανω μία βολτα στην εκθεση, αγοραζω κατι τελευταια χρειαζουμενα (τζελακια κ.τ.λ) και χαιρεταω ακόμα περισσότερο κόσμο, ξεκιναμε για μια μικρη βολτουλα στον Ενιππέα. περπατήσαμε σε ενα ομορφο μονοπατι οπου υπαρχουν σημαδια olympus marathon. απο οτι αποδειχτηκε ηταν μερος του παιδικου αγωνα που εγινε το Σαββατο το απογευμα. εκει βρεθηκαμε λοιπον το απογευμα για τον αγωνα των μικρων στον οποιο συμμετειχε και η μικρη Ρουμπινη. Ωραίος αγωνας τον οποιο χαρηκαν ιδιαιτερα οι μικροι

Τρεις γενιες δρομεων
Η Ρουμπινη αμεσως μετα τον αγωνα με τον "κορδωμενο" απο την περηφανια παππου Γιάννη τη μαμα Χριστινα και τον μπαμπα Δημητρη.

το βραδακι μακαροναδα στο γνωστο στεκι και απο νωρις για υπνο.
4.30 η ωρα ειπιαμε ωραιο καφεδακι (βασικο πριν τον αγωνα) που ειχε ετοιμασει ο Δημητρης και με αυτοκινητο για την εκκινηση στο Διον. η ατμοσφαιρα το πρωι ειναι σωστο πανηγυρι. ζεσταμα με στασεις για να χαιρετήσεις να γελασεις να πειραξεις. και πριν προλαβεις να καταλαβεις τι γινεται Ο Λαζαρος μετραει αντιστροφα. αντε φυγαμε.
τις δυο προηγουμενες φορες ειχα παραπαει αργα στην ασφαλτο με αποτελεσμα να μπω αργα στο μονοπατι και να κλειστω πισω απο πολυ κοσμο. εφετος ευτυχως με τραβηξε ο Δημητρης.
το νεο κομματι ωραιο. γλυτωνεις τις μαλλον αδιαφορες ασφαλτινες φουρκετες. μετα θυμηθηκα ομως οτι σε μια απο αυτες οπως γυριζε λιγο ανατολικα απολαμβανες το ξημερωμα πανω απο την πεδιαδα. κατι χανεις κατι κερδιζεις παντα. μπηκα στο μονοπατι σχετικα καλα ωστε δεν χρειαστηκε να κανω πολλες προσπερασεις που σου τρωνε πολυ ενεργεια. ειχα γενικα καλο ρυθμό. φθανοντας Κορομηλια ειδα οτι πηγαινα σαφως καλυτερα και το κυριοτερο δεν ενιωθα καμια κουραση. το θεμα ηταν πως θα αντιδρουσα στο υψομετρο γιατι τις δυο πρωτες φορες ψηλα ειχα χασει πολυ ενεργεια. ο καιρος παρα τις προβλεψεις ηταν μια χαρα και συνεχισα τον καλο ρυθμο. φθανοντας ψηλα πρωτη φορα ενιωθα πολυ καλα. εφθασα στο οροπεδιο λιγο πισω απο τον Δημητρη τον Καραχάλια και φυγαμε μαζι απο το κατφυγιο. πηγαμε μαζι τα ζωναρια και φυγαμε για την κατηφορα. ειχα σκεφτει να παω σχετικα χαλαρα την κατηφορα μεχρι τα προνια αλλα ο ρυθμος του Δημητρη και η παρεα μου αρεσαν και συνεχισαμε παρεα. φυγαμε και απο τα πριονια πολυ γρηγορα και με καλο ρυθμο και ετσι πηγαμε και μεγαλο μερος του Ενιππεα. 7-8 χλμ πριν το τερμα ο Δημητρης μου ειπε οτι ειχε κοψει ρυθμο και αν ηθελα να φυγω μπροστα. μεχρι εκεινη τη στιγμη δεν ειχα σκεφτει να ανοιξω και αλλο και ενιωθα μαλλον κουρασμενος αλλα καμια φορα το μονο που χρειαζεσαι ειναι μια αλλαγη ρυθμου. ετσι εγινε. με το που περασα μπροστα καταλαβα οτι ειχα πολλες δυναμεις ακομα. περασα τρεις ακομα δρομεις μεχρι το τελος αλλα πανω στον ενθουσιασμο δεν γλιτωσα μια ωραιοτατη τουμπα μεσα στις λασπες. ετσι τερματισα στον πολυ καλο χρονο για τα δικα μου δεδομενα 6.04 μεσα στο χαμογελο και πολυ- πολυ βρωμικος οπως καταλαβα τις επομενες ημερες απο τις φωτο.

φωτο: http://www.dromeasclub.gr/Index.asp?C=73&A=3937

η μεγαλη εκπληξη ειναι πως με πλησιασανε σε αυτη την κατασταση τα παιδακια να δωσω και αυτογραφα. αλλη μια καινουρια εμπειρια για εμενα

φωτο : Νατασα Παπά
στο τερματισμο μας περιμενε για πρωτη φορα η καλη μου η οποια έχοντας επικαιρη θεση μου μετεφερε και ολα τα τεκταινομενα αλλα και οσα επιασαν τα αυτιά της μετα τον τερματισμό όπως το περιστατικο με την Corrine Favre και την ασχημη πτωση που ειχε σε ενα γεφυρι. οπως εδειξε ομως και με το ατυχημα της το χειμωνα η Corrine δεν πτοειται απο τιποτα
η καλη μου στη βεραντα του δωματιου (στον αγωνα ηταν "πισω απο την καμερα")

και εδω επι τω ρεπορταζ: παρακολουθει την Corrine

οι Γερμακοπουλοι βαδιζουν προς τον τερματισμο για να χειροκροτησουν μπαμπα και παππου

ακομα μια εκπληξη για μενα ηταν οτι με αυτο χρονο πηρα και τη δευτερη θεση στη νεα μου κατηγορια (μια ελαχιστη παρηγορια που μεγαλωνω) ευνοημενος απο την απουσια αθλητων οπως ο Jaquerod και ο Δρουγιας περυσι.

τιμητικο αν μη τι αλλο να βραβευεσαι μαζι με τον Σταμούλη!

συνολικα ηταν ενας αγωνας τον οποιο ευχαριστηθηκα πολυ οπως ετρεξα και για αυτο πρεπει να πω ενα μεγαλο ευχαριστω στον Δημητρη τον Καραχαλια για το ρυθμο που μου εδινε για πανω απο 15 χιλιομετρα και βεβαια πανω απο ολα για την καλη παρεα.
οι πιασμενοι μου τετρακεφαλοι βεβαια αποδεικνυουν οτι δεν κρατηθηκα οσο θα επρεπε ενόψει Mont Blanc και ας ειχα τον Λαζαρο να μου το θυμιζει ακομα και την Κυριακη το πρωι πριν τον αγωνα. ειναι αδυνατο να κρατηθεις σε ενα τοσο ωραιο αγωνα.
ειναι ακομα πολλοι οι ανθρωποι που θα ηθελα να ευχαριστησω για τη συμπαραστασή τους κατα τη διαρκεια του αγωνα. Η Ελινα, η Δαφνη, η Δημητρα και πολλοι αλλοι που τωρα ξεχναω βρισκόντουσαν στα πιο απιθανα σημεια και ηταν παντα ιδιατερα υποστηρικτικοι
ευχαριστω δε ιδιαιτερα την Ελινα και τον κωστα τον Παλατζα για τις φωτογραφιες που μου εστειλαν
το υπολοιπο της ημερας κυλησε ομορφα και ωραια οπως συνηθως μετα τον αγωνα που σημαινει φαϊ- απονομες- και ξανα φαϊ.
το οτι δεν ειχαμε να γυρναμε Αθήνα βραδιατικα αλλα ξυπνησαμε νωρις το πρωί για μια τελευταια ματια στον Ολυμπο πριν το ταξιδι ολοκληρωσε με τον καλυτερο τροπο ενα ομορφο τριημερο.

οι προγνωσεις ετσι και ετσι. αφου ξεχασα να αναφερω τον Καλαμπουκα δεν κανω για booker. αλλα για πλακα θα το ξανακανω!!! Ο φιλος μου ο Θανασης ο Κανελλόπουλος παντως παλι εκανε αισθηση με το χρονο του.

περισσότερες φωτο όπως παντα:
http://www.dromeasclub.gr/Index.asp?C=1
http://www.runningnews.gr/
αλλα και:
http://www.fitsn.com/el-gr/PhotoGallery.aspx?ElementName=Gallery

Βαλε τωρα που γυριζει

2009-06-25T18:30:00.009+03:00

για παμε να δουμε λοιπον τι εχουμε γιατι αργησαμε.
περυσι τον πιασαμε τον Καταλανο οπως λεει και ο φιλος ο Τακης αλλα τωρα τα πραγματα ειναι πιο δυσκολα
πολλα τα καλα ονοματα και εφετος.
βλεπω οτι ο Nick Sharp δεν θα παρει μερος τελικα οποτε κατα τη γνωμη μου το διδυμο στην κορυφη δεν αλλαζει. Hernadez εναντιον Καλοφυρη.
ο Καταλανος εφετος εχει το πλεονεκτημα σε σχεση με περυσι οτι ξερει τη διαδρομη. δεν ξερω όμως σε τι κατασταση ειναι γιατι δεν βρισκω να εχει τρεξει σε κανεναν αγωνα εφετος. δεν ξερω αν αυτο σημαινει ξεκουραστος ή καποιο προβλημα. (1,8 αποδοση)
για τον Νικο απο την αλλη πιστευω οτι ειναι σε πολυ καλη κατασταση και κατι μου λεει οτι γυαλιζει το ματι του. τα 12 λεπτα που ειχαν διαφορα περυσι δεν ειναι λιγα αλλα ισως να μην ειναι και πολλα. (2,1)
αν επρεπε να χρισω καποιον φαβορι μαλλον θα ηταν ο Καταλανος αλλα αντιθετα απο περυσι μαλλον θα επαιζα τα λεφτα μου στο αουτσαϊντερ.

SHERPA Dachiri Dawa: μαλλον θα ειναι ο επομενος οπως και περυσι. αν καναμε αλλη μια γυρα το βουνο αυτος θα κερδιζε αλλα για 44 χλμ μαλλον δεν εχει την ταχυτητα να τους ακολουθησει. αν βεβαια ο αγωνας γινει θριλερ με χιονια και ορειβατικες καταστασεις ...???? (3,2)

απο εκει και περα πιστευω οτι θα γινει χαμος που δεν εχει ξαναγινει και οι διαφορες θα ειναι πολυ μικροτερες απο περυσι:

CHAIGNEAU Sebastien: Γαλλος με πολυ καλο "βιογραφικο". βλεποντας τους αγωνες που εχει διακριθει και αυτος θα προτιμουσε να κανουμε καμια γυρα ακομη (4,5)

SHERPA Phu Dorjee Lama: ο πιτσιρικας Sherpa. αυτος θαπροτιμουσε να κανουμε το βουνο πολλες βολτες γυρω -γυρω ... για ημερες. (6)

ΓΚΟΥΝΚΟ Αλεξης: εμπειρος οσο λιγοι στη διαδρομη και παντα σταθερος στους χρονους του. αυτο δεν ξερω αν ειναι παντα καλο γιατι ερχονται πολλοι απο πισω φουριοζοι. δεν ξερω καν αν θα ειναι 2ος Ελληνας αν και ξερω οτι δεν πρεπει να υποτιμω τους πρωταθλητες
(9)

VENCELJ Toni : καλος αθλητης, 5ος περυσι, εμαθε και τη διαδρομη. εφετος ομως θα ειναι πιο δυσκολο να κρατηθει τοσο ψηλα εκτος αν φυλαει μια ακομα καλυτερη κουρσα (12)

ALEGRE Juan Antonio: πιθανοτατα θα ειναι η φυσιογνωμια του αγωνα. εχει γυρισει ολο τον κοσμο με ποδηλατο, τρεχοντας, σκαρφαλώνοντας και οτι αλλο μπορει να φανταστει κανεις. αλλα και οι δρομικες του επιδοσεις δεν ειναι καθολου κακες. καπου εκει θα κυμανθει και αυτος (12)

ΜΑΡΗΣ Γιαννης: περυσι πηγε αρκετα καλα. δεδομενα εχει την ταχυτητα εφετος ξερει καλυτερα και τα βουνα. (12)

ΚΑΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Αλεξης: περιμενω να παει πολυ καλα. ξερει καλα τα... κατσαβραχα και εφετος ειναι σε πολυ καλη φορμα οποτε.... (12)

το μεγαλο ερωτηματικο για εμενα ειναι ο ΚΑΜΠΑΞΗΣ Παντελης. γρηγορος στο μαραθωνιο, και περυσι στο CCC στο Mont Blanc εδειξε οτι αν χρειαστει ειναι δυνατος και στα βουνα και στα ultra. αλλος ενα υποψηφιος για ψηλα. (15)

απο εκει και περα οι συνηθεις υποπτοι:
Ο Χρονης ο Δρουγιας αν βελτιωθει και αλλο θα βρεθει πιθανοτατα αναμεσα στο προηγουμενο γκρουπ
Σταμουλης, Βενετικιδης, Αποστολιδης, Καρλος, Ιωαννιδης, Κασιμης οπως παντα δυνατοι.
ελπιζω ο φιλος μου ο Θανασης ο Κανελλοπουλος να μας φυλαει καμια ακομα μεγαλυτερη εκπληξη απο περυσι. και θα εχει σιγουρα και new comers κατω απο 6 ωρες

στις γυναικες τωρα:
η Corinne Favre δεν νομιζω οτι χανει. ειχε περυσι ενα ασχημο ατυχημα αλλα μαλλον εχει συνελθει και οπως και να εχει ειναι αλλη κλαση (1,3 ...και πολυ ειναι)

ερχονται ακομα δυο καλες και πολυ εμπειρες στα ultra Γαλλιδες:
Yvonne Radondy και Pascale Fouques ψηλα θα ειναι και οι δυο αλλα κατι μου λεει οτι τις συγκεκριμενες η Μαλιμπορσκα "τις εχει". η Ιρενα ειναι πολυ εμπειρη στη διαδρομη και καθε χρονο καταφερνει και βελτιωνει το χρονο της το οποιο σημαινει ισως και κατω απο 6 ωρες εφετος.(5)
Δήμητρα Ιορδανίδου: να το μεγαλο στοιχημα. αν τα κατεφερει στον Ολυμπο οπως και στα μικροτερα trail οπου εφετος ηταν πολυ δυναμικη τοτε μπορει να απειλησει την Ιρενα και να εχουμε πολυ καλο συναγωνισμο (6)

Η Ναταλία (10) πιθανοτατα θα ακολουθησει και απο εκει και περα θα γινει χαμος αφου πολλα κοριτσια βελτιωνονται συνεχως

το σιγουρο ειναι οτι οπως και περυσι εκτος απο τους ξενους και οι Ελληνες θα ειναι πολυ βελτιωμενοι και το γενικοτερο επιπεδο πολυ ανεβασμενο